Шайх гуфт он пер қассоб гуфт то озод набошӣ банда нагардӣ ва то муздури носеҳ ва муслеҳ нагардӣ биҳишт наёбӣ ҷзоءи бмои конўои иъмлўн . Шайх гуфт воқеаи мо аз гуфт он пер ҳал шуд . Пас шайх аз онҷо бомл шуд пеши бўолъбоси қассоб ва як соли пеши вай буду шайхи бўолъбоси қассобро дар хонақоҳи худ дар миёни суфиёни зовия гоҳе бӯдааст чун ҳзираҳ эй , чиҳил ва як сол дар онҷо нишаста буд дар миёни ҷамъ , ва агар ба шаби дарвешии намоз афзӯнӣ кардӣ , гуфтӣ эй писари ту бхсб ки ин пер ҳарч мекунад барои шмомӣ кунад кӣ ӯро ин бҳич кор несту бад-ӣн ҳоҷатӣ надораду ҳаргиз дар он муддат ки шайхи пеши вай буд ӯро ин нагуфту шайх ҳар шаб то рӯз намоз кардӣу пайваста рӯза доштӣ . Ва шайхи бўолъбоси шайхи моро зовия Эй дод баробари ҳзираҳи хеш ,у шайхи мо ба шаб дар онҷо будӣу пайваста ба муҷоҳидату риёзати машғӯл будӣ ва ҳамвора чашм бар шикоф дар медоштӣу муроқибати аҳволи шайх бўолъбос мекардӣ .

شیخ گفت آن پیر قصاب گفت تا آزاد نباشی بنده نگردی و تا مزدور ناصح و مصلح نگردی بهشت نیابی جَزاءً بِما کانُوا یَعْمَلُونَ. شیخ گفت واقعۀ ما از گفت آن پیر حل شد. پس شیخ از آنجا بآمل شد پیش بوالعباس قصاب و یک سال پیش وی بود و شیخ بوالعباس قصاب را در خانقاه خود در میان صوفیان زاویه گاهی بوده است چون حظیره‌ای، چهل و یک سال در آنجا نشسته بود در میان جمع، و اگر به شب درویشی نماز افزونی کردی، گفتی ای پسر تو بخسب که این پیر هرچ می‌کند برای شمامی کند کی او را این بهیچ کار نیست و بدین حاجتی ندارد و هرگز در آن مدت که شیخ پیش وی بود او را این نگفت و شیخ هر شب تا روز نماز کردی و پیوسته روزه داشتی. و شیخ بوالعباس شیخ ما را زاویه‌ای داد برابر حظیرۀ خویش، و شیخ ما به شب در آنجا بودی و پیوسته به مجاهدت و ریاضت مشغول بودی و همواره چشم بر شکاف در می‌داشتی و مراقبت احوال شیخ بوالعباس می‌کردی.

Як рӯзи шайхи бўолъбос Фсд карда буд , он шаби раги банди аздстш боз шуду рагаши кушодаи гашту дасту ҷомаи бўолъбоси олӯдаи гашт , аз он ҳзираҳ берун омад ва чун шайхи бўсъиди пайвастаи мутарассид будӣ бишуст ва бибасту ҷомае ва ҳам дар шаб хушк карду пеши ваии барад . Шайхи бўолъбос ишорат кард кӣ туро бояд пӯшед . Шайх мо гуфт кӣ шайхи бадасти мубораки хеш дар мо пӯшад , шайхи бўолъбос кӣ шайх моФро гирифт . Ва таксии гумони набард ки чун аз перии хирқае пӯшедӣ аз перии дигар хирқа нишоед гирифт чаҳ сари хирқаи пӯшидан инаст ки чун перӣ аз перони тариқат ки ӯро даст хирқа бошад , аънӣ ки иқтидоро шояд , кӣ ҳам илм шариъат донад ва ҳам илми тариқат ва ҳам илми ҳақиқат ,у амали ин ҳар се илм ба тамому камол биҷой оварда бошаду кайфияти он мақомоту чигунагии манозилу мароҳили ин роҳҳо дидаи вдонстаҳи возмўдаҳ , ва аз сифоти башарият пок гашта , чунонк шайхи бўолҳсни хрқонӣ дар ҳақи шайх мо гуфтааст , бўқтӣ ки шайх онҷо расед , гуфт ӣнҷои башарияти нмондӣ , ӣнҷои нафаси нмондӣ , ӣнҷои ҳамаи ҳақӣ , ӣнҷои ҳамаи ҳақӣ ! ва ин худ биҷой худ оварда шавад , ғарази истишҳодӣ буд . Чун чунин перӣ бар аҳволи мурӣдӣ ё муҳибии воқифи гашту сару ълониаҳ ӯ аз роҳи тҷрбт маълум гардонид , ва бидида басирату басари шойистагии ин мард бидид , ва бидонаст кӣ ӯро истеҳқоқи он падед омад кӣ аз мақоми хизмати қадамаши фаротари орад то дар миёни ин тайифа битавонад нишаст , ва бидид кӣ он истеъдод ҳосил кард кӣ аз дараҷаи риёзату муҷоҳидати фарои пеши турши орад то яке азин ҷамъ бошад , ва ин аҳлят ё ба сабаби парвариши ин пер бошад ё ба сабаби парваришу иршоду ҳидояти пери дигар ки истеҳқоқи мурӣд парвардан дорад , чун ин пер дар миёни қавми мақбул алқўл бошаду мушорунилайҳ , ҳамгинон бар он эътимод кунанд . Ҳамчун шаҳодати гувоҳи адлу ҳукми қозии собити ҳукм , дар шариъат .

یک روز شیخ بوالعباس فصد کرده بود، آن شب رگ بند ازدستش باز شد و رگش گشاده گشت و دست و جامۀ بوالعباس آلوده گشت، از آن حظیره بیرون آمد و چون شیخ بوسعید پیوسته مترصد بودی بشست و ببست و جامه‌ای و هم در شب خشک کرد و پیش وی برد. شیخ بوالعباس اشارت کرد کی ترا باید پوشید. شیخ ما گفت کی شیخ بدست مبارک خویش در ما پوشد، شیخ بوالعباس کی شیخ مافرا گرفت. و تاکسی گمان نبرد که چون از پیری خرقه‌ای پوشیدی از پیری دیگر خرقه نشاید گرفت چه سر خرقه پوشیدن این است که چون پیری از پیران طریقت که او را دست خرقه باشد، اعنی که اقتدا را شاید، کی هم علم شریعت داند و هم علم طریقت و هم علم حقّیقت، و عمل این هر سه علم به تمام و کمال بجای آورده باشد و کیفیّت آن مقامات و چگونگی منازل و مراحل این راهها دیده ودانسته وآزموده، و از صفات بشریت پاک گشته، چنانک شیخ بوالحسن خرقانی در حقّ شیخ ما گفته است، بوقتی که شیخ آنجا رسید، گفت اینجا بشریت نماندی، اینجا نفس نماندی، اینجا همه حقّی، اینجا همه حقّی! و این خود بجای خود آورده شود، غرض استشهادی بود. چون چنین پیری بر احوال مریدی یا محبی واقف گشت و سر و علانیۀ او از راه تجربت معلوم گردانید، و بدیدۀ بصیرت و بصر شایستگی این مرد بدید، و بدانست کی او را استحقّاق آن پدید آمد کی از مقام خدمت قدمش فراتر آرد تا در میان این طایفه بتواند نشست، و بدید کی آن استعداد حاصل کرد کی از درجۀ ریاضت و مجاهدت فرا پیش‌ترش آرد تا یکی ازین جمع باشد، و این اهلیت یا به سبب پرورش این پیر باشد یا به سبب پرورش و ارشاد و هدایت پیر دیگر که استحقّاق مرید پروردن دارد، چون این پیر در میان قوم مقبول القول باشد و مشارالیه، همگنان بر آن اعتماد کنند. همچون شهادت گواه عدل و حکم قاضی ثابت حکم، در شریعت.