Рашиди алтоиФаҳ ъбдолҷлил гуфт кӣ муҳибӣ буд шайхро дар ншобўр , мардии дарвеш ,у азтҷмли днёўӣ рзкӣ дошт . Бхдмт шайх омад ва гуфт май бояд кӣ шайх бо асҳоби бад-ӣн рзк даройанд . Шайх гуфт натавонад . Ба карот меомаду шайх иҷобат намекард . Баъд аз алҳоҳ бисёр шайх барнишасту асҳобно дар хизмати шайх равон шуданд . Руз ӯ хирад буд вмрдм бисёр , ангур пок бихӯраданд . Дарвешии ду хӯшаи ангур дар миёни саҷҷода дар гӯшаи рузи ниҳод чунонк ҳеҷ пайдо набӯду даравишон чун рузи тиҳии крдндўбрФтнди он мард дар руз нагирист , ҳеҷ ангур надид . Яке гуфт худои баракати дҳод ! он мард гуфт биркаи имсолин борӣ рафт ! чун шайх бирафт вмрди ҳеҷ ангур надид ва бо руз хашм гирифту бхдмт шайх наомад . Дигари сол кӣ вақти иморат руз даромад ин мард бо худгуфт кӣ ин ҳеҷ нест кӣ ман мекунам , агар гуноҳӣ кардаам ман кардаам . Бархест ва дар руз рафту гирди руз барме омад , дар гӯшаи рузи саҷҷода нав дид ниҳода , барграфт ва боз кард , ду хӯшаи ангур тоза дид дар он миёни ниҳода , бо баргҳои сабз . Шодмон шуд , гуфт ин ангурро ба хизмати султон май бояд барад то дар ҳақи моу атфоли мо анъомӣ фармоед . Пас ангурро бар тибқии ниҳоду бхдмти султони барад , султонро хуш омад , бифармуд то тибқашро пар зар карданд ва ба вай доданд , шод шуд , донист ки он аз қадами муборак шайх бӯдааст . Аз карда пушаймони гашт , даҳ динор аз он зар барграфту бхдмт шайх омад , , чун шайхро назар бар вай афтод гуфт агар султони сӯрии бтў боз нахурдӣ баин чизе аз ту фӯти рафта будӣ .

رشید الطایفه عبدالجلیل گفت کی محبی بود شیخ را در نشابور، مردی درویش، و ازتجمل دنیاوی رزکی داشت. بخدمت شیخ آمد و گفت می‌باید کی شیخ با اصحاب بدین رزک درآیند. شیخ گفت نتواند. به کرات می‌آمد و شیخ اجابت نمی‌کرد. بعد از الحاح بسیار شیخ برنشست و اصحابنا در خدمت شیخ روان شدند. رز او خرد بود ومردم بسیار، انگور پاک بخوردند.درویشی دو خوشه انگور در میان سجاده در گوشۀ رز نهاد چنانک هیچ پیدا نبود و درویشان چون رز تهی کردندوبرفتند آن مرد در رز نگریست، هیچ انگور ندید. یکی گفت خدای برکت دهاد! آن مرد گفت برکۀ امسالین باری رفت! چون شیخ برفت ومرد هیچ انگور ندید و با رز خشم گرفت و بخدمت شیخ نیامد. دیگر سال کی وقت عمارت رز درآمد این مرد با خودگفت کی این هیچ نیست کی من می‌کنم، اگر گناهی کرده‌ام من کرده ام. برخاست و در رز رفت و گرد رز برمی‌آمد، در گوشۀ رز سجادۀ نو دید نهاده، برگرفت و باز کرد، دو خوشۀ انگور تازه دید در آن میان نهاده، با برگهای سبز. شادمان شد، گفت این انگور را به خدمت سلطان می‌باید برد تا در حقّ ما و اطفال ما انعامی‌فرماید. پس انگور را بر طبقی نهاد و بخدمت سلطان برد، سلطان را خوش آمد، بفرمود تا طبقش را پر زر کردند و به وی دادند، شاد شد، دانست که آن از قدم مبارک شیخ بوده است. از کرده پشیمان گشت، ده دینار از آن زر برگرفت و بخدمت شیخ آمد،، چون شیخ را نظر بر وی افتاد گفت اگر سلطان سوری بتو باز نخوردی بهین چیزی از تو فوت رفته بودی.