Як рӯзи шайх дар ншобўр маҷлис мегуфт , бозаргонӣ буд дар маҷлиси шайх , андеша карда буд ки шайхро бахонаи бараду ҳалвоу зера бое диҳад . Дар миёни маҷлиси шайх рӯй бидон бозаргон кард ва гуфт эй ҷўомрди он ҳалвоу зера бокӣ барои мо тартиб карда ба ҳмолии даҳ то биорад , дар роҳи онҷо ки монда гардад онҷои бунаад . Он мард бирафт ва он дик бар сари ҳмоли ниҳод ва май барад то онҷо кӣ ҳмол монда шуд . Бдрсроиӣ шуд кӣ буд , овозӣ дод , перӣ берун омад ва гуфт агар зераи боўҳлўои бшкри дории биё . Бозаргон гуфт ин аз каромоти шайхи аҷоиб тараст . Азу пурсед кӣ ту бача донистӣ ки мо зера бо вҳлўоӣ бшкр дорем ? пер гуфт мо чанд рӯзаст ки таом наёфтаем , кӯдакӣ дар гоҳўораҳи баҳамати дуое кӣ борхдоёи падару бародарони моро зера бова ҳалвои бшкри даҳ ! дуоӣ ӯ мустаҷоб шуд , шайхи бўсъидро азин хабар шуда буд бФрстод .

یک روز شیخ در نشابور مجلس می‌گفت، بازرگانی بود در مجلس شیخ، اندیشه کرده بود که شیخ را بخانه برد و حلوا و زیره بایی دهد. در میان مجلس شیخ روی بدان بازرگان کرد و گفت ای جوامرد آن حلوا و زیره باکی برای ما ترتیب کردۀ به حمالی ده تا بیارد، در راه آنجا که مانده گردد آنجا بنهد. آن مرد برفت و آن دیک بر سر حمال نهاد و می‌برد تا آنجا کی حمال مانده شد. بدرسرایی شد کی بود، آوازی داد، پیری بیرون آمد و گفت اگر زیره باوحلوای بشکر داری بیا. بازرگان گفت این از کرامات شیخ عجایب‌تر است. ازو پرسید کی تو بچه دانستی که ما زیره با وحلوای بشکر داریم؟ پیر گفت ما چند روزست که طعام نیافته‌ایم، کودکی در گاهواره بهمت دعایی کی بارخدایا پدر و برادران ما را زیره باو حلوای بشکر ده! دعای او مستجاب شد، شیخ بوسعید را ازین خبر شده بود بفرستاد.