Овардаанд ки чун он инкор аз даруни устод эмом бархест , дар даруни устоди эмом аз самоъи хонақоҳ шайх бигузашт , дар хонақоҳ самоъ мекарданду суфиёнро вақти хуш шудау шайх бо эшон мувофиқат карда , устоди дронҷои дрнгрист , бахотираш даромад кӣ дар мазҳаб чунинаст кӣ ҳрк дар рақс кардани гирд дар гардад гувоҳӣ ӯ бншнўнду адолатро ботил гирданд . Дигари рӯзи шайхро бдъўтӣ май бурданду устоди эмом ҷое мерафт , бар сари чаҳор сӯии бикдигри расиданд ва салом гуфтанд , шайх гуфт ё устоди маттии роитнои фии сафи алшҳўд ? устод эмом донист кӣ ин ҷавоби он андешааст ки даии рӯз бар хотир ӯ гузаштааст . Он доварӣ низ аз хотир ӯ бархест . Рӯзии дигари устоди эмом бар дар хонақоҳ май гузашту шайхи фармӯда буд кӣ самоъ мекарданду шайхро ҳолатӣ буду ҷамъро вақт хуш гашта буду қўоли ин байт мегуфт , байт :

آورده‌اند که چون آن انکار از درون استاد امام برخاست، در درون استاد امام از سماع خانقاه شیخ بگذشت، در خانقاه سماع می‌کردند و صوفیان را وقت خوش شده و شیخ با ایشان موافقت کرده، استاد درانجا درنگریست، بخاطرش درآمد کی در مذهب چنین است کی هرک در رقص کردن گرد در گردد گواهی او بنشنوند و عدالت را باطل گرداند. دیگر روز شیخ را بدعوتی می‌بردند و استاد امام جایی می‌رفت، بر سر چهار سوی بیکدیگر رسیدند و سلام گفتند، شیخ گفت یا استاد مَتی رَاَیتَنا فِی صَفِّ الشُهود؟ استاد امام دانست کی این جواب آن اندیشه است که دی روز بر خاطر او گذشته است. آن داوری نیز از خاطر او برخاست. روزی دیگر استاد امام بر دَرِ خانقاه می‌گذشت و شیخ فرموده بود کی سماع می‌کردند و شیخ را حالتی بود و جمع را وقت خوش گشته بود و قوّال این بیت می‌گفت، بیت:

Инкорӣ аз он байти бадали устод эмом даромад ва гуфт агар ҳамаи байтҳо бўҷҳии тафсир тавон кард , ин байт аз он ҷумлааст кӣ инро ҳеҷ тавҷеҳӣ натавон ниҳоду шайхи барин хуш гаштааст . Ин бар хотираш бигузашт , изҳор накард ва бирафт . Баъд аз он рӯзии устоди эмом ба наздик шайх даромад , чун бинишастанд шайх рӯй боситод эмом кард ва гуфт эй устод :

انکاری از آن بیت بدل استاد امام درآمد و گفت اگر همۀ بیتها بوجهی تفسیر توان کرد، این بیت از آن جمله است کی این را هیچ توجیهی نتوان نهاد و شیخ برین خوش گشته است. این بر خاطرش بگذشت، اظهار نکرد و برفت. بعد از آن روزی استاد امام به نزدیک شیخ درآمد، چون بنشستند شیخ روی باستاد امام کرد و گفت ای استاد:

Бўҷаҳи истифҳом , кӣ худ орат наёяд ки аз баҳри бутии габри шӯй ва то габр нагардӣ ёри ту натавонад буд ? чун астодомоми ваҷҳи тафсири ин байт бишунид ки бо чунон хотиру илмӣ кӣ ӯро дарин роҳ буд , , иқрор дод ки самоъи шайхро мубоҳасту мусаллам , ва дар сар тавба кард ки баъд аз он бар ҳеҷ ҳаракати шайх инкор накунад . Баъд аз ан ҳар рӯзи наздик шайх омадӣ ё шайх биравӣ рафтӣ .

بوجه استفهام، کی خود عارت نیاید که از بهر بتی گبر شوی و تا گبر نگردی یار تو نتواند بود؟ چون استادامام وجه تفسیر این بیت بشنید که با چنان خاطر و علمی کی او را درین راه بود،، اقرار داد که سماع شیخ را مباحست و مسلم، و در سر توبه کرد که بعد از آن بر هیچ حرکت شیخ انکار نکند. بعد از ان هر روز نزدیک شیخ آمدی یا شیخ بروی رفتی.