Хоҷаи АбуМансуру рқонӣ кӣ вазири султони туғрул буд бемор шуд , чун кораш танг даромад шайхроу устоди эмоми абўолқсми қшириро бихонад ва гуфт ман шуморо дӯст доштаам ба шумо як ҳоҷат дорам , чун ман дар парда шавам шумо ҳар ду бузурги басари хоки ман чандон мақом кунед ки ман аз ӯҳдаи савол берун оем бқўти шумо . Ҳар ду аз вай қабул карданд . Чун брҳмти худои таъолии пайваст , шайхи мо бо устоди эмом дар пеши он кор истоданд . Чун ба гӯристони расиданд ҳануз хок фурӯ набарда буданд , устоди эмоми шайхро гуфт кӣ ҳануз хок Фрўнкндаҳанд , ту мақом кун то ман мардумонро бозгардонам . Хок тамом шуду хоҷаи бўмнсўрро дафн карданд шайх бархест ва гуфт тамом шуд ва бирафт . Чун боситод эмом расед устод эмом гуфт пас он васият ки карда буд шайх чаҳ фармуд ? шайх гуфт расӯлон омаданд ва савол карданд он яке фарои он дигар гуфт наме бинӣ ки кист бар сари хок ? ин бигуфтанд ва бирафтанд . Чун эшон бирафтанд мо низ бирафтем .

خواجه ابومنصور و رقانی کی وزیر سلطان طغرل بود بیمار شد،چون کارش تنگ درآمد شیخ را و استاد امام ابوالقسم قشیری را بخواند و گفت من شما را دوست داشته‌ام به شما یک حاجت دارم،چون من در پرده شوم شما هر دو بزرگ بسر خاک من چندان مقام کنید که من از عهدۀ سؤال بیرون آیم بقوت شما. هر دو از وی قبول کردند. چون برحمت خدای تعالی پیوست، شیخ ما با استاد امام در پیش آن کار ایستادند. چون به گورستان رسیدند هنوز خاک فرو نبرده بودند، استاد امام شیخ را گفت کی هنوز خاک فرونکنده‌اند، تو مقام کن تا من مردمان را بازگردانم. خاک تمام شد و خواجه بومنصور را دفن کردند شیخ برخاست و گفت تمام شد و برفت. چون باستاد امام رسید استاد امام گفت پس آن وصیت که کرده بود شیخ چه فرمود؟ شیخ گفت رسولان آمدند و سؤال کردند آن یکی فرا آن دیگر گفت نمی‌بینی که کیست بر سر خاک؟ این بگفتند و برفتند. چون ایشان برفتند ما نیز برفتیم.