Шайх гуфт қасди зиёрати пер буъалӣ кардем ,у андешае дар пеш буд , чун ба наздики турбат вай раседем ҷӯии об буду сангӣ бар лаби он ҷӯй , бар он санг вузӯ сохтем ва ду ракаат намоз кардем . Кӯдакии дидем кӣ гов меронад ва замин мешӯред ,у перӣ бо канори тухм арзан мепошед , чун мадҳушӣ , ва ҳар соъат рӯй басӯии ин турбат кардӣу наъраи бздӣ , моро дар синаи изтиробӣ падед омад . Он пер фароз омад ва бар мо салом кард ва гуфт : бории азин пер бртўонид дошт ? гуфтеми ани шоءи аллоҳ . Гуфт ин соъат бар дили мо гузар мекунад ки агар худованди таъолии ин дунёро кӣ бёФрид , дар ваии ҳеҷ халқ наёфаридӣ ва онгаҳ ин дунёи пар арзан кардӣ , аз шарқ то ғарб , ва аз осмон то замин ,у онгоҳи мурғии бёФридӣ ва гуфтӣ ҳар ҳазор соли икдонаҳи азин ризқи тест , ва як касро бёФридӣу сӯзи ин маънӣ дар сина вай наҳодӣ ,у бовай хитоб кардӣ кӣ то ин мурғи азин арзан пок накунад , ту бмқсўд нахоҳӣ расед ва дарин дарду сӯзи хоҳӣ буд , ҳануз зуди корӣ будӣ . Шайх гуфт воқеаи мо аз он пер ҳал шуду кор бар мо кушодаи гашт .

شیخ گفت قصد زیارت پیر بوعلی کردیم، و اندیشه‌ای در پیش بود، چون به نزدیک تربت وی رسیدیم جویی آب بود و سنگی بر لب آن جوی، بر آن سنگ وضو ساختیم و دو رکعت نماز کردیم. کودکی دیدیم کی گاو می‌راند و زمین می‌شورید، و پیری با کنار تخم ارزن می‌پاشید، چون مدهوشی، و هر ساعت روی بسوی این تربت کردی و نعرۀ بزدی، ما را در سینه اضطرابی پدید آمد. آن پیر فراز آمد و بر ما سلام کرد و گفت: باری ازین پیر برتوانید داشت؟ گفتیم ان شاء اللّه. گفت این ساعت بر دل ما گذر می‌کند که اگر خداوند تعالی این دنیا را کی بیافرید، در وی هیچ خلق نیافریدی و آنگه این دنیا پر ارزن کردی، از شرق تا غرب، و از آسمان تا زمین، و آنگاه مرغی بیافریدی و گفتی هر هزار سال یکدانه ازین رزق تست، و یک کس را بیافریدی و سوز این معنی در سینۀ وی نهادی، و باوی خطاب کردی کی تا این مرغ ازین ارزن پاک نکند، تو بمقصود نخواهی رسید و درین درد و سوز خواهی بود، هنوز زود کاری بودی. شیخ گفت واقعۀ ما از آن پیر حل شد و کار بر ما گشاده گشت.

Чун ба сари хок буъалӣ раседем хлътҳо ёфтем , пас қасд нисо кардем . Чун шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз ба вилоят нисо расед , бар канори шаҳри диҳист ки онро андармон гӯйанд , хост ки онҷо манзил кунад , пурсед ки ин дияро чаҳ гӯйанд ? гуфтанд : андармон ! шайх гуфт : андар наравем ки то андар намонем . Ва дар он дия нарафт ва манзил накард ва ба шаҳр нисо нашуду бзир шаҳр барон дия ҳо бигузашт ва ба даҳ радон манзил кард ва рӯй биисмаҳи ниҳод .

چون به سر خاک بوعلی رسیدیم خلعتها یافتیم، پس قصد نسا کردیم. چون شیخ قدس اللّه روحه العزیز به ولایت نسا رسید، بر کنار شهر دیهیست که آن را اندرمان گویند، خواست که آنجا منزل کند، پرسید که این دیه را چه گویند؟ گفتند: اندرمان! شیخ گفت: اندر نرویم که تا اندر نمانیم. و در آن دیه نرفت و منزل نکرد و به شهر نسا نشد و بزیر شهر بران دیه‌ها بگذشت و به ده ردان منزل کرد و روی بییسمه نهاد.

Ва дар он вақти шайхи Аҳмади наср ки аз кбор машойих бӯдааст , дар шаҳри нисо буд , дар хонақоҳи сроўӣ ки бар болой шаҳраст , бар канори гӯристон . Бар он кӯҳ ки хоки машойиху турбат бузургон онҷосту устоди Абӯалии дқоқи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи хонақоҳӣ банно кардаст бошорти Мустафои салавоти аллоҳу салома алайҳ омад ва он хат кӣ Мустафои салавоти аллоҳу салома алайҳ кашида буд ҳамчунин бар замини зоҳир буд , ва ҳамагон бидиданду устоди ҳам бар он хату баъд аз он иқдом бисёр азизон ва машойих бидон буқъа расед ,у асоси он имрӯз боқӣасту зоҳир , ва дар гӯристони бароаи кӯҳ кӣ дар паҳлавии ин хонақоҳаст турбат чаҳорсад пераст аз кбори машойиху машоҳӣри авлиё . Ва бад-ӣни сабаби суфиёни нисоро шом кучак гӯйанд ки чндонки бшоми турбат анбиёаст , дар нисои турбат авлиёаст . Ва хоки нисои хокии сахт азизаст ,у пайвастаи бавуҷуди машойихи кбору арбоби каромоту асҳоби мақомот ороста бӯда , ва машойих гуфтаанд ки ҳар куҷо дар хуросони балоеу фитнае кӣ бошад чун рӯй бнсо наад ва дар аҳди мо бикрот , ин маънӣ мушоҳида кардаем ки дарин муддати сӣ ваанд сол ки ин Фтнҳоу ғорату тороҷу куштан ва сӯхтан бӯдааст , ҳар балоу фитна кӣ рӯй бидонҷо ниҳодааст дафъ кардааст . Чаҳ ҳануз дарин аҳд кӣ қаҳт дайнаст ва ноёфт мусулмонӣ , хосса дар хуросон ки аз тасаввуф на исм монад ва на расм ва на ҳол ва на қол , онҷои машойихи некӯи рӯзгору перони оростаи боўқоту ҳолот , сахт бисёр ва боқӣанд , ки боқӣ боданд бисёр сол , лоҷарами асари баҳами ирзқўни вабаами имтрўни ҳарчи зоҳиртар падед меояд . Ва бисёр азизони пӯшида дарон вилоят муқӣманд ки дар бисёр вилоятҳо яке аз он ёфта нашавад , агарчӣ бештари авлиё дар пас пардаи таҳти қбобии лоиърФҳм ғайриӣ мҳтҷбанд , аз абсори авом , аммо осори рӯзгору баракоти анфоси эшон сахт бисёраст .

و در آن وقت شیخ احمد نصر که از کبار مشایخ بوده است، در شهر نسا بود، در خانقاه سراوی که بر بالای شهرست، بر کنار گورستان. بر آن کوه که خاک مشایخ و تربت بزرگان آنجاست و استاد ابوعلی دقاق قدس اللّه روحه العزیز خانقاهی بنا کردست باشارت مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه آمد و آن خط کی مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه کشیده بود همچنین بر زمین ظاهر بود، و همگان بدیدند و استاد هم بر آن خط و بعد از آن اقدام بسیار عزیزان و مشایخ بدان بقعه رسید، و اساس آن امروز باقیست و ظاهر، و در گورستان براه کوه کی در پهلوی این خانقاه است تربت چهارصد پیرست از کبار مشایخ و مشاهیر اولیا. و بدین سبب صوفیان نسا را شام کوچک گویند که چندانک بشام تربت انبیا است، در نسا تربت اولیا است. و خاک نسا خاکی سخت عزیز است، و پیوسته بوجود مشایخ کبار و ارباب کرامات و اصحاب مقامات آراسته بوده، و مشایخ گفته‌اند که هر کجا در خراسان بلایی و فتنه‌ای کی باشد چون روی بنسا نهد و در عهد ما بکرات، این معنی مشاهده کرده‌ایم که درین مدت سی و اند سال که این فتنها و غارت و تاراج و کشتن و سوختن بوده است، هر بلا و فتنه کی روی بدانجا نهاده است دفع کرده است. چه هنوز درین عهد کی قحط دین است و نایافت مسلمانی، خاصه در خراسان که از تصوف نه اسم ماند و نه رسم و نه حال و نه قال، آنجا مشایخ نیکو روزگار و پیران آراسته باوقات و حالات، سخت بسیار و باقی‌اند، که باقی بادند بسیار سال، لاجرم اثر بِهِمْ یُرْزَقُونْ وَبِهِمْ یُمْطَرُونْ هرچ ظاهرتر پدید می‌آید. و بسیار عزیزان پوشیده دران ولایت مقیم‌اند که در بسیار ولایتها یکی از آن یافته نشود، اگرچه بیشتر اولیا در پس پردۀ تَحْتَ قِبابی لایَعرفُهم غَیری محتجب‌اند، از ابصار عوام، اما آثار روزگار و برکات انفاس ایشان سخت بسیار است.