Ҷадами шайхи алисломи Абӯсаиди рҳмҳоллаҳ алайҳ гуфт ки рӯзии шайхи Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар ншобўр маҷлис мегуфт . Донишмандии фозил дар маҷлиси ҳозир буд , бо худ меандешед кӣ ин сухан кӣ ин шайх мегуяд дар ҳафт сабъ қуръон нест . Шайхи ҳоле рӯй бидон донишманд кард ва гуфт эй донишманди ин сухан кӣ мо мегӯйем дар сабъ ҳаштумаст . Он донишманд гуфт эй шайхи сабъ ҳаштум кадомаст ? шайх гуфт ҳафтум сабъ онаст ки ё аиҳо алрасул блғи мо анзли алику ҳаштум сабъ онаст ки Фоўҳии илои абдаи мо аўҳӣ . Шумо пиндоред кӣ сухани худои ъзўҷли маҳдӯд ва маъдӯдаст ? он каломи аллоҳи лонҳоиаҳ ки бар Муҳамади слии аллоҳи алайҳу силами ин ҳафт сабъаст аммо онч дар дили бандагон май расонад дар ҳаср въд наёяд ва мунқатиъ нагардад , дар ҳар лаҳзаи азуии расӯлии бадал бандагон мерасад чунонк Мустафои слии аллоҳи алайҳ ва силам мефармоед атқўои Фросаҳи алмؤмни ?фонаи инзри бнўри аллоҳ . Пас гуфт :

جدم شیخ الاسلام ابوسعید رحمةاللّه علیه گفت که روزی شیخ ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز در نشابور مجلس می‌گفت. دانشمندی فاضل در مجلس حاضر بود، با خود می‌اندیشید کی این سخن کی این شیخ می‌گوید در هفت سبع قرآن نیست. شیخ حالی روی بدان دانشمند کرد و گفت ای دانشمند این سخن کی ما می‌گوییم در سبع هشتم است. آن دانشمند گفت ای شیخ سبع هشتم کدامست؟ شیخ گفت هفتم سبع آنست که یا اَیُّهَا الرَّسُولُ بَلّغْ ما اُنْزِلَ اِلَیْکَ و هشتم سبع آنست که فَاَوْحی اِلی عَبْدِهِ ما اَوْحی. شما پندارید کی سخن خدای عزوجل محدود و معدودست؟ آن کلام اللّه لانهایة که بر محمد صلی اللّه علیه و سلم این هفت سبع است اما آنچِ در دل بندگان می‌رساند در حصر وعد نیاید و منقطع نگردد، در هر لحظۀ ازوی رسولی بدل بندگان می‌رسد چنانک مصطفی صلی اللّه علیه و سلم می‌فرماید اِتَّقُوا فراسَةَ الْمُؤْمِن فَاِنَّهُ یَنْظُرُ بنُورِ اللّه. پس گفت:

Онгоҳ гуфт дар хабар меояд кӣ паҳнои лавҳ маҳфӯз чандонаст кӣ ба чаҳор ҳазор соли асби тозӣ май тозӣу борӣктар аз мӯии як хатаст , азони ҳама кӣ бад-ӣни халқ берун додааст аз одам то растхези ҳамаи дарон мондаанд , аз дигарон худ хабар надорад .

آنگاه گفت در خبر می‌آید کی پهنای لوح محفوظ چندانست کی به چهار هزار سال اسب تازی می‌تازی و باریک‌تر از موی یک خط است، ازآن همه کی بدین خلق بیرون داده است از آدم تا رستخیز همه درآن مانده‌اند، از دیگران خود خبر ندارد.