Ҳам дарин вақт кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз ба ншобўр буд мурӣдон бисёр меомаданд , баъзе муҳаззаб ва баъзе номуҳаззаб . Яке аз рӯсто тавба карда буд ва дар хонақоҳ май буд , ҷуфтӣ кафш дошт бар Қатарӣ зада кӣ ҳар вақт бхонқоаҳ омадӣ овозӣ ва гуфт туро бояд рафт ва ин даррааст дар миёни кӯҳи ншобўру Тӯсу обӣ аз он дарра берун меояд ва ба рӯдхонаи ншобўр май пайвандад ва гуфт чун бидон дарраи дршўӣ , пора биравӣ , сангӣаст . Бар он санги дугона бояд гузораду мунтазир бӯдан кӣ дӯстӣ аз дӯстони мо ба наздик ту ояд , саломи мо буии расону суханӣ чанд бо он дарвеш бигуфт кӣ бо ӯ бигӯӣ кӣ ӯ дӯсти азизи мост . Он дарвеши брғбти тамом рӯй дар роҳи ниҳоду ҳамаи роҳ андеша мекард ки май рӯму веле аз авлиёъи ҳақро зиёрат кунам . Чун бидон мавзе расед кӣ ишорати рафта буд , соъатӣ таваққуф кард , овози троқи троқ дар он кӯҳ зоҳир шуд кӣ кӯҳ аз ҳайбат он билраз афтод . Дарвеш бознигарӣаст , аждаҳое дид сиёҳи азим , кӣ аз он азимтар натавонад буд . Ҳаракат натавонист кардан . Аждаҳоӣ омад то ба наздики он сангу сар бар санги ниҳоду бистод . Чун дарвеш бо хештан омад дид аждаҳоро кӣ бтўозъи сар бар санги ниҳода буд ва ҳеҷ ҳаракат намекард . Аз сар бехештанӣ ва тарс гуфт шайхи саломи расонид . Он аждаҳо рӯй бар хок молида ва тавозуъ кард . Дарвеш чун бидид донист кӣ шайхи пайғом буи додааст . Онч гуфта буд бо ӯ бигуфт ва ӯ бисёр тавозуъ кард . Чун дарвеши сухан тамом кард аждаҳо боз гардид . Чун аз назари дарвеш ғоиб шуд дарвеш аз он кӯҳ бзир омад ва чун андакӣ бирафт бинишаст ва сангӣ барграфт ва он оҳанҳо кӣ бар кафш дошт ҷумла бишикаст ва баркашид воҳстаҳ майамад то бхонқоаҳ . Чун бхонқоаҳ даромад касеро хабар набӯду салом чунон гуфт ки овоз ӯ асҳоб бҳилаҳ башнаваданд . Чун машойихи ҳолат ӯ бидиданд хостанд кӣ бидонанд кӣ он кадом пер бӯдааст ки ним рӯзаи хизмату сиҳҳати аўдри ваии чандон асар кардааст кӣ умрҳо брёзту муҷоҳидати он тأдиби вшкстгии ҳосил натавонад омад . Аз вай савол карданд шайхи туро ба наздик кӣ фиристода буд ? ӯ қисса бигуфт , ҷамъ таъаҷҷуб карданду машойихи он ҳадис аз шайх савол карданд , шайх гуфт ӯ ҳафт соли рафиқ мо бӯдааст ва моро аз якдигар роҳатҳо бӯда . Фии алҷмлаҳи баъд аз он рӯзи ҳеҷ кас аз он дарвеши ҳаракатӣ дурушт надид ва на овозӣ баланд шуниду бики назари шайхи мؤдби вмҳзби гашт .

هم درین وقت کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز به نشابور بود مریدان بسیار می‌آمدند، بعضی مهذب و بعضی نامهذب. یکی از روستا توبه کرده بود و در خانقاه می‌بود، جفتی کفش داشت بر قطری زده کی هر وقت بخانقاه آمدی آوازی و گفت ترا باید رفت و این درۀ است در میان کوه نشابور و طوس و آبی از آن دره بیرون می‌آید و به رودخانۀ نشابور می‌پیوندد و گفت چون بدان دره درشوی، پارۀ بروی، سنگی است. بر آن سنگ دوگانۀ باید گزارد و منتظر بودن کی دوستی از دوستان ما به نزدیک تو آید، سلام ما بوی رسان و سخنی چند با آن درویش بگفت کی با او بگوی کی او دوست عزیز ماست. آن درویش برغبت تمام روی در راه نهاد و همه راه اندیشه می‌کرد که می‌روم و ولیی از اولیاء حقّ را زیارت کنم. چون بدان موضع رسید کی اشارت رفته بود، ساعتی توقف کرد، آواز طراق طراق در آن کوه ظاهر شد کی کوه از هیبت آن بلرز افتاد. درویش بازنگریست، اژدهایی دید سیاه عظیم،کی از آن عظیم‌تر نتواند بود. حرکت نتوانست کردن. اژدهای آمد تا به نزدیک آن سنگ و سر بر سنگ نهاد و بیستاد. چون درویش با خویشتن آمد دید اژدها را کی بتواضع سر بر سنگ نهاده بود و هیچ حرکت نمی‌کرد. از سر بی خویشتنی و ترس گفت شیخ سلام رسانید. آن اژدها روی بر خاک مالید و تواضع کرد. درویش چون بدید دانست کی شیخ پیغام بوی داده است. آنچ گفته بود با او بگفت و او بسیار تواضع کرد. چون درویش سخن تمام کرد اژدها باز گردید. چون از نظر درویش غایب شد درویش از آن کوه بزیر آمد و چون اندکی برفت بنشست و سنگی برگرفت و آن آهنها کی بر کفش داشت جمله بشکست و برکشید وآهسته می‌امد تا بخانقاه. چون بخانقاه درآمد کسی را خبر نبود و سلام چنان گفت که آواز او اصحاب بحیله بشنودند. چون مشایخ حالت او بدیدند خواستند کی بدانند کی آن کدام پیر بوده است که نیم روزه خدمت و صحت اودر وی چندان اثر کرده است کی عمرها بریاضت و مجاهدت آن تأدیب وشکستگی حاصل نتواند آمد. از وی سؤال کردند شیخ ترا به نزدیک کی فرستاده بود؟ او قصه بگفت، جمع تعجب کردند و مشایخ آن حدیث از شیخ سؤال کردند، شیخ گفت او هفت سال رفیق ما بوده است و ما را از یکدیگر راحتها بوده. فی الجمله بعد از آن روز هیچ کس از آن درویش حرکتی درشت ندید و نه آوازی بلند شنید و بیک نظر شیخ مؤدب ومهذب گشت.