Бўнсри Ширвонии мардии манъам буд , ва дар ншобўри мтўтн шуда ,у неъматӣ вофир дошт . , баҳри вақти бхдмт шайх раседӣ ва он каромоти зоҳири аўбдидии иродати бўнср зиёдат шудӣ . Рӯзии шайх бо ҷамъи мутасаввифаи бҳмоми кӯии аданӣ кӯён шуд ва он рӯзи шайхи суфи покиза пӯшида дошту дастори қӣматӣ дар сари баста . Чун шайх дар ҳаммоми дршд , мӯии стар онҷо буд истода , устоди ҳаммомии азории покизатар бхдмти шайхи барад ва хизматҳо кард то шайх дар ҳаммом рафт . Он мӯии стар чун мушоҳида шайх бидид ҳаммомӣ пурсед кӣ ин мард кӣ буд ороста ? устод гуфт ӯ шайхи бўсъидст , пери суфиёну соҳиби каромоту бузургвор . Он мӯии стар , гуфт агар каромот дорад ин суф ки пӯшида дорад ба ман равона кунад ки ман арӯсӣ хостаам ва аз ман дстпимон мехоҳанду барги арӯсӣ , то зан бмн диҳанд ва ман ҳеҷ чиз надорам . Соъатӣ буд , вақт он омад ки шайх мӯӣ бардорад , мӯии стар бхдмт шайх омад , шайх ӯро гуфт , се чиз аз мо ёд бояд дошт яке онк , чун мӯӣ касе бурдорӣ дасту страҳ намозӣ кун . Дувуми онки буқати мӯӣ бар гирифтани ибтидо аз даст рост куну сдигри мӯӣу шӯх кӣ бурдорӣ онрои нигоҳи дор то чашм кас барон науфтад . Мӯии стар ончи шайхи фармӯда буд ҳамаро , биҷой оварад . Чун шайхи азин фориғ шуд , ҳасани мؤдбро гуфт он ҷбаҳи суфро бо дастори бад-ӣни ҷавони расон то барг арӯсӣ кунад . Ҷавон дар пои шайхи аФтодў бисёр бигирист . Ҳасан мؤдб гуфт биёмадаму ҷома буи додам ва меандешедам ки шайхи дигар ҷома надораду бараҳна дар ҳаммом бимонад . , бози бҳмом фурӯ рафтам мтрдд , шайх гуфт ё ҳасан то бо мо нгўинд бо шумо нагӯем бўнсри ширвонӣ дар интизори тест . Ҳасан гуфт ман баромадам , бўнсри ширвониро дидам бар сари ҳаммоми вдстии ҷомаи покиза дар мусаллоеи печида , маро гуфт эй ҳасани шайхи дрҳмомст ? гуфтам балӣ ҳаст ва ҷомҳо бмўӣ стар додааст , бўнср гуфт субҳони аллоҳи ман ин соъат қуръон мехондам , хобӣ бар ман муставле шуд , шахсеро дидам гуфт бархез кӣ шайхи бҳмомсту ҷомаи бксӣ бахшидаасту бараҳна мондааст , , чун бедор гаштам гуфтам ин ҷузи хаёлии натавонад буд бо сари қуръон хондан шудам , дигари бор дар хоб шудам , брҷстму тартиб ҷома кардам ва оварадам . Бўнср бар сар гармоба бинишаст ва ман дар гармоба шудам , шайхи вузӯ ме сохт , вузӯ тамом кард ва берун омад , дар хизмат ӯ ман бозгаштам . Шайх аз ҳаммоми баромад ва ҷома дарушед бўнсри Меҳрии зари нақди сддинори бхдмт шайх биниҳод , шайх гуфт ин зарро боситоди ҳаммомӣ бояд додан , кам аз онк чун шогирд арӯсӣ мекунад , устод низ ширинӣ бисозад . Зари бҳмомии додем ва шайх бирафту бўнср дар суҳбат шайх бирафт ва бхонқоаҳ омад ,у бхдмти шайхи бистод ва ҳарч дошт дар роҳи шайх харҷ кард . Чун шайх аз ншобўр бмиҳнаҳ омад лбочаҳи суфи сабзи хеши бад-ӣни шайхи бўнср ширвонӣ дод ва гуфт турои бўлоити хеш бояд шуду илми мо онҷо бояд зад . Пас бўнсри бошорти шайх бшрўон рафту хонақоҳӣ банно кард ки имрӯз ҳаст ва бадв маърӯфаст , ва ин хирқаи шайх онҷо биниҳоду перу мақдами суфиёни он вилояти гашт ва акнӯн ҳамчунон он ҷома шайх боқӣаст , дар он хонақоҳи ниҳодау мардумон ҳар одина кӣ намози бгзорнд , бхонқоаҳ даройанд ва он хирқаро зиёрати кнндў агар қаҳтӣ ва ё вабое падед ояд мардумони вилояти он ҷомаро ба саҳро берун оваранд ва дуо гӯйанд , ҳақи субҳонаи блтФу анояти хешу бҳрмти шайхи балоро азишон дафъ кунаду мардумони вилояти он ҷомаро тирёк Акбар хонанд ва дар он вилояти чаҳорсад хонақоҳи маърӯфи падед омадааст ба биркаи назари шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз .

بونصر شیروانی مردی منعم بود، و در نشابور متوطن شده، و نعمتی وافر داشت.، بهر وقت بخدمت شیخ رسیدی و آن کرامات ظاهر اوبدیدی ارادت بونصر زیادت شدی. روزی شیخ با جمع متصوفه بحمام کوی عدنی کویان شد و آن روز شیخ صوف پاکیزه پوشیده داشت و دستار قیمتی در سر بسته. چون شیخ در حمام درشد، موی ستُر آنجا بود ایستاده، استاد حمامی ازاری پاکیزه‌تر بخدمت شیخ برد و خدمتها کرد تا شیخ در حمام رفت. آن موی ستر چون مشاهدۀ شیخ بدید حمامی پرسید کی این مرد کی بود آراسته؟ استاد گفت او شیخ بوسعیدست، پیر صوفیان و صاحب کرامات و بزرگوار. آن موی ستر، گفت اگر کرامات دارد این صوف که پوشیده دارد به من روانه کند که من عروسی خواسته‌ام و از من دستپیمان می‌خواهند و برگ عروسی، تا زن بمن دهند و من هیچ چیز ندارم. ساعتی بود، وقت آن آمد که شیخ موی بردارد، موی ستر بخدمت شیخ آمد، شیخ اورا گفت، سه چیز از ما یاد باید داشت یکی آنک، چون موی کسی برداری دست و ستره نمازی کن. دوم آنک بوقت موی بر گرفتن ابتدا از دست راست کن و سدیگر موی و شوخ کی برداری آنرا نگاه دار تا چشم کس بران نیفتد. موی ستر آنچ شیخ فرموده بود همه را، بجای آورد. چون شیخ ازین فارغ شد، حسن مؤدب را گفت آن جبۀ صوف را با دستار بدین جوان رسان تا برگ عروسی کند. جوان در پای شیخ افتادو بسیار بگریست. حسن مؤدب گفت بیامدم و جامه بوی دادم و می‌اندیشیدم که شیخ دیگر جامه ندارد و برهنه در حمام بماند.، باز بحمام فرو رفتم متردد، شیخ گفت یا حسن تا با ما نگویند با شما نگوییم بونصر شروانی در انتظار تست. حسن گفت من برآمدم، بونصر شروانی را دیدم بر سر حمام ودستی جامۀ پاکیزه در مصلایی پیچیده، مرا گفت ای حسن شیخ درحمامست؟ گفتم بلی هست و جامها بموی ستر داده است، بونصر گفت سبحان اللّه من این ساعت قرآن می‌خواندم، خوابی بر من مستولی شد، شخصی را دیدم گفت برخیز کی شیخ بحمامست و جامه بکسی بخشیده است و برهنه مانده است،، چون بیدار گشتم گفتم این جز خیالی نتواند بود با سر قرآن خواندن شدم، دیگر بار در خواب شدم، برجستم و ترتیب جامه کردم و آوردم. بونصر بر سر گرمابه بنشست و من در گرمابه شدم، شیخ وضو می‌ساخت، وضو تمام کرد و بیرون آمد، در خدمت او من بازگشتم. شیخ از حمام برآمد و جامه درپوشید بونصر مهری زر نقد صددینار بخدمت شیخ بنهاد، شیخ گفت این زر را باستاد حمامی باید دادن، کم از آنک چون شاگرد عروسی می‌کند، استاد نیز شیرینی بسازد. زر بحمامی دادیم و شیخ برفت و بونصر در صحبت شیخ برفت و بخانقاه آمد، و بخدمت شیخ بیستاد و هرچ داشت در راه شیخ خرج کرد. چون شیخ از نشابور بمیهنه آمد لباچۀ صوف سبز خویش بدین شیخ بونصر شروانی داد و گفت ترا بولایت خویش باید شد و عَلَم ما آنجا باید زد. پس بونصر باشارت شیخ بشروان رفت و خانقاهی بنا کرد که امروز هست و بدو معروفست، و این خرقۀ شیخ آنجا بنهاد و پیر و مقدم صوفیان آن ولایت گشت و اکنون همچنان آن جامۀ شیخ باقیست، در آن خانقاه نهاده و مردمان هر آدینه کی نماز بگزارند، بخانقاه درآیند و آن خرقه را زیارت کنندو اگر قحطی و یا وبایی پدید آید مردمان ولایت آن جامه را به صحرا بیرون آورند و دعا گویند، حقّ سبحانه بلطف و عنایت خویش و بحرمت شیخ بلا را ازیشان دفع کند و مردمان ولایت آن جامه را تریاک اکبر خوانند و در آن ولایت چهارصد خانقاه معروف پدید آمده است به برکۀ نظر شیخ قدس اللّه روحه العزیز.