Шайхи бўнср ривоят кард аз ҳасани мؤдб кӣ гуфт дар ншобўри рӯзии устоди эмоми дарвеширо хирқа баркашид ва бисёре брнҷонид ва аз шаҳр берун кард бсбби онки магари он дарвешро бхўоҷаҳи асмъилки дқоқи назарии бўдўи ин асмъилк аз наздикони устоди эмом буд , магари он дарвеш аз муҳибӣ дархост карда буд ки имшаб май бояд кӣ даъватисозӣу қўолонро бихонӣу асмъилкро ҳозири гирдоне кӣ дар кор ӯ сӯхтаем . Он муҳиби орзӯии дарвеш биҷой оварад , , дигари рӯзи хабари боситод эмом расед , он дарвешро хирқа баркашид ва маҷу кард ва аз шаҳр берун кард . Чун хабари бхонқоаҳ шайх овараданд даравишон ранҷур шуданд , пас шайхи ҳасани мؤдбро гуфт имшаб май бояд кӣ даъватӣ некӯ бисозӣ бо ҳамаи такаллуфӣу ҷумлаи ҷамъи шаҳрро талаби дорӣу устоди эмомро бихонӣ ва шамъҳои бисёр фарогирӣ . Ҳасан гуфт бирафтаму ончи шайхи фармӯда буд рост кардаму устоди эмомро хабар кардаму аҳли шаҳрро ҳозир кардам , устод эмом биёмаду шайх ӯро шабонгоҳ бар тахти нишонд бо хештани баҳам ,у суфиён дар пеши тахти шайхи се саф бинишастанд , дар ҳар сафии сад мард , ва мо суфра биниҳодем ,у соҳиби суфраи хоҷаи бўтоҳр буд , ва ҳануз амрад буду сахт бо ҷамол , ним ҷбаҳи пӯшида , бар сари суфра май гашт , чун шамъии равшан . Чун вақт ширинӣ расед ҷомии лўзинаҳи пеши шайху устоди эмоми ниҳодам , чун эшон посӣ чанд бакори бурданду даст боз кашиданд , шайх гуфт ё ботоҳири биё ва ин ҷом бурдору пеши он дарвеши шӯ , буъалии тршизӣ , ва як нима май хур ва як нима дар даҳони он дарвеш май на . Хоҷаи бўтоҳри он ҷоми лўзинаҳи бардошту пеш дарвеш шуду бҳрмти бадв зону бинишаст ва як нимаи лўзинаҳ худ бихӯрад ва як нима дар даҳони дарвеши ниҳоду дайгарӣ ҳамчунин кард . Он дарвеши фарёди бардошту ҷома хирқа карду лаббайки занон аз хонақоҳ берун рафт ва май давид ва наъра мезад . Шайхи хоҷаи бўтоҳрро гуфт ё ботоҳири турои бхдмти он дарвеш вақф кардем . Бирав , Асоу абриқ ӯ бурдор ва аз пас ӯ май шӯ ,у хизмат ӯ биҷой майовар ва ҳар куҷо кӣ ӯ фурӯд ояд мғмзиш мекун то ба каъба . Хоҷаи бўтоҳри Асоу абриқи он дарвеши бардошт ва аз пас ӯ бирафт , буъалӣ бозпас нагирист хоҷаи бўтоҳрро дид кӣ аз пас вай май давид , чун буи расед гуфт куҷо май ое ? гуфт падарами марои бхдмт ту фиристодаст ва аҳвол бигуфт . Буъалии бозгашту пеш шайх омад ва гуфт эй шайх аз барои худои бўтоҳрро аз ман бозгардон . Шайхи бўтоҳрро бозхонд . Он дарвеш хизмат кард ва бирафт . Чун буъалӣ бишуд шайх рӯй сӯии устод эмом кард ва гуфт эй устод , дарвеширо кӣ бенем луқмаи лўзинаҳ аз шаҳри бурун тавон кард ва ба ҳиҷоз афганд , чандини рнҷонидну хирқа бар кашӣдану расво кардан чаро ? ва ин моро аз барои ту пеш омад волои чаҳор сол буд кӣ он дарвеш дар кори бўтоҳри мо буд ва мо ошкоро намекардем , вагарна ба сабаби ту будӣ ҳам бксии бознгФтмӣ . Астодбрхост ва истиғфор карду вақти хуши гашту суфиёнро ҳолатҳо зоҳир шуд .

شیخ بونصر روایت کرد از حسن مؤدب کی گفت در نشابور روزی استاد امام درویشی را خرقه برکشید و بسیاری برنجانید و از شهر بیرون کرد بسبب آنک مگر آن درویش را بخواجه اسمعیلک دقاق نظری بودو این اسمعیلک از نزدیکان استاد امام بود، مگر آن درویش از محبی درخواست کرده بود که امشب می‌باید کی دعوتی سازی و قوّالان را بخوانی و اسمعیلک را حاضر گردانی کی در کار او سوخته‌ایم. آن محب آرزوی درویش بجای آورد،، دیگر روز خبر باستاد امام رسید، آن درویش را خرقه برکشید و مهجو کرد و از شهر بیرون کرد. چون خبر بخانقاه شیخ آوردند درویشان رنجور شدند، پس شیخ حسن مؤدب را گفت امشب می‌باید کی دعوتی نیکو بسازی با همه تکلفی و جملۀ جمع شهر را طلب داری و استاد امام را بخوانی و شمعهای بسیار فراگیری. حسن گفت برفتم و آنچ شیخ فرموده بود راست کردم و استاد امام را خبر کردم و اهل شهر را حاضر کردم، استاد امام بیامد و شیخ او را شبانگاه بر تخت نشاند با خویشتن بهم، و صوفیان در پیش تخت شیخ سه صف بنشستند، در هر صفی صد مرد، و ما سفره بنهادیم، و صاحب سفره خواجه بوطاهر بود، و هنوز امرد بود و سخت با جمال، نیم جبۀ پوشیده، بر سر سفره می‌گشت، چون شمعی روشن. چون وقت شیرینی رسید جامی لوزینه پیش شیخ و استاد امام نهادم، چون ایشان پاسی چند بکار بردند و دست باز کشیدند، شیخ گفت یا باطاهر بیا و این جام بردار و پیش آن درویش شو، بوعلی ترشیزی، و یک نیمه می‌خور و یک نیمه در دهان آن درویش می‌نه. خواجه بوطاهر آن جام لوزینه برداشت و پیش درویش شد و بحرمت بدو زانو بنشست و یک نیمۀ لوزینه خود بخورد و یک نیمه در دهان درویش نهاد و دیگری همچنین کرد. آن درویش فریاد برداشت و جامه خرقه کرد و لبیک زنان از خانقاه بیرون رفت و می‌دوید و نعره می‌زد. شیخ خواجه بوطاهر را گفت یا باطاهر ترا بخدمت آن درویش وقف کردیم. برو، عصا و ابریق او بردار و از پس او می‌شو، و خدمت او بجای می‌آور و هر کجا کی او فرود آید مغمزیش می‌کن تا به کعبه. خواجه بوطاهر عصا و ابریق آن درویش برداشت و از پس او برفت، بوعلی بازپس نگریست خواجه بوطاهر را دید کی از پس وی می‌دوید، چون بوی رسید گفت کجا می‌آیی؟ گفت پدرم مرا بخدمت تو فرستادست و احوال بگفت. بوعلی بازگشت و پیش شیخ آمد و گفت ای شیخ از برای خدای بوطاهر را از من بازگردان. شیخ بوطاهر را بازخواند. آن درویش خدمت کرد و برفت. چون بوعلی بشد شیخ روی سوی استاد امام کرد و گفت ای استاد، درویشی را کی بنیم لقمۀ لوزینه از شهر برون توان کرد و به حجاز افگند، چندین رنجانیدن و خرقه بر کشیدن و رسوا کردن چرا؟ و این ما را از برای تو پیش آمد والا چهار سال بود کی آن درویش در کار بوطاهر ما بود و ما آشکارا نمی‌کردیم، وگرنه به سبب تو بودی هم بکسی بازنگفتمی. استادبرخاست و استغفار کرد و وقت خوش گشت و صوفیان را حالتها ظاهر شد.