Мӯҳтасибӣ буд дар ншобўр аз асҳоби бўъбдоллаҳи кирому шайхро мункир будӣ . Як рӯзи маблағии ҷома бар гирифт то ба ҷома шӯй диҳад то бишӯяд . Дар роҳ ба маҷлиси шайх нигоҳ кард , шайх сухан мегуфт , мӯҳтасиб бо худ гуфт ҳам акнӯн бозоим ва бигӯям бозинҳо чаҳ бояд кард . Бирафт ва ҷомҳо бҷомаҳ шӯй дод ва як дирами сим буи дод , ҷомшўӣ гуфт чандон бидиҳ кӣ баҳоии ашнон ва собӯн бошад , ман бтрки музд ҷома бигуфтам . Мӯҳтасиб ӯро дарра чанд сахти бузад , пер гирён шуд ва мӯҳтасиб бозомад . Иттифоқро шайх ҳануз сухан мегуфт , аз дар хонақоҳ шайх даромад ва гуфт эй шайх то кӣ азин нифоқу номӯс ? шайх гуфт хоҷаи мӯҳтасиб чаҳ мебояд кард ? гуфт маҷлис намебояд гуфт вебят намебояд гуфт . Шайх гуфт чунон кунем кӣ дил ӯ мехоҳад аммо хоҷаи мӯҳтасибро низ бомдодони чунон намебояд кард кӣ ҷома бардораду наздики ҷомшўии бараду икдрм буи диҳад , ӯ гуяд баҳоии ашнону собӯн тамом бидиҳ кӣ ман бтрк музд кардам , ӯро бадара бузанд то он пер бо дили ранҷур ба саҳро равад ва натарсад кӣ аз синаи он пирсўзӣ бирасад .Гар ҷомаи ?ут бояд шаст биору бҳсни даҳ то ӯ бишӯяд , . Мӯҳтасиб чун бишунид хаҷал шуд ва дар пой шайх афтод ва аз он инкорӣу доварӣ тавба кард .

محتسبی بود در نشابور از اصحاب بوعبداللّه کرام و شیخ را منکر بودی. یک روز مبلغی جامه بر گرفت تا به جامه شوی دهد تا بشوید. در راه به مجلس شیخ نگاه کرد، شیخ سخن می‌گفت، محتسب با خود گفت هم اکنون بازآیم و بگویم بازینها چه باید کرد. برفت و جامها بجامه شوی داد و یک درم سیم بوی داد، جامشوی گفت چندان بده کی بهای اشنان و صابون باشد، من بترک مزد جامه بگفتم. محتسب او را درۀ چند سخت بزد، پیر گریان شد و محتسب بازآمد. اتفاق را شیخ هنوز سخن می‌گفت، از در خانقاه شیخ درآمد و گفت ای شیخ تا کی ازین نفاق و ناموس؟ شیخ گفت خواجه محتسب چه می‌باید کرد؟ گفت مجلس نمی‌باید گفت وبیت نمی‌باید گفت. شیخ گفت چنان کنیم کی دل او می‌خواهد اما خواجه محتسب را نیز بامدادان چنان نمی‌باید کرد کی جامه بردارد و نزدیک جامشوی برد و یکدرم بوی دهد، او گوید بهای اشنان و صابون تمام بده کی من بترک مزد کردم، او را بدره بزند تا آن پیر با دل رنجور به صحرا رود و نترسد کی از سینه آن پیرسوزی برسد. گر جامه‌ات باید شست بیار و بحسن ده تا او بشوید،. محتسب چون بشنید خجل شد و در پای شیخ افتاد و از آن انکاری و داوری توبه کرد.