Ҳам дар он вақт ки шайхи бўсъид ба ншобўр буд ҳасани мؤдб кӣ ходими хоси шайх буд , аз ҳар касе чизе қарз карда бўдў бар даравишон харҷ карда ,у чизеи дайртар падед меомаду ғанӣмон тақозо мекарданд . Як рӯзи ҷумлаи ҷамъи бадар хонақоҳ омаданд , шайхи ҳасанро гуфт бигӯӣ то даройанд , ҳасани эшонро даровард . Чун шайхро хизмат карданд , кӯдакӣ аз дар хонақоҳ бигузашту нотФ овоз медод , шайх гуфт он тавофро овоз диҳед , ӯро биовараданд . Шайх гуфт ончи дорӣ ҷумла бисанҷ , ҳамаи бсхту пеши даравишони ниҳод то бакори бурданд . Кӯдак тавоф гуфт зар май бояд шайх гуфт падед ояд . Соъатӣ буд , дигрбор тақозо кард , шайхи ҳамон ҷавоб дод кӯдак гуфт устод маро бузанд . Ин бигуфт ва дар гиристани устод . Дар ҳол касе аз дар хонақоҳ даромаду сраҳи зари пеши шайхи ниҳод , гуфт фалони кас фиристодааст ва гуфта ки моро бдъои ёддор . Шайхи ҳасанро гуфт баргир ва тафриқа кун бар мутақозӣон . Ҳасани зар ҳама бидоду зари нотФи он кӯдак бидод , ҳеҷ боқии нмондў на ҳеҷ дрбоист . Шайх гуфт дар банди ашки ин кӯдак будаст .

هم در آن وقت که شیخ بوسعید به نشابور بود حسن مؤدب کی خادم خاص شیخ بود، از هر کسی چیزی قرض کرده بودو بر درویشان خرج کرده، و چیزی دیرتر پدید می‌آمد و غنیمان تقاضا می‌کردند. یک روز جملۀ جمع بدر خانقاه آمدند، شیخ حسن را گفت بگوی تا درآیند، حسن ایشان را درآورد. چون شیخ را خدمت کردند، کودکی از در خانقاه بگذشت و ناطف آواز می‌داد، شیخ گفت آن طواف را آواز دهید، او را بیاوردند. شیخ گفت آنچ داری جمله بسنج، همه بسخت و پیش درویشان نهاد تا بکار بردند. کودک طواف گفت زر می‌باید شیخ گفت پدید آید. ساعتی بود، دیگربار تقاضا کرد، شیخ همان جواب داد کودک گفت استاد مرا بزند. این بگفت و در گریستن استاد. در حال کسی از در خانقاه درآمد و صرۀ زر پیش شیخ نهاد، گفت فلان کس فرستاده است و گفته که ما را بدعا یاددار. شیخ حسن را گفت برگیر و تفرقه کن بر متقاضیان. حسن زر همه بداد و زر ناطف آن کودک بداد، هیچ باقی نماندو نه هیچ دربایست. شیخ گفت در بند اشک این کودک بودست.