Ҳам хоҷаи эмоми ъмодолдин Муҳамад гуфт кӣ як рӯзи шайхи бўсъид маҷлис мегуфт , хоҷаи эмоми ҳасан самарқандӣ даромаду сухан шайх башнавад , бо худ андеша кард ки ин чаҳ суханаст ки мегуяд ? дар ҳоли шайх рӯй буи кард ва гуфт понздаҳи бори саҳеҳ аз брхўондаҳи охирин хабар дар саҳеҳ кадомаст ? форуманд , ёдаш наомад . Шайх гуфт клмтони хафифатони алии аллсони сақилатони фии алмизони ҳабибатони илои арраҳмони субҳони аллоҳи вбҳмдаҳи субҳони аллоҳи алъзим . Хоҷаи эмоми ҳасан хаҷал шуд ва бишикаст чун берун омад гуфт понздаҳи бори саҳеҳ аз бар кардаам , ҳарчанд кушедам ин хабар ёдам наомад .

هم خواجه امام عمادالدین محمد گفت کی یک روز شیخ بوسعید مجلس می‌گفت، خواجه امام حسن سمرقندی درآمد و سخن شیخ بشنود، با خود اندیشه کرد که این چه سخن است که می‌گوید؟ در حال شیخ روی بوی کرد و گفت پانزده بار صحیح از برخواندۀ آخرین خبر در صحیح کدامست؟ فروماند، یادش نیامد. شیخ گفت کَلِمَّتان خَفِیفَتان عَلَی اللِّسانِ ثَقیلَتان فِی المیزان حبِیبَتان اِلَی الرحمنِ سُبحانَ اللّه وَبِحَمدِه سُبْحانَ اللّه العظِیم. خواجه امام حسن خجل شد و بشکست چون بیرون آمد گفت پانزده بار صحیح از بر کرده‌ام، هرچند کوشیدم این خبر یادم نیامد.