Овардаанд кӣ шайхи нотавон шуда буд , табибиро ҳозир овараданд то шайхро мудово кунад . Магари табиби габр буд , чун ба шайх расед хост кӣ даст бар набзи шайх наад , шайхи ҳасанро гуфт эй ҳасани нохун пиро биору нохун ӯ бозкну мӯии лабаш боз кун ва дар коғазии печу буии даҳ ки эшонро одат набошад ки биндозанд вобӣ биор то даст бишӯяд . Он табиб мутаҳайир менагирист ва Зуҳра надошт кӣ хилоф кардӣ , чун онч шайх фармуд биҷой оварадам табиби даст бар дасти шайхи ниҳод . Шайхи дасти бгрдониду даст вай бигирифт ва як соъат нигоҳ дошт пас раҳо кард . Табиб бархест кӣ бишавад , то бадар хонақоҳ мешуду боз пас менагирист . Шайх овоз дод кӣ чанд аз пас нигоҳ кунӣ кӣ турои бнгзорнд кӣ биравӣ ! он гбрбози гашту бадасти шайх мусулмон шуду ҷумлаи хуишон ӯ имон овараданд .

آورده‌اند کی شیخ ناتوان شده بود، طبیبی را حاضر آوردند تا شیخ را مداوا کند. مگر طبیب گبر بود، چون به شیخ رسید خواست کی دست بر نبض شیخ نهد، شیخ حسن را گفت ای حسن ناخن پیرا بیار و ناخن او بازکن و موی لبش باز کن و در کاغذی پیچ و بوی ده که ایشان را عادت نباشد که بیندازند وآبی بیار تا دست بشوید. آن طبیب متحیر می‌نگریست و زهره نداشت کی خلاف کردی، چون آنچ شیخ فرمود بجای آوردم طبیب دست بر دست شیخ نهاد. شیخ دست بگردانید و دست وی بگرفت و یک ساعت نگاه داشت پس رها کرد. طبیب برخاست کی بشود، تا بدر خانقاه می‌شد و باز پس می‌نگریست. شیخ آواز داد کی چند از پس نگاه کنی کی ترا بنگذارند کی بروی! آن گبرباز گشت و بدست شیخ مسلمان شد و جملۀ خویشان او ایمان آوردند.