Ҳам хоҷаи ъмодолдин Муҳамад гуфт кӣ аз ҷади хеши устоди Абубакр навқонӣ шунидам кӣ гуфт рӯзии шайхи бўсъид ва ман нишаста будем дар масҷиди шайх дар меҳана , ҷавонӣ даромад аз хутан ва гуфт меҳтар меҳана кадомаст ? шайхи ишорат ба хоҷа ҳмўиаҳ кард . Он ҷавон гуфт ислом арза кун , хоҷаи ҳмўиаҳ ба шайх гуфт ки исломаш арза кун . Ман гуфтам чандин таваққуф накунед аз бандаш берун оред . Шайх маро гуфт исломаш арза кун . Ман исломаш арза кардам . Он ҷавон мусулмон шуд . Пас ман ӯро гуфтам кӣ ин чаҳ ҳолатаст ? гуфт мо ду бародар будем аз хутан ба бозаргонӣ май шудем ба табаристон , шабӣ ман бихоб дидам кӣ маро гуфтандӣ бархезу сӯии меҳанаи рӯ ва бар дасти маин меҳанаи мусулмони шӯ . Ман аз хоб бедор шудам ва дарин андеша мебудам чун азин сӯии оби омадеми дилам аз тиҷорату талаби дунё сард шуд ва ин ҳадис дар дили ман кор карду мусулмонӣ дар дили ман ширин шуду марои равшани гашт кӣ он хоб ҳақ бӯдааст . Бародарро гуфтам тўдонӣ бо мол ва ман бтрк ҳама бигуфтам май омадам то пеши шумо ва мусулмон шудам . Шайх рӯй бмн кард ва гуфт моро аз сари донишмандӣ ҳасбат кардӣ , ғаромати он ӯрои қуръони чандонеи биомуз кӣ намозаш дуруст бошад . Ман он ҷавонро то сӯраи волзҳии дромўхтм ва чун хоҷаи ҳмўиаҳ бахона шуд ҳарч пӯшида дошт ҷумлаи пеш шайх фиристод ва гуфт татҳири он ҷавон кунед . Шайхи ҳасанро гуфт то онро бФрўхту даравишонро даъват карданд ва он ҷавонро татҳир доданд ва аз ҷумлаи нек мардон шуд .

هم خواجه عمادالدین محمد گفت کی از جد خویش استاد ابوبکر نوقانی شنیدم کی گفت روزی شیخ بوسعید و من نشسته بودیم در مسجد شیخ در میهنه، جوانی درآمد از ختن و گفت مهتر میهنه کدامست؟ شیخ اشارت به خواجه حمویه کرد. آن جوان گفت اسلام عرضه کن، خواجه حمویه به شیخ گفت که اسلامش عرضه کن. من گفتم چندین توقف نکنید از بندش بیرون آرید. شیخ مرا گفت اسلامش عرضه کن. من اسلامش عرضه کردم. آن جوان مسلمان شد. پس من اورا گفتم کی این چه حالت است؟ گفت ما دو برادر بودیم از ختن به بازرگانی می‌شدیم به طبرستان، شبی من بخواب دیدم کی مرا گفتندی برخیز و سوی میهنه رو و بر دست مهین میهنه مسلمان شو. من از خواب بیدار شدم و درین اندیشه می‌بودم چون ازین سوی آب آمدیم دلم از تجارت و طلب دنیا سرد شد و این حدیث در دل من کار کرد و مسلمانی در دل من شیرین شد و مرا روشن گشت کی آن خواب حقّ بوده است. برادر را گفتم تودانی با مال و من بترک همه بگفتم می‌آمدم تا پیش شما و مسلمان شدم. شیخ روی بمن کرد و گفت ما را از سر دانشمندی حسبت کردی، غرامت آن اورا قرآن چندانی بیاموز کی نمازش درست باشد. من آن جوان را تا سورۀ والضُّحی درآموختم و چون خواجه حمویه بخانه شد هرچ پوشیده داشت جمله پیش شیخ فرستاد و گفت تطهیر آن جوان کنید. شیخ حسن را گفت تا آن را بفروخت و درویشان را دعوت کردند و آن جوان را تطهیر دادند و از جملۀ نیک مردان شد.