Овардаанд кӣ дар он вақт кӣ шайхи бншобўр буд , бисёр ҷуҳудону тарсоёни бадасти шайх мусулмон мешуданду ҳамгинонро мебоист ки бадасти эшон низ мусулмон гирданду хоссаи шайхи бўмҳмди ҷўиниро кӣ шайхи вақт буд ва ӯро вакилии ҷуҳуд буду пайваста ӯро босалом даъват мекард ва ӯ иҷобат намекард . Рӯзӣ ӯро гуфт агар ту мусулмони шӯии ман се як моли хеши бтў мусаллам дорам . Ҷуҳуд гуфт мъозоллаҳ кӣ ман дайни хеш бадунё надаҳум . . Шайхи бўмҳмди ҷўинии навмеди гашт . Иттифоқро рӯзии шайхи бӯи Муҳамади бкўии адании кӯён гузар мекард ва ин вакил дар хизмат ӯ . Шайхи он рӯз маҷлис мегуфт , шайхи бўмҳмд ба маҷлиси шайхи дршд , он вакили ҷуҳуд низ дар рафт ва дар пас сутунӣ пинҳон бинишаст . Чун шайх дар ҳадис омад рӯй бидон сутун кард кӣ он вакил дар пас ӯ буд . Гуфт эй марди ҷуҳуд аз он пас сутуни беруни ой ! ҷуҳуд ҳарчанд кушед хештан нигоҳ натавонист дошт . Бехештан бар пой хосту бхдмт шайх омад гуфт бигӯӣ !

آورده‌اند کی در آن وقت کی شیخ بنشابور بود، بسیار جهودان و ترسایان بدست شیخ مسلمان می‌شدند و همگنان را می‌بایست که بدست ایشان نیز مسلمان گردند و خاصه شیخ بومحمد جوینی را کی شیخ وقت بود و او را وکیلی جهود بود و پیوسته او را باسلام دعوت می‌کرد و او اجابت نمی‌کرد. روزی او را گفت اگر تو مسلمان شوی من سه یک مال خویش بتو مسلم دارم. جهود گفت معاذاللّه کی من دین خویش بدنیا ندهم.. شیخ بومحمد جوینی نومید گشت. اتفاق را روزی شیخ بو محمد بکوی عدنی کویان گذر می‌کرد و این وکیل در خدمت او. شیخ آن روز مجلس می‌گفت، شیخ بومحمد به مجلس شیخ درشد، آن وکیل جهود نیز در رفت و در پس ستونی پنهان بنشست. چون شیخ در حدیث آمد روی بدان ستون کرد کی آن وکیل در پس او بود. گفت ای مرد جهود از آن پس ستون بیرون آی! جهود هرچند کوشید خویشتن نگاه نتوانست داشت. بی‌خویشتن بر پای خاست و بخدمت شیخ آمد گفت بگوی!

Ҷуҳуд гуфт чаҳ гӯям ? гуфт бигӯӣ :

جهود گفت چه گویم؟ گفت بگوی:

Он ҷуҳуди ин байт бигуфт . Пас шайх гуфт пеши хоҷаи эмоми бўмҳмди рӯ то турои мусулмонии дромўзд ва ӯро бигӯӣ кӣ тўндонстаҳ кӣ ани аломўри мавқуфаи алии авқотҳо Фозои дахли алўқти лоиҳтоҷи илои сулси алмоли влои илои нисфаи влои илои сулса . Кӣ корҳо мавқуф вақтаст . Шайхи бўмҳмдро вақт хуш шуд ва аз он рӯз тавба кард .

آن جهود این بیت بگفت. پس شیخ گفت پیش خواجه امام بومحمد رو تا ترا مسلمانی درآموزد و او را بگوی کی توندانستۀ کی اِنَّ الْاُمورَ مَوقُوفَةٌ عَلی اَوْقاتِها فَاِذا دَخَل الْوَقت لایَحْتاجُ اِلی ثُلثِ الْمال وَلا اِلی نِصفِهِ وَلا اِلی ثلثِهِ. کی کارها موقوف وقتست. شیخ بومحمد را وقت خوش شد و از آن روز توبه کرد.