Овардаанд ки дарони вақт кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз ба ншобўр буд , рӯзии ҷамоатии даравишони шайх ба бозор мегузаштанд , қўолон омада буданд аз Тӯс ва дар бозор самоъ мекарданд . Чун ҷамоат бхонқоаҳ омаданд бо шайх гуфтанд кӣ қўолони Тӯс расидаанд ва дар бозор самоъ мекунанд , моро самоъи эшон май бояд . Шайхи ҳасанро гуфт бирав дар бозор ншобўр бингар то кист некӯ рӯйтар , бигӯӣ мақарён расидаанд аз Тӯс ,у асҳобноро май бояд кӣ овоз эшон бишинаванд , асбоби суфраи эшон тартиб кун то мақарён бо асҳобнои имшаби бёсоинд . Берун омаду гирди бозори ншобўри бгшту пеш шайх омад ва гуфт ҳамаи ншобўри бгштм , ҳеҷ касро никўрўитар аз шайх надидам . Чун шайхи ин сухан бишунид фараҷӣ аз пушт боз кард ва гуфт ин фараҷиро бдкони бўҷъФри мо бар ва бигӯӣ кӣ эшон мегӯйанд кӣ панҷоҳ динор бидиҳ кӣ ҷамоатро имшаб аўоиӣ созем то мақарёни Тӯси бёсоинд , то муҷоҳидӣ падед ояду дили ту аз қарзи эшон фориғ кунад . Ҳасан гуфт ба ҳукми ишорати шайхи бдкон бўҷъФр шудам вончи фармӯда буд бигуфтам . БўҷъФр гуфт эй ҳасани ту гувоҳӣ май диҳӣ кӣ брзФони шайх рафтааст кӣ бўҷъФри мо ? ман гуфтам кӣ фардои қиёмат аз ӯҳда берун оем кӣ брзФон шайх рафт кӣ бўҷъФри мо . Панҷоҳ динори бсхт ва дркоғзӣ кард ва бмн доду фараҷии шайх бмн дод ва гуфт пеши шайхи расон , чун бирафтам ва онч дода буд пеш шайх оварадам , бўҷъФр бар асар ман даромад ва панҷоҳ динори дигару Тахтии Фўтаҳ бар сари ғуломи ниҳодаи дароварду пеш шайх биниҳод ва гуфт ончи бадаст ҳасан фиристодам бошорти шумо буд вонч ман овардаам шукрона онаст кӣ брзФони шумо рафтааст ки бўҷъФри мо . Ки дастгири модари қиёмати ин калима хоҳад буд .

آورده‌اند که درآن وقت کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز به نشابور بود، روزی جماعتی درویشان شیخ به بازار می‌گذشتند، قوّالان آمده بودند از طوس و در بازار سماع می‌کردند. چون جماعت بخانقاه آمدند با شیخ گفتند کی قوّالان طوس رسیده‌اند و در بازار سماع می‌کنند، ما را سماع ایشان می‌باید. شیخ حسن را گفت برو در بازار نشابور بنگر تا کیست نیکو روی‌تر، بگوی مقریان رسیده‌اند از طوس، و اصحابنا را می‌باید کی آواز ایشان بشنوند، اسباب سفرۀ ایشان ترتیب کن تا مقریان با اصحابنا امشب بیاسایند. بیرون آمد و گرد بازار نشابور بگشت و پیش شیخ آمد و گفت همۀ نشابور بگشتم، هیچ کس را نیکوروی‌تر از شیخ ندیدم. چون شیخ این سخن بشنید فرجی از پشت باز کرد و گفت این فرجی را بدکان بوجعفر ما بر و بگوی کی ایشان می‌گویند کی پنجاه دینار بده کی جماعت را امشب اوایی سازیم تا مقریان طوس بیاسایند، تا مجاهدی پدید آید و دل تو از قرض ایشان فارغ کند. حسن گفت به حکم اشارت شیخ بدکان بوجعفر شدم وآنچ فرموده بود بگفتم. بوجعفر گفت ای حسن تو گواهی می‌دهی کی برزفان شیخ رفته است کی بوجعفر ما؟ من گفتم کی فردای قیامت از عهده بیرون آیم کی برزفان شیخ رفت کی بوجعفر ما. پنجاه دینار بسخت و درکاغذی کرد و بمن داد و فرجی شیخ بمن داد و گفت پیش شیخ رسان، چون برفتم و آنچ داده بود پیش شیخ آوردم، بوجعفر بر اثر من درآمد و پنجاه دینار دیگر و تختی فوطه بر سر غلام نهاده درآورد و پیش شیخ بنهاد و گفت آنچ بدست حسن فرستادم باشارت شما بود وآنچ من آورده‌ام شکرانۀ آنست کی برزفان شما رفته است که بوجعفر ما. که دستگیر مادر قیامت این کلمه خواهد بود.