Ҳам дар он аҳд кӣ шайхи бншобўр буд рӯзии шанбе буд , ҷамъи суфиён дар роҳӣ май рафтанд . Ҷуҳудӣ дар роҳ меомад тилсони броФгндаҳ ва ҷомҳои хуби пӯшида , худои ъзўҷли ҷуҳудро бенаӣ дод то иззати шайху зл хеш бидид аз хиҷолат аз пеш шайх бигурехт . Шайх бар асари ҷуҳуд равон шуд то вақте кӣ ҷуҳуди бохр кӯе расед кӣ роҳ набӯд , ба зарурат таваққуф кард , шайх бадв раседу дасти муборак бар тораки аўнҳод ва гуфт :

هم در آن عهد کی شیخ بنشابور بود روزی ‌شنبه بود، جمع صوفیان در راهی می‌رفتند. جهودی در راه می‌آمد طیلسان برافگنده و جامهای خوب پوشیده، خدای عزوجل جهود را بینایی داد تا عزت شیخ و ذُلّ خویش بدید از خجالت از پیش شیخ بگریخت. شیخ بر اثر جهود روان شد تا وقتی کی جهود بآخر کویی رسید کی راه نبود، به ضرورت توقف کرد، شیخ بدو رسید و دست مبارک بر تارک اونهاد و گفت:

эй бечораи атоли аллоҳи бқок , бе ӯ чигуна ва чигуна мебошӣ ? шайх чун ин бигуфту бозгашт , ҷуҳуди фарёди бардошту бръқби шайх май давиду боўоз баланд мегуфт кӣ ашҳади ани лоолаҳи алои аллоҳи вошҳди ани мҳмдои расӯли аллоҳ ва чун ба шайх расед дар пои шайхи аФтодў бо шайх бхонқоаҳ омад ва аз муҷовирон шайх шуд .

ای بیچاره اطال اللّه بقاک، بی او چگونۀ و چگونه می‌باشی؟ شیخ چون این بگفت و بازگشت، جهود فریاد برداشت و برعقب شیخ می‌دوید و بآواز بلند می‌گفت کی اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلَّا اللّه وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللّه و چون به شیخ رسید در پای شیخ افتادو با شیخ بخانقاه آمد و از مجاوران شیخ شد.