Хоҷаи бўолФтўҳ ъёзӣ гуфт аз хоҷаи ҳусайни ибоди вишӣ , шунидам ки гуфт дар ншобўр дар маҷлис шайх будам марои андешаи волидау сарахс ба хотир омад , шайх дар ҳол рӯй бмн кард ва гуфт :

خواجه بوالفتوح عیاضی گفت از خواجه حسین عباد ویشی، شنیدم که گفت در نشابور در مجلس شیخ بودم مرا اندیشۀ والده و سرخس به خاطر آمد، شیخ در حال روی بمن کرد و گفت:

Ман аз маҷлис , беруни омадам ва рӯй ба сарахси ниҳодам , волидаро дар беморӣ вафот ёфтам , танги даромада , ман брсидм ва ӯро дарёфтам , дигари рӯз ӯро вафот расед . Донистам ки ончи шайхи фармӯда буд , сабаби он таъҷил бӯдааст .

من از مجلس، بیرون آمدم و روی به سرخس نهادم، والده را در بیماری وفات یافتم، تنگ درآمده، من برسیدم و او را دریافتم، دیگر روز او را وفات رسید. دانستم که آنچ شیخ فرموده بود، سبب آن تعجیل بوده است.