Овардаанд кӣ шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз ба ншобўр шуду муддати як сол дар ншобўр буд ва маҷлис мегуфт ва дарин муддати устоди абўолқсми ошноӣ бо шайх мо надода буд ва бовай бонакор буд . Ва дарин муддати ҳафтод кас аз мурӣдони устоди эмом ба наздики шайх омада буданд ва аз он яке бўнсри ҳирсӣ буд кӣ устоди эмомро мегуфт кӣ охири якбори биёӣ ва ин мардро бибину сухан ӯ бишинав , то баъди як соли устоди эмом иҷобат кард ва гуфт фардои биёям . Он шаби устоди эмоми бқрорӣ кӣ дошт бмтўзошд , чун фориғ шуд худро аз беруни ҷома бадаст гирифт агарчӣ танҳо бошӣ , ҳукми ин хабарро ки Мустафои салавоти аллоҳу саломаи алайҳ фармӯдааст востҳиўомни аллазӣнаи ирўнкму антми лотрўнҳм . Пас фароз шуду канизакро бедор кард ва гуфт бархезу лагом ва тарафҳои зин бимол ва бо сари вузӯ сохтан шуд . Пас бомдод ба маҷлис шайх омад , шайх дар сухан омад чунонк одати шайх буд , устод эмом менагирист ва он салтанату ашроф бар хотирҳо медид , бадалаш бигузашт ки ин марди бФзли азмн беш нест ва ба муомила баробар бошем ӯ ин манзалат куҷо ёфтаст ? шайхи ҳоле рӯй сӯй ӯ кард ва гуфт эй устоди ин ҳадиси он вақти ҷӯянд кӣ хоҷа на бснти худро гирифта дар миёни ҳуҷра фаро мешавад , пас канизакро бедор кунад кӣ бархез , лагому тараф зин бимол . Ин ҳадиси он вақти ҷӯянд кӣ аз даст бишуду вақташи хуши гашт . Чун шайх аз тахт фурӯ омад , пеши устод эмом шуд ва ҳар ду якдигарро дар бар гирифтанд ваов аз он инкор ва доварӣ бархесту миён ҳар ду корҳо рафт .

آورده‌اند کی شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز به نشابور شد و مدت یک سال در نشابور بود و مجلس می‌گفت و درین مدت استاد ابوالقسم آشنایی با شیخ ما نداده بود و باوی بانکار بود. و درین مدت هفتاد کس از مریدان استاد امام به نزدیک شیخ آمده بودند و از آن یکی بونصر حرصی بود کی استاد امام را می‌گفت کی آخر یکبار بیای و این مرد را ببین و سخن او بشنو، تا بعد یک سال استاد امام اجابت کرد و گفت فردا بیایم. آن شب استاد امام بقراری کی داشت بمتوضاشد، چون فارغ شد خود را از بیرون جامه بدست گرفت اگرچه تنها باشی، حکم این خبر را که مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه فرموده است وَاستَحیُوامِنَ الَّذین یَرونَکُم و اَنتُم لاتَرَونَهُم. پس فراز شد و کنیزک را بیدار کرد و گفت برخیز و لگام و طرفهای زین بمال و با سر وضو ساختن شد. پس بامداد به مجلس شیخ آمد، شیخ در سخن آمد چنانک عادت شیخ بود، استاد امام می‌نگریست و آن سلطنت و اشراف بر خاطرها می‌دید، بدلش بگذشت که این مرد بفضل ازمن بیش نیست و به معامله برابر باشیم او این منزلت کجا یافتست؟ شیخ حالی روی سوی او کرد و گفت ای استاد این حدیث آن وقت جویند کی خواجه نه بسنت خود را گرفته در میان حجره فرا می‌شود، پس کنیزک را بیدار کند کی برخیز، لگام و طرف زین بمال. این حدیث آن وقت جویند کی از دست بشد و وقتش خوش گشت. چون شیخ از تخت فرو آمد، پیش استاد امام شد و هر دو یکدیگر را در بر گرفتند واو از آن انکار و داوری برخاست و میان هر دو کارها رفت.