Дар он вақт кӣ шайхи бншобўр буд ва он даъватҳои бтклФ тамом мекард , қроиии муддаии пеш шайх омад ва гуфт эй шайх май бояд кӣ бо ту чиҳила бидорам . Ва он бечораро аз абтдоءи риёзати шайх хабар набӯд , май пиндошт ки шайхи ҳамаи умр ҳамчунин будаст . Бо худ гуфт ман шайхро ба гуруснагӣ бимолам ва ман бар сроим . Чун муддаии ин сухан бигуфт шайх гуфт мубораки бод ! шайхи саҷҷодаи биФгнд ва он муддаӣ дар паҳлавии шайхи саҷҷодаи биФгнд ва ҳар ду бншстндўи он муддаӣ бар қарори чиҳила дорон чизе мехӯрду шайхи андак ва бисёр ҳеҷ нахурду дрхдмти худ даъватҳои бо такаллуф мефармуду шайхи пайвастаи тозатару сурх рӯйтар буду муддаӣ ҳар рӯзи заъифтар ва наҳифтар буд ва он даъватҳои латиф медид ва бар худ май печид ва аз заъифӣ ба намози фариза душвор тавонистӣ хостн . Чун чиҳил рӯз тамом шуд шайх фармуд ончи дархости ту буд биҷой оварадем акнӯн онч мо мегӯйем бибояд кардан . Муддаӣ гуфт фармони шайхро бошад . Шайх гуфт чиҳил рӯз чизе хӯрем ва бмтўзо наравем ва бар ин иттифоқ карданд . Шайх фармуд то таомҳои лазиз овараданду бакор май бурданд , муддаии он гуруснагии чиҳил рӯза дошт , аклии мстўФои бикрад , як соъати баромад дар ҳаракат омад , ва шайх менагиристу сокин буд . Як соъат сабр кард натавонист ва дар пой шайх афтод ва тавба кард . Шайх гуфт бисмии аллоҳ акнӯн ту бирав бмтўзо ва чунонк хоҳӣ зиндагонӣ мекун ва бо мо биншин то онч мо гуфтаем биҷои орем . Муддаии чиҳил рӯз бо шайх бинишаст ва чунонк май хост бмтўозо мешуд ва чиҳил рӯзи тамоми шайх бмтўзо нашуд ва таом мехӯрду рақс ва самоъ мекард барқарори маъҳуд , чун муддаӣ мушоҳида кард аз гузашта истиғфор карду мурӣд шайх шуд .

در آن وقت کی شیخ بنشابور بود و آن دعوتهای بتکلف تمام می‌کرد، قرایی مدعی پیش شیخ آمد و گفت ای شیخ می‌باید کی با تو چهلۀ بدارم. و آن بیچاره را از ابتداء ریاضت شیخ خبر نبود، می‌پنداشت که شیخ همه عمر همچنین بودست. با خود گفت من شیخ را به گرسنگی بمالم و من بر سرآیم. چون مدعی این سخن بگفت شیخ گفت مبارک باد! شیخ سجاده بیفگند و آن مدعی در پهلوی شیخ سجاده بیفگند و هر دو بنشستندو آن مدعی بر قرار چهله داران چیزی می‌خورد و شیخ اندک و بسیار هیچ نخورد و درخدمت خود دعوتهای با تکلف می‌فرمود و شیخ پیوسته تازه‌تر و سرخ روی‌تر بود و مدعی هر روز ضعیفتر و نحیفتر بود و آن دعوتهای لطیف می‌دید و بر خود می‌پیچید و از ضعیفی به نماز فریضه دشوار توانستی خاستن. چون چهل روز تمام شد شیخ فرمود آنچ درخواست تو بود بجای آوردیم اکنون آنچ ما می‌گوییم بباید کردن. مدعی گفت فرمان شیخ را باشد. شیخ گفت چهل روز چیزی خوریم و بمتوضا نرویم و بر این اتفاق کردند. شیخ فرمود تا طعامهای لذیذ آوردند و بکار می‌بردند، مدعی آن گرسنگی چهل روزه داشت، اکلی مستوفا بکرد، یک ساعت برآمد در حرکت آمد، و شیخ می‌نگریست و ساکن بود. یک ساعت صبر کرد نتوانست و در پای شیخ افتاد و توبه کرد. شیخ گفت بسم اللّه اکنون تو برو بمتوضا و چنانک خواهی زندگانی می‌کن و با ما بنشین تا آنچ ما گفته‌ایم بجای آریم. مدعی چهل روز با شیخ بنشست و چنانک می‌خواست بمتواضا می‌شد و چهل روز تمام شیخ بمتوضا نشد و طعام می‌خورد و رقص و سماع می‌کرد برقرار معهود، چون مدعی مشاهده کرد از گذشته استغفار کرد و مرید شیخ شد.