Шайхи асмъил соўӣ гуфт кӣ шайх бншобўр омад ва ман ҳаргизи маҷлиси шайхро бнгзоштмӣ ва дар маҷлиси шайхи байт бисёр гуфтӣ ва дар дили ман аз он пайвастаи инкорӣ будӣ . Рӯзии шайх дар миёни маҷлис бмн бознигарӣаст ва гуфт қдъшқноу клнои иФнӣ , ин ситеза туро мегӯям ! марои он инкор бархест . Рӯзии дигар ба маҷлис шайх шудам , мақарӣ мехонд кӣ : вкзлки аўҳинои алики рўҳои ман амрнои мо канти тдрии моолктоби влои алоямон . Шайхи ин калима бозўмӣ гардонид кӣ мо канти тдрӣ ! марои азон ҳолатӣ даромад кӣ чиз бар шайх фиристам , дигари рӯз , пушаймон шудам . Чун рӯзӣ чанд баромад ба маҷлиси шайх дар омадаму гилӣмии пӯшидаи доштами дарвешии ҷомаи хост . Шайхи бмн нигоҳ кард ва гуфт баракат бошад кӣ ин гилӣмро бдрўиш ҳамроҳ кунӣ ва пушаймон нагардӣ чунонк он рӯзи мутаҳайири гаштаму гилӣму ҷумлаи ҷомҳо бдрўиш додам .

شیخ اسمعیل ساوی گفت کی شیخ بنشابور آمد و من هرگز مجلس شیخ را بنگذاشتمی و در مجلس شیخ بیت بسیار گفتی و در دل من از آن پیوسته انکاری بودی. روزی شیخ در میان مجلس بمن بازنگریست و گفت قَدْعَشَقْنا و کُلُّنا یَفنی، این ستیزه ترا می‌گویم! مرا آن انکار برخاست. روزی دیگر به مجلس شیخ شدم، مقری می‌خواند کی: وَکَذلِکَ اَوْحَیْنا اِلَیکَ رُوحاً مِنْ اَمْرِنا ما کُنْتَ تَدْرِی مَاالْکِتابُ وَلَا الْایمانُ. شیخ این کلمه بازومی‌گردانید کی ما کنت تَدری! مرا ازآن حالتی درآمد کی چیز بر شیخ فرستم، دیگر روز، پشیمان شدم. چون روزی چند برآمد به مجلس شیخ در آمدم و گلیمی پوشیده داشتم درویشی جامۀ خواست. شیخ بمن نگاه کرد و گفت برکت باشد کی این گلیم را بدرویش همراه کنی و پشیمان نگردی چنانک آن روز متحیر گشتم و گلیم و جملۀ جامها بدرویش دادم.