Аз Абулфазли мҳмдбни Аҳмади навқонӣ ҳикоят карданд кӣ гуфт : шайхи Абӯсаид аз ншобўр бмиҳнаҳ меомад , чун бкўаҳ даромадем шахсе бо мо ҳамроҳ буд , магари он мард андеша кард ки ин чаҳ мардумонанд кӣ кличаҳу ҳалво ва таомҳои хуш мехуранд ва мегӯйанд ки мо сӯфӣем . Шайх аз роҳи каромоти матлаъи гашт ва гуфт бад-ӣни пас кӯҳ дар шӯ ва моро хабарӣ биор он мард аз пеш шайх бархесту онҷо ки ишорати рафта буд бирафт , аждаҳое азим дид , битарседу бози бхдмт шайх омад , , шайх гуфт чаҳ дидӣ ? ҳол боз намӯд шайх гуфт солҳо рафиқ мо бӯдааст , мард хаҷал шуд ва дар пои шайхи аФтодў аз он гуфтор тавба кард .

از ابوالفضل محمدبن احمد نوقانی حکایت کردند کی گفت: شیخ ابوسعید از نشابور بمیهنه می‌آمد، چون بکوه درآمدیم شخصی با ما همراه بود، مگر آن مرد اندیشه کرد که این چه مردمانند کی کلیچه و حلوا و طعامهای خوش می‌خورند و می‌گویند که ما صوفییم. شیخ از راه کرامات مطلع گشت و گفت بدین پس کوه در شو و ما را خبری بیار آن مرد از پیش شیخ برخاست و آنجا که اشارت رفته بود برفت، اژدهایی عظیم دید، بترسید و باز بخدمت شیخ آمد،، شیخ گفت چه دیدی؟ حال باز نمود شیخ گفت سالها رفیق ما بوده است، مرد خجل شد و در پای شیخ افتادو از آن گفتار توبه کرد.