Овардаанд ки дарони вақт ки шайхи бўсъид ба ншобўр буд , хоҷаи алейкро ки аз мурӣдони шайх буд ,у хоҷаи ҳасани мؤдбро , бмиҳнаҳ фиристод бмҳмӣ . Хоҷа алейк гуфт чун бнўқон раседем ҳасан гуфт биё то биравем ва ин хоҷаи Музаффарро бубинем ва ӯ мардӣ бузург бӯдааст . Хоҷа алейк гуфт шайхи моро бмиҳнаҳ фиристод , аз роҳи баҷое дигар натавонем шуд . Ҳасан бисёр бигуфт ҳеҷ суд надошт . Бмиҳнаҳи шудем ва он муҳим ки шайхи фармӯда буд рост шуд . Чун бозгаштем ва бнўқон раседем ҳасан гуфт ман пеши хоҷа Музаффар мешавам турои мувофиқат бояд кард ва агар накунӣ танҳо биравам . Ман мувофиқат вай кардам , чун бинишастем хоҷаи эмоми Музаффар дар сухан омаду ҳасани мؤдби он сухан май шунӯду дилаш майл мекард кӣ онҷо мақом кунад . Чун хоҷаи эмоми Музаффари сухан тамом кард гуфтам ин сухан ки интиҳо менаҳй шайхи мо ибтидо ниҳодаст . Хоҷаи эмом Музаффар бишикасту ҳасан бо хештан омад , бархестем ва аз пеши ваии буруни омадем . Чун ба мақом раседем ҳасан бо ман дар миёни ниҳод кӣ маро чаҳ андешаи афтода буд , ту он сухан гуфтӣ марои он андеша дар боқӣ шуд ва донистам ки хато кардам . Чун ба ншобўр раседем дар хонақоҳ рафтем чун шайхро назар бар мо аФтодрўии бҳсн мؤдб кард ва гуфт он марди анбони ҳадиси ту пар карда буд , агар алейк нигунсор накардӣ . Ҳасан дар замини аФтодў истиғфор кард .

آورده‌اند که درآن وقت که شیخ بوسعید به نشابور بود، خواجه علیک را که از مریدان شیخ بود، و خواجه حسن مؤدب را، بمیهنه فرستاد بمهمی. خواجه علیک گفت چون بنوقان رسیدیم حسن گفت بیا تا برویم و این خواجه مظفر را ببینیم و او مردی بزرگ بوده است. خواجه علیک گفت شیخ ما را بمیهنه فرستاد، از راه بجایی دیگر نتوانیم شد. حسن بسیار بگفت هیچ سود نداشت. بمیهنه شدیم و آن مهم که شیخ فرموده بود راست شد. چون بازگشتیم و بنوقان رسیدیم حسن گفت من پیش خواجه مظفر می‌شوم ترا موافقت باید کرد و اگر نکنی تنها بروم. من موافقت وی کردم، چون بنشستیم خواجه امام مظفر در سخن آمد و حسن مؤدب آن سخن می‌شنود و دلش میل می‌کرد کی آنجا مقام کند. چون خواجه امام مظفر سخن تمام کرد گفتم این سخن که انتها می‌نهی شیخ ما ابتدا نهادست. خواجه امام مظفر بشکست و حسن با خویشتن آمد، برخاستیم و از پیش وی برون آمدیم. چون به مقام رسیدیم حسن با من در میان نهاد کی مرا چه اندیشه افتاده بود، تو آن سخن گفتی مرا آن اندیشه در باقی شد و دانستم که خطا کردم. چون به نشابور رسیدیم در خانقاه رفتیم چون شیخ را نظر بر ما افتادروی بحسن مؤدب کرد و گفت آن مرد انبان حدیث تو پر کرده بود، اگر علیک نگونسار نکردی. حسن در زمین افتادو استغفار کرد.