Ва гуфтаанд ки падари шайхи мо султони Маҳмӯдро азим дӯст доштӣ ва ӯ дар меҳанаи сарое банно кард кӣ акнӯн маърӯфаст ба сарои шайх ва бар девори он баннои номи султону зикри хадаму ҳашаму пелон ӯу мрокб нақш кард . Ва шайхи кӯдак буд , падарро гуфт маро дар ин сарои як дар хона банно кун чунонк он хонаи хоссаи ман буд . Падари шайх ӯро хонае банно кард дар болоءи он сарой ки савмиъаи шайх онаст . Чун хонаи тамоми гашт ва дар гул мегирифтанд , шайх бифармуд то бар девору сақфи он хона ҷумла бинвиштанд кӣ аллоҳи аллоҳи аллоҳ . Падараш гуфт эй писар ин чист ? шайх гуфт ҳар кас бар девори хонаи хеши номи амир хеш нависад . Падарашро вақт хуш шуд ва бифармуд кӣ ҳарч ба девори он сарой навишта буданд давр карданд ва аз он соъати боз дар шайх ба чашмӣ дигар нагиристу дил бар кори шайхи ниҳод .

و گفته‌اند که پدر شیخ ما سلطان محمود را عظیم دوست داشتی و او در میهنه سرایی بنا کرد کی اکنون معروف است به سرای شیخ و بر دیوار آن بنا نام سلطان و ذکر خدم و حشم و پیلان او و مراکب نقش کرد. و شیخ کودک بود، پدر را گفت مرا در این سرای یک در خانه بنا کن چنانک آن خانه خاصۀ من بود. پدر شیخ او را خانه‌ای بنا کرد در بالاء آن سرای که صومعۀ شیخ آن است. چون خانه تمام گشت و در گل می‌گرفتند، شیخ بفرمود تا بر دیوار و سقف آن خانه جمله بنوشتند کی اللّه اللّه اللّه. پدرش گفت ای پسر این چیست؟ شیخ گفت هر کس بر دیوار خانۀ خویش نام امیر خویش نویسد. پدرش را وقت خوش شد و بفرمود کی هرچ به دیوار آن سرای نوشته بودند دور کردند و از آن ساعت باز در شیخ به چشمی دیگر نگریست و دل بر کار شیخ نهاد.