Хоҷаи абдукарим ки ходими хоси шайх буд гуфт рӯзии дарвешии марои нишонда буд то аз ҳикоятҳои шайх барои ӯ менавиштам . Чун пеши шайх расидам гуфт чаҳ кор мекардӣ ? гуфтам дарвешии ҳикоятӣ чанд хост аз он шайх , менавиштам , шайх гуфт ё абдукарим ҳикоят навис мабош чунон бош кӣ аз ту ҳикоят кунанд ва дарин сухан чанд фоидааст : яке онки шайх бФрост бидонаст ки хоҷаи абдукарим чаҳ кор мекунад , дувуми тأдиб ӯ кӣ чигуна бош , сеюм онк нахост кӣ ҳикояти каромот ӯ бинависад ва ботроФ баранд ва машҳур шавад чунонк дуои гӯй дар аввал китоб овардааст кӣ машойихи китмони ҳолот хеш кардаанд .

خواجه عبدالکریم که خادم خاص شیخ بود گفت روزی درویشی مرا نشانده بود تا از حکایتهای شیخ برای او می‌نوشتم. چون پیش شیخ رسیدم گفت چه کار می‌کردی؟ گفتم درویشی حکایتی چند خواست از آن شیخ، می‌نوشتم، شیخ گفت یا عبدالکریم حکایت نویس مباش چنان باش کی از تو حکایت کنند و درین سخن چند فایده است: یکی آنک شیخ بفراست بدانست که خواجه عبدالکریم چه کار می‌کند، دوم تأدیب او کی چگونه باش، سوم آنک نخواست کی حکایت کرامات او بنویسد و باطراف برند و مشهور شود چنانک دعا گوی در اول کتاب آورده است کی مشایخ کتمان حالات خویش کرده‌اند.