Дарвешӣ буд дар аз ҷоҳ ӯро Ҳамзаи скоки ном буд , мурӣди шайх буд ва ҳар рӯз ки навбати маҷлиси шайх будӣ бмиҳнаҳ омадӣ ва чун шайх маҷлис бигуфтӣ Ҳамзаи бозгаштӣ . Магари рӯзи панҷшанбеи шайхи намози одинаи бгзордии бозгаштӣу мардии азизу гарми рӯ буд аммо чун бедилӣ буд . Ва дар он вақти ҷамъии суфиён дар масҷиди хонаи шайх зовия доштандӣ . Рӯзии гармгоҳи ин Ҳамза дар масҷид шайх омад вғлбаҳи бикрад ва дар масҷиди бдрштии ҳарчи тамомтар боз зад чунонк ҳамаи даравишон аз он осеб кӯфта шуданд ва мутағаййир шуданд . Шайхро аз он ҳоли огоҳӣ буд , берун омаду маъҳуд шайх набӯд кӣ дар он вақт берун ояд . Чун шайх берун омад ҷамъ дар изтироб даромаданд ва аз Ҳамза шикоят карданд ки моро бшўлидаҳ медорад . Шайх бифармуд ки то Ҳамзаро бихонанд вҳмзаҳ ба бозори рафта буд , бирафтанд ва ӯро пеш овараданд . Шайх гуфт ёҳмзаҳи даравишон аз ту шикоят мекунанд ки авқоти эшонро бшўлидаҳ май дорӣ ? Ҳамза гуфт : эй шайх чун тоқати бор Ҳамза намедоранд ҷома ҳмолон бирабоед кашид , шайхро вақти хуши ббўду наъраи бузад ва гуфт бозгуӣ ! Ҳамза бозгуфт . Шайхи наъраи дигари бузади пас ҳасанро фармуд кӣ шукр оварад , ҳасани тибқии шукри пеш шайх оварад , шайхи бадасти мубораки хеши басари Ҳамзаи фурӯ май рехт ва ҳамчунон наъра мезад вмӣ гуфт : ман лами итқи эҳтимоли алозии феълӣаи ани инзъи сўби алҳмолин .

درویشی بود در از جاه او را حمزۀ سکاک نام بود، مرید شیخ بود و هر روز که نوبت مجلس شیخ بودی بمیهنه آمدی و چون شیخ مجلس بگفتی حمزه بازگشتی.مگر روز پنجشنبه شیخ نماز آدینه بگزاردی بازگشتی و مردی عزیز و گرم رو بود اما چون بی دلی بود. و در آن وقت جمعی صوفیان در مسجد خانۀ شیخ زاویۀ داشتندی. روزی گرمگاه این حمزه در مسجد شیخ آمد وغلبۀ بکرد و در مسجد بدرشتی هرچ تمامتر باز زد چنانک همۀ درویشان از آن آسیب کوفته شدند و متغیر شدند. شیخ را از آن حال آگاهی بود، بیرون آمد و معهود شیخ نبود کی در آن وقت بیرون آید. چون شیخ بیرون آمد جمع در اضطراب درآمدند و از حمزه شکایت کردند که ما را بشولیده می‌دارد. شیخ بفرمود که تا حمزه را بخوانند وحمزه به بازار رفته بود، برفتند و او را پیش آوردند. شیخ گفت یاحمزه درویشان از تو شکایت می‌کنند که اوقات ایشان را بشولیده می‌داری ؟ حمزه گفت: ای شیخ چون طاقت بار حمزه نمی‌دارند جامۀ حمالان برباید کشید، شیخ را وقت خوش ببود و نعرۀ بزد و گفت بازگوی! حمزه بازگفت. شیخ نعرۀ دیگر بزد پس حسن را فرمود کی شکر آورد، حسن طبقی شکر پیش شیخ آورد، شیخ بدست مبارک خویش بسر حمزه فرو می‌ریخت و همچنان نعره می‌زد ومی‌گفت: من لم یطق احتمال الاذی فعلیه ان ینزع ثوب الحمالین.