Ва шайхи мо бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи қуръон аз бўмҳмд ънозӣ омӯхтааст ва ӯ эмоми бовараъ ва муттақе бӯдаасту азмшоҳири қрои хуросону хокаши бнсости раҳмаи аллоҳи алайҳ . Шайх гуфт дар кӯдакӣ , дар он вақт ки қуръон меомухтем , падарами бобўбўолхир ба намози озина май баради моро . Дар роҳи масҷиди пиробўолқсми башари ёсин пеш омад ва ӯ аз машоҳӣри уламои асру кбори машойих даҳр бӯдааст ва нишаст ӯ дар меҳана будаст , шайх гуфт чун моро бидид гуфт : ё абоолхири ин кӯдак аз он кист ? падарам гуфт аз он мост . Наздик мо омад , ва бар сар пой бинишаст , ва рӯй биравӣ мо бози ниҳод , ва чашмҳои ваии пари оби гашт . Пас гуфт ё абоолхир мо менатавонистем рафт аз ин ҷаҳон , ки вилояти холӣ май дидем , ва ин даравишони зойеъ май монданд , акнӯн кӣ ин фарзанди турои дидем эмин гаштем , кӣ вилоятҳоро азин кӯдак насиб хоҳад буд .

و شیخ ما بوسعید قدس اللّه روحه العزیز قرآن از بومحمد عنازی آموخته است و او امام باورع و متقی بوده است و ازمشاهیر قرآی خراسان و خاکش بنساست رحمة اللّه علیه. شیخ گفت در کودکی، در آن وقت که قرآن می‌آموختیم، پدرم بابوبوالخیر به نماز آدینه می‌برد ما را. در راه مسجد پیرابوالقسم بشر یاسین پیش آمد و او از مشاهیر علماء عصر و کبار مشایخ دهر بوده است و نشست او در میهنه بودست، شیخ گفت چون ما را بدید گفت: یا اباالخیر این کودک از آن کیست؟ پدرم گفت از آن ماست. نزدیک ما آمد، و بر سر پای بنشست، و روی بروی ما باز نهاد، و چشمهای وی پر آب گشت. پس گفت یا اباالخیر ما می‌نتوانستیم رفت از این جهان، که ولایت خالی می‌دیدیم، و این درویشان ضایع می‌ماندند، اکنون کی این فرزند ترا دیدیم ایمن گشتیم، کی ولایتها را ازین کودک نصیب خواهد بود.

Пас падарамро гуфт чун аз намози беруни ое ӯ ро баи наздики моовар чун аз намози фориғи шудеми падарами моро ба наздики абўолқсми башари ёсини барад , чун дар савмиъаи ваии шудему пеш ӯ бинишастем , тоқӣ буд сахти баланд дар он савмиъа , бўолқсми башари падарамро гуфт : бўсъидро бар сифти гир то қурсӣ бар он тоқаст фурӯ гирад , падарами моро барграфт , мо дасти брёзидим ва он қурс аз он тоқи ФрўгрФтим . Қурсӣ буд ҷӯин , гарм , чунонк дасти моро аз гармии он хабар буд . Бўолқсми башари он қурс аз дасти мо бастаду чашми пар об кард ва ба ду нима кард , як нима бмо дод ва гуфт бихӯр ва як нима ӯ бихӯраду падарамро ҳеҷ насиби надод . Падарам гуфт : ё шайх чаҳ сабаб буд ки моро азин табаррук насиб накардӣ ? бўолқсм башар гуфт : ё абоолхир сӣ соласт ки мо ин қурси барин тоқ ниҳодаем ва моро ваъда кардаанд ки ин қурс дар дасти онкас кӣ гарм хоҳад шуд ҷаҳонии буи зинда хоҳад гашту хатм ҳадис биравӣ хоҳад буд , акнӯн ин бишорат тамом бошад ки онкаси ин писар ту хоҳад буд .

پس پدرم را گفت چون از نماز بیرون آیی او رابه نزدیک ما آور چون از نماز فارغ شدیم پدرم ما را به نزدیک ابوالقسم بشر یاسین برد، چون در صومعۀ وی شدیم و پیش او بنشستیم، طاقی بود سخت بلند در آن صومعه، بوالقسم بشر پدرم را گفت: بوسعید را بر سفت گیر تا قرصی بر آن طاقست فرو گیرد، پدرم ما را برگرفت، ما دست بریازیدیم و آن قرص از آن طاق فروگرفتیم. قرصی بود جوین، گرم، چنانک دست ما را از گرمی آن خبر بود. بوالقسم بشر آن قرص از دست ما بستد و چشم پر آب کرد و به دو نیمه کرد، یک نیمه بما داد و گفت بخور و یک نیمه او بخورد و پدرم را هیچ نصیب نداد. پدرم گفت: یا شیخ چه سبب بود که ما را ازین تبرّک نصیب نکردی؟ بوالقسم بشر گفت: یا اباالخیر سی سالست که ما این قرص برین طاق نهاده‌ایم و ما را وعده کرده‌اند که این قرص در دست آنکس کی گرم خواهد شد جهانی بوی زنده خواهد گشت و ختم حدیث بروی خواهد بود، اکنون این بشارت تمام باشد که آنکس این پسر تو خواهد بود.

Пас бўолқсм башар гуфт ё абосъид , ин калимоти пайваста май гӯй : сбҳонки вбҳмдки алии ҳлмки баъди ълмки сбҳонки вбҳмдки алии ъФўки баъди қдртк . Мо ин калимоти ёди гирифтему пайваста май гуфтем . Шайх гуфт мо аз пеш ӯ беруни омадем ва надонистем кӣ он пери он рӯз чаҳ мегуфт . Баъд аз он перро умр боз кашид то шайхи мо бузург шуд ва аз ваии фавойид бисёр гирифт . Шайх мо гуфт чун қуръон тамом биёмухтам , падарам гуфт мубораки бод ва моро дъогФт , ва гуфт ин лафз аз мо ёди дор : лонтарад ҳамтак алии аллоҳи турфаи айни хайри лаки ммои талъатаи алайҳи алшмс . намегуяд ки агар турфаи алъайнии ҳиммат бо ҳақи дории турои беҳтар аз онк рӯй замини малик ту бошад . Мо ин фоидаи ёди гирифтем . Ва устод гуфт моро бҳл кун ! гуфтем кардем . Гуфт худои таъолӣ бар илмат баракот кунод .

پس بوالقسم بشر گفت یا اباسعید، این کلمات پیوسته می‌گوی: سُبْحانَکَ وَبِحَمْدِکَ عَلی حِلْمِکَ بَعْدَ عِلْمِکَ سُبْحانَکَ وَبِحَمْدِکَ عَلی عَفْوِکَ بَعْد قُدْرَتِکَ. ما این کلمات یاد گرفتیم و پیوسته می‌گفتیم. شیخ گفت ما از پیش او بیرون آمدیم و ندانستیم کی آن پیر آن روز چه می‌گفت. بعد از آن پیر را عمر باز کشید تا شیخ ما بزرگ شد و از وی فواید بسیار گرفت. شیخ ما گفت چون قرآن تمام بیاموختم، پدرم گفت مبارک باد و ما را دعاگفت، و گفت این لفظ از ما یاد دار: لانْ ترُد همَّتک عَلَی اللّه طَرْفَةَ عَیْنٍ خَیْرٌ لَکَ مِمّا طَلَعَتۀ عَلیْهِ الشَّمْس. می‌گوید که اگر طرفة العینی همت با حقّ داری ترا بهتر از آنک روی زمین ملک تو باشد. ما این فایده یاد گرفتیم. و استاد گفت ما را بحل کن! گفتیم کردیم. گفت خدای تعالی بر علمت برکات کناد.

Дигари рӯзи марои падар ба наздики бўсъиди ънозии барад ва ӯ эмому адибу муфтӣ буд , муддатии пеши вай будем ва дар асноءи он бхдмаҳи шайхи абўолқсм башар мераседему мусулмонии азу май дромўхтим шайх гуфт қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз , рӯзии абўолқсми башари ёсини моро гуфт : ё абосъид ҷаҳд кун то тамаъ аз мъомлт берун кунӣ кӣ ихлос бо тамаъ гирд наёяд ,у амал ба тамаъи муздурӣ буду бохалоси бандагӣ буд . Пас гуфт ин хабари ёди гир ки расӯли алайҳ алслм гуфт : худованди таъолии шаби миъроҷ бо мо гуфт : ё Муҳамади мо итқрби алмтқрбўни илои бмсли адоءи мо аФтрзти алайҳими влои изоли итқрби илои алмъбди болнўоФл ҳатто аҳбаҳи Фозои аҳббтаҳи канти ?лаи смъои вбсроу идои вмؤидои Фбии исмъи вебии ибср ва беиأхз . Онгоҳ гуфт фариза гузордан бандагӣ карданаст ва навофил гузордан дӯстии намӯдан . Пас ин байт бигуфт :

دیگر روز مرا پدر به نزدیک بوسعید عنازی برد و او امام و ادیب و مفتی بود، مدتی پیش وی بودیم و در اثناء آن بخدمة شیخ ابوالقسم بشر می‌رسیدیم و مسلمانی ازو می‌درآموختیم شیخ گفت قدس اللّه روحه العزیز، روزی ابوالقسم بشر یاسین ما را گفت: یا اباسعید جهد کن تا طمع از معاملت بیرون کنی کی اخلاص با طمع گرد نیاید، و عمل به طمع مزدوری بود و باخلاص بندگی بود. پس گفت این خبر یاد گیر که رسول علیه السلم گفت: خداوند تعالی شب معراج با ما گفت: یا مُحَمَّدٌ ما یَتَقَرَّبُ الْمُتَقَرَّبُونَ اِلیَّ بِمِثْلِ اَداءِ مَا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِمْ وَلا یَزالُ یَتقرَّبُ اِلیَّ الْمَعْبدُ بالنَّوافِلِ حَتَّی اُحبّهُ فَاِذا اَحْبَبْتُهُ کُنْتُ لَهُ سَمْعاً وَبًصَراً وَ یَداً وَمُؤَیِّداً فَبِی یَسْمَعُ وَبِی یُبْصِرُ وَ بی یَأْخُذُ. آنگاه گفت فریضه گزاردن بندگی کردنست و نوافل گزاردن دوستی نمودن. پس این بیت بگفت:

Ва шайх мо гуфт қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз кӣ рӯзии пеши бўолқсми башари ёсин будем , моро гуфт : эй писар , хоҳӣ ки бо худои сухани гӯйӣ ? гуфтеми хоҳем , чаро нахоҳем . Гуфт ҳар вақт ки дар хилват бошӣ мегӯй кӣ :

و شیخ ما گفت قدس اللّه روحه العزیز کی روزی پیش بوالقسم بشر یاسین بودیم، ما را گفت: ای پسر، خواهی که با خدای سخن گویی؟ گفتیم خواهیم، چرا نخواهیم. گفت هر وقت که در خلوت باشی میگوی کی:

Мо ҳамаи ин май гуфтем то дар кӯдакии роҳи ҳақ бар мо кушодаи гашт .

ما همه این می‌گفتیم تا در کودکی راه حقّ بر ما گشاده گشت.

Ва бўолқсми башари ёсинро вафот расед дар меҳана дар санаи смонину слсмоиаҳ ,у шайхи қудси аллоҳи рӯҳи алъзиз ҳар гуҳ ки ба гӯристон меҳана рафтӣ ибтидо ба зиёрат вай кардӣ .

و بوالقسم بشر یاسین را وفات رسید در میهنه در سنۀ ثمانین و ثلثمایه، و شیخ قدس اللّه روح العزیز هر گه که به گورستان میهنه رفتی ابتدا به زیارت وی کردی.