Овардаанд кӣ дар он вақт кӣ шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи бншобўр буд , онҷои имомӣ буд аз асҳоби бўъбдоллаҳи киром , ӯро бўолҳсин тунӣ гуфтандӣу шайхи моро мункир будӣу инкори ваии бдрҷаҳ буд ки ҳрўқти пеш ӯ сухан шайх гуфтандӣ ӯ лаънат кардӣ ва то шайх дар ншобўр буд ӯ бкўии адании кӯён ки хонақоҳи шайх дар онҷо буд нагузашта буд . Рӯзӣ шайх гуфт асб зин кунед то ба зиёрати бўолҳсин тунӣ шавем , ҷамъии суфиёну мурӣдони бадал бар шайх эътироз карданд ки бзёрт касе меравад ки сухани ваии пеш ӯ наметавон гуфт ва агар ном ӯ шунӯд лаън мекунад . Шайх барнишаст бомридон , дар роҳи роФзтӣ аз хона берун омад , шайхро дид бо ҷамъ , лаънат оғоз кард , ҷамоати қасди захм ӯ карданд , шайх гуфт ором гиред , бошад ки бидон лаънат биравӣ раҳмат кунанд , ҷамъ гуфтанд чигуна раҳмат кунанд бар касе кӣ бар чун туе лаънат кунад ? шайх гуфт мъозоллаҳ ӯ лаънат бар мо намекунад ӯ пиндорад кӣ мо бар ботилем ва ӯ барҳақ , ӯ лаънати барон ботил мекунад барои хдоиро , ва он марди истода буд ва он сухан кӣ шайх мегуфт май шунӯд , ҳоле дар пои асб шайх афтод ва гуфт эй шайх тавба кардам , бар ҳақи туе ва бар ботили ман , ислом арза кун то бнў мусулмон шавам ! шайхи мурӣдонро гуфт : дидӣ ки лаънатӣ ки барои худоӣ кунӣ чаҳ асар дорад ! чун фаротар шуданд ҳасани мؤдби дарвеширо пеш фиристод то эмоми бўолҳсинро хабар кунад ки шайх ба салом тўмӣ ояд , он дарвеши абўолсҳинро хабар кард , ӯ шайхро нафрин кард ва гуфт ӯ ба наздики мо чаҳ кор дорад ӯро ба килисои тарсоён бояд шуд . Чун дарвеш бишунид наздик ҳасан омад вонч буд бигуфт . Иттифоқро рӯзи якшанбе буд , шайхро худ огоҳӣ буд аз онч рафт , гуфт ё ҳасан чаҳ меравад ? ҳасан онч шунид бознамуд , шайх гуфт акнӯн пери онч фармӯдааст биҷои орем , рӯй ба килисои ниҳод ва гуфт бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими чунон бояд кард кӣ пер мефармоед . Чун ба килисо расед тарсоёни ҷамъи бўдндў ба кори худ машғӯл , чун шайхро бидиданд ҳамаи гирд вай даромаданд ва дар вай назора мекарданд то бачаи кор омадааст ва эшон дар пеши килисо сафа карда буданду сӯрати исоу Марям дар девор сафа карда ва рӯй бидон овардау онро саҷда мекарданд . Шайхи бадунбола чашм бидон сӯратҳо боз нагирист ва гуфт ءонти қиллати ллноси атхзўнии вомии илоҳин ман дуни аллоҳи туе ки май гӯйии мароу модари маро бхдоиӣ гиред ? агар Муҳамаду дайни Муҳамад ҳақаст дарин лаҳзаи ҳақро субҳонау таъолӣ суҷуд кунед . Чун шайхи ин сухан бигуфт он ҳар ду сӯрати дарҳоли базмин афтоданд чунонк рӯйҳошон аз сӯии каъба буд . Чун тарсоён он бидиданд фарёд бароварданд ва чиҳил тан азишон зуннор бибареданд ва мусулмон шуданд ва мураққаъҳо дрпўшиднд ва ғусл овараданд . Шайх рӯй бҷмъ мутасаввифа оварад ва гуфт ҳрк бар ишорат перон равад чунин буд , ва ин ҳама аз биркаи ишорати он пер буд ва ин хабари пеши Абуалҳусайн тунии бурданд ки шайхро чаҳ рафт ва ӯ чаҳ гуфт , эмоми бўолҳсинро ҳолатӣ падед омад ва гуфт он чӯб пора биёред яъне мҳФаҳ ва . ӯ родр мҳФаҳ нишонданд чун ба хонақоҳ шайх расед гуфт маро аз мҳФаҳ берун оред , ӯро берун овараданд ва аз дар хонақоҳи шайх ба паҳлу май гашт внъраҳ мезад то пеши тахти шайх , ва дар дасту пой шайх афтоду ҷамъро ҳолатҳо падед омад ва ӯ ҷома хирқа карду шайху ҷамъ мувофиқат намуданд ва ӯ аз карда истиғфор кард ва аз мурӣдони шайхи гашт .

آورده‌اند کی در آن وقت کی شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز بنشابور بود، آنجا امامی بود از اصحاب بوعبداللّه کرام، او را بوالحسین تونی گفتندی و شیخ ما را منکر بودی و انکار وی بدرجۀ بود که هروقت پیش او سخن شیخ گفتندی او لعنت کردی و تا شیخ در نشابور بود او بکوی عدنی کویان که خانقاه شیخ در آنجا بود نگذشته بود. روزی شیخ گفت اسب زین کنید تا به زیارت بوالحسین تونی شویم، جمعی صوفیان و مریدان بدل بر شیخ اعتراض کردند که بزیارت کسی می‌رود که سخن وی پیش او نمی‌توان گفت و اگر نام او شنود لعن می‌کند. شیخ برنشست بامریدان، در راه رافضتی از خانه بیرون آمد، شیخ را دید با جمع، لعنت آغاز کرد، جماعت قصد زخم او کردند، شیخ گفت آرام گیرید، باشد که بدان لعنت بروی رحمت کنند، جمع گفتند چگونه رحمت کنند بر کسی کی بر چون تویی لعنت کند؟ شیخ گفت معاذاللّه او لعنت بر ما نمی‌کند او پندارد کی ما بر باطلیم و او برحقّ، او لعنت برآن باطل می‌کند برای خدایرا، و آن مرد ایستاده بود و آن سخن کی شیخ می‌گفت می‌شنود، حالی در پای اسب شیخ افتاد و گفت ای شیخ توبه کردم، بر حقّ تویی و بر باطل من، اسلام عرضه کن تا بنو مسلمان شوم! شیخ مریدان را گفت: دیدی که لعنتی که برای خدای کنی چه اثر دارد! چون فراتر شدند حسن مؤدب درویشی را پیش فرستاد تا امام بوالحسین را خبر کند که شیخ به سلام تومی‌آید، آن درویش ابوالسحین را خبر کرد، او شیخ را نفرین کرد و گفت او به نزدیک ما چه کار دارد اورا به کلیسای ترسایان باید شد. چون درویش بشنید نزدیک حسن آمد وآنچ بود بگفت. اتفاق را روز یکشنبه بود، شیخ را خود آگاهی بود از آنچ رفت، گفت یا حسن چه می‌رود؟ حسن آنچ شنید بازنمود، شیخ گفت اکنون پیر آنچ فرموده است بجای آریم، روی به کلیسا نهاد و گفت بسم اللّه الرحمن الرحیم چنان باید کرد کی پیر می‌فرماید. چون به کلیسا رسید ترسایان جمع بودندو به کار خود مشغول، چون شیخ را بدیدند همه گرد وی درآمدند و در وی نظاره می‌کردند تا بچه کار آمده است و ایشان در پیش کلیسا صفۀ کرده بودند و صورت عیسی و مریم در دیوار صفه کرده و روی بدان آورده و آنرا سجده می‌کردند. شیخ بدنبالۀ چشم بدان صورتها باز نگریست و گفت ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنّاسِ اتْخِذُونی واُمّیَ اِلهَیْنِ مِنْ دُونِ اللّه تویی که می‌گویی مرا و مادر مرا بخدایی گیرید؟ اگر محمد و دین محمد حقّ است درین لحظه حقّ را سبحانه و تعالی سجود کنید. چون شیخ این سخن بگفت آن هر دو صورت درحال بزمین افتادند چنانک رویهاشان از سوی کعبه بود. چون ترسایان آن بدیدند فریاد برآوردند و چهل تن ازیشان زنار ببریدند و مسلمان شدند و مرقعها درپوشیدند و غسل آوردند. شیخ روی بجمع متصوفه آورد و گفت هرک بر اشارت پیران رود چنین بود، و این همه از برکة اشارت آن پیر بود و این خبر پیش ابوالحسین تونی بردند که شیخ را چه رفت و او چه گفت، امام بوالحسین را حالتی پدید آمد و گفت آن چوب پاره بیارید یعنی محفه و. او رادر محفه نشاندند چون به خانقاه شیخ رسید گفت مرا از محفه بیرون آرید، او را بیرون آوردند و از در خانقاه شیخ به پهلو می‌گشت ونعره می‌زد تا پیش تخت شیخ، و در دست و پای شیخ افتاد و جمع را حالتها پدید آمد و او جامه خرقه کرد و شیخ و جمع موافقت نمودند و او از کرده استغفار کرد و از مریدان شیخ گشت.