Овардаанд кӣ вақте шайхи Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз чун бҷонб бовирд омад ъриФӣ буд , пеш шайх омад ва гуфт эй шайх чаҳ бошад кӣ агар шайхи рӯзӣ чанд дар бовирд мақом кунад то кӣ мардумон дар хизмати бёсоинд . Шайх иҷобат карду муддати сӣ рӯзи онҷо мақом кард . Ҳар рӯзи бомдоди ин ъриФи як динор бҳсн додӣ ва гуфтӣ дар ваҷҳи суфраи даравишон харҷ кун ва мардумон бидон эътироз мекарданд кӣ он азўҷаҳи ҳалол буд . Баъд аз сӣ рӯзи шайх азм кард , бар сар ҷамъ гуфт ки он ъриФро бихонед , ъриФро бхўонднд , шайх гуфт ин зар кӣ бсФраҳи даравишон харҷ мекардӣ аз куҷо буд ? гуфт аз ҷаддаи ман гардани бандии мироси монда буд сӣ муҳраи заррин дар вай кашида ҳар рӯз аз он муҳраи харҷ суфра кардамӣ имрӯзи он меҳрҳо бариседу шайх азм кард . Чун сухан ӯ шуниданд мардумонро он ашкол бархесту эътиқод дар ҳақи шайхи зиёдати гашт .

آورده‌اند کی وقتی شیخ ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز چون بجانب باورد آمد عریفی بود، پیش شیخ آمد و گفت ای شیخ چه باشد کی اگر شیخ روزی چند در باورد مقام کند تا کی مردمان در خدمت بیاسایند. شیخ اجابت کرد و مدت سی روز آنجا مقام کرد. هر روز بامداد این عریف یک دینار بحسن دادی و گفتی در وجه سفرۀ درویشان خرج کن و مردمان بدان اعتراض می‌کردند کی آن ازوجه حلال بود. بعد از سی روز شیخ عزم کرد، بر سر جمع گفت که آن عریف را بخوانید، عریف را بخواندند، شیخ گفت این زر کی بسفرۀ درویشان خرج می‌کردی از کجا بود؟ گفت از جدۀ من گردن بندی میراث مانده بود سی مهرۀ زرین در وی کشیده هر روز از آن مهرۀ خرج سفره کردمی امروز آن مهرها برسید و شیخ عزم کرد. چون سخن او شنیدند مردمان را آن اشکال برخاست و اعتقاد در حقّ شیخ زیادت گشت.