Овардаанд кӣ чун шайхи Абӯсаид аз ншобўр бмиҳнаҳ меомад дар роҳ ба манзилӣ фурӯ омаду даравишони чизеи бакори бурданд ва сарбоз ниҳоданд . Чун вақт намоз даромад даравишон ба намоз истоданд васф баркашиданд , дарвешии магар дар хоби монда буд аз мондагии роҳ , чун бедор шуд ҷамъ дар фариза шурӯ карда буданд , ҳаё монеъ шуд кӣ бархезад ҳамчунон хуфта май буд аз хиҷолат . Пас дуздии омада буд то рахтӣ бардорад ва дар миён рахт омад ва он дарвеши бедор буд такя карда , сангии бардошт ва барон дузди андохт . Дузд донист ки касе менигарад , бигурехт ва ҳеҷ натавонист бурдану ҷамъро азин ҳоли ҳеҷ хабар на . Чун саломи боздоднду дарвешро хуфта диданд биравӣ инкор карданд кӣ ин бенамоз нигаред ! шайх гуфт бенамозӣ бояд то ҷомаи шуморо гӯш медорад то намозӣ монад ,у дрнёФтнд ки шайх чаҳ мегуяд , чун пеш рахт омаданд ва аз он ҳол хабардор шуданд аз он инкор тавба карданд .

آورده‌اند کی چون شیخ ابوسعید از نشابور بمیهنه می‌آمد در راه به منزلی فرو آمد و درویشان چیزی بکار بردند و سرباز نهادند. چون وقت نماز درآمد درویشان به نماز ایستادند وصف برکشیدند، درویشی مگر در خواب مانده بود از ماندگی راه، چون بیدار شد جمع در فریضه شروع کرده بودند، حیا مانع شد کی برخیزد همچنان خفته می‌بود از خجالت. پس دزدی آمده بود تا رختی بردارد و در میان رخت آمد و آن درویش بیدار بود تکیه کرده، سنگی برداشت و بران دزد انداخت. دزد دانست که کسی می‌نگرد، بگریخت و هیچ نتوانست بردن و جمع را ازین حال هیچ خبر نه. چون سلام بازدادند و درویش را خفته دیدند بروی انکار کردند کی این بی‌نماز نگرید! شیخ گفت بی‌نمازی باید تا جامۀ شما را گوش می‌دارد تا نمازی ماند، و درنیافتند که شیخ چه می‌گوید، چون پیش رخت آمدند و از آن حال خبردار شدند از آن انکار توبه کردند.