Аз ҷадами шайхи алисломи Абусаъди раҳмаи аллоҳ ривоят карданд кӣ гуфт : рӯзии шайхи Абӯсаид маҷлис мегуфт , дар миён сухан гуфт : алълмоءи врсҳолонбёء . Ба ҳукми ин хабар суханӣ хоҳам гуфтан : дарин соъат касе бмиҳнаҳ меояд ки худоӣу расӯл ӯро дӯст доранд ва ӯ худоӣу расӯлро дӯст дорад . Як соъат буд , гуфт ё ботоҳир бархезу яҳёи моро истиқбол кун . Хоҷа Абутоҳир бархесту ҷамъи боваии брхостндўи бостқбол май рафтанд . Дарвешӣ аз сар кӯе даромад , ҷомҳои гирдолӯди халқи пӯшида , боанбонӣу кӯзаи брдўш ,у шайх ҳамчунон бртхт май буд , яҳёи моўролнҳрӣ чун чашм бар шайхи андохт хизмат мекард то бкнори дуконӣ ки бар дар Машҳад муқаддас ҳаст ,у тахти шайх бар дуконӣ буд , чун бдкон расед шайх ишорат кард кӣ биншин . Дарвеш бинишасту ҷумлаи ҷамъи маҷлисро чашм бар ваии монда . Чун шайхи маҷлиси бохр расонид гуфт ғуслӣ бибояд кард , яҳёро ба канори оби бурданд то ғусл баровард ва шайх фармуд то ҷомаи бурданд то вай дарушед ва се рӯзи пеши шайх мақом кард . Ҳар рӯз дар хизмат шайх бинишастӣу шайх дар миёни сухан рӯй буи оварадӣу суханӣ дигар бигуфтӣу яҳёи хидматии бкрдӣ . Рӯзи чаҳорум бар пой хост ва гуфт андешаи фурӯ сӯй мебошад яъне ҳаҷ , шайх гуфт мубораки бод ! салом мо бидон ҳазрат бирасон . Вай хидматӣ кард ва бирафту бпс боз мерафт то назараш аз шайхи мунқатиъи гашт , онгоҳ рост бирафт . Шайхи ҷамъроу фарзандонро ишорат фармуд кӣ бўдоъ ӯ беруни раванд , фарзандону ҷамъ брхостндў бирафтанд . Хоҷаи бўбкри мؤдб кӣ адиби фарзандони шайх буд гуфт шайх маро гуфт чун фарзандон бирафтанд ту низ бирав ва ҷаҳд кун ки қадам бар қадамгоҳ вай наҳй ва ин саодат дарёбӣ . Ман бишитофтаму хизматашро дарёфтаму қадам бар қадам ӯ май ниҳодам ва охирин касе кӣ ӯро видоъ карду азуи бозгашт ман будам . Дигари соли ҳамон фасл буд ва ҳамон вақт кӣ шайх дар миён маҷлис гуфт яҳёи моро истиқбол кунед . Хоҷаи бўтоҳри боҷумлаи ҷамъ истиқбол карданд яҳёро диданд кӣ меомад ҳамон анбону кӯза бар дӯши гирифта , чун фарзандони шайхро бидид хизматҳо карду хизмати кунон бхдмт омаду дасти шайхи бӯсаи додўи шайхи бӯсӣ бар сар вай дод чун бинишаст шайх гуфт ё яҳёи футуҳи чунон ҳазратӣ бо ҷамъ дар миён бояд нҳодўи аишонро фоида дод . Яҳёи сар бар оварад ва гуфт : ё шайх рафтем ва шунидем ва дидам ва ёфтему ёри онҷо на , шайхи наъраи бузад ва гуфт дигари борбгўӣ ! дигарбора ҳамчунин бигуфт . Шайхи наъраи бузад ва гуфт дигрбори гӯй ! сдигри боргФт . Шайхи наъраи бузад . Пас шайх рӯй ба ҷамъ оварад вагуфти варои сидқи ин мард сидқӣ нест . Азуии бишанвед . Пас гуфт ё яҳёи ин чунин футуҳӣ бешукрона набӯд ба шукронаи машғӯл бояд буд ин ҷамъро ҳасани мؤдбу хоҷаи бўтоҳру яҳё ҳар се бархестанду мутафаккир май рафтанд ки дар меҳанаи чунин чизеи сохтан дшхўор бошад ҳасан гуфт чун басар бозор раседем яке дайгариро мегуфт ки ходими шайху суфиёнро ки май ҷустӣ инак омаданд . Бурноеи фаро пеш омад ва салом гуфт ва гуфт мо аз пўшнг ҳарӣ май омадем бо корвонии бузург , дузди ?бурмаи афтоданди ман назр кардам ки агар аз дасти эшон халос ёбам як харвори миўизи бсўФёни меҳанаи даҳум . Акнӯн азон блохлос ёфтам биёед ва бибаред . Мо бовай рафтем то бустонем . Дайгарӣ фароз омад ва салом кард ва гуфт ман низ назр кардаам ки даҳ ман ?фонед даҳум ва биоварад . Дайгарӣ фароз омад ва гуфт ман низ аҳд кардаам ки панҷ динори Найшобӯрии даҳуми пас зару миўизи бстондим ва аз онҷо бозгаштем . Хоҷаи ҳмўиаҳро дидем , ки раиси меҳана буд пурсед аз куҷо меойед мо қиссаи шукронаи гуфтем ӯ низ дивист ман нону ҳўоиҷ он бидод даъватии бсохтими брҳкми ишорати шайху вақти хуши гашту яҳёи се рӯзи онҷо мақом карду баъд аз он бмоўролнҳр рафт .

از جدم شیخ الاسلام ابوسعد رحمه اللّه روایت کردند کی گفت: روزی شیخ ابوسعید مجلس می‌گفت، در میان سخن گفت: العلماء ورثةالانبیاء. به حکم این خبر سخنی خواهم گفتن: درین ساعت کسی بمیهنه می‌آید که خدای و رسول او را دوست دارند و او خدای و رسول را دوست دارد. یک ساعت بود، گفت یا باطاهر برخیز و یحیی ما را استقبال کن. خواجه ابوطاهر برخاست و جمع باوی برخاستندو باستقبال می‌رفتند. درویشی از سر کویی درآمد، جامهای گردآلود خَلَق پوشیده، باانبانی و کوزۀ بردوش، و شیخ همچنان برتخت می‌بود، یحیی ماورالنهری چون چشم بر شیخ انداخت خدمت می‌کرد تا بکنار دکانی که بر در مشهد مقدس هست، و تخت شیخ بر دکانی بود، چون بدکان رسید شیخ اشارت کرد کی بنشین. درویش بنشست و جملۀ جمع مجلس را چشم بر وی مانده. چون شیخ مجلس بآخر رسانید گفت غسلی بباید کرد، یحیی را به کنار آب بردند تا غسل برآورد و شیخ فرمود تا جامه بردند تا وی درپوشید و سه روز پیش شیخ مقام کرد. هر روز در خدمت شیخ بنشستی و شیخ در میان سخن روی بوی آوردی و سخنی دیگر بگفتی و یحیی خدمتی بکردی. روز چهارم بر پای خاست و گفت اندیشۀ فرو سوی می‌باشد یعنی حج، شیخ گفت مبارک باد! سلام ما بدان حضرت برسان. وی خدمتی کرد و برفت و بپس باز می‌رفت تا نظرش از شیخ منقطع گشت، آنگاه راست برفت. شیخ جمع را و فرزندان را اشارت فرمود کی بوداع او بیرون روند، فرزندان و جمع برخاستندو برفتند. خواجه بوبکر مؤدب کی ادیب فرزندان شیخ بود گفت شیخ مرا گفت چون فرزندان برفتند تو نیز برو و جهد کن که قدم بر قدمگاه وی نهی و این سعادت دریابی. من بشتافتم و خدمتش را دریافتم و قدم بر قدم او می‌نهادم و آخرین کسی کی او را وداع کرد و ازو بازگشت من بودم. دیگر سال همان فصل بود و همان وقت کی شیخ در میان مجلس گفت یحیی ما را استقبال کنید. خواجه بوطاهر باجملۀ جمع استقبال کردند یحیی را دیدند کی می‌آمد همان انبان و کوزه بر دوش گرفته، چون فرزندان شیخ را بدید خدمتها کرد و خدمت کنان بخدمت آمد و دست شیخ بوسه دادو شیخ بوسی بر سر وی داد چون بنشست شیخ گفت یا یحیی فتوح چنان حضرتی با جمع در میان باید نهادو ایشانرا فایدۀ داد. یحیی سر بر آورد و گفت: یا شیخ رفتیم و شنیدیم و دیدم و یافتیم و یار آنجا نه، شیخ نعرۀ بزد و گفت دیگر باربگوی! دیگرباره همچنین بگفت. شیخ نعرۀ بزد و گفت دیگربار گوی! سدیگر بارگفت. شیخ نعرۀ بزد. پس شیخ روی به جمع آورد وگفت ورای صدق این مرد صدقی نیست. ازوی بشنوید. پس گفت یا یحیی این چنین فتوحی بی‌شکرانه نبود به شکرانۀ مشغول باید بود این جمع را حسن مؤدب و خواجه بوطاهر و یحیی هر سه برخاستند و متفکر می‌رفتند که در میهنه چنین چیزی ساختن دشخوار باشد حسن گفت چون بسر بازار رسیدیم یکی دیگری را می‌گفت که خادم شیخ و صوفیان را که می‌جستی اینک آمدند. برنایی فرا پیش آمد و سلام گفت و گفت ما از پوشنگ هری می‌آمدیم با کاروانی بزرگ، دزد برما افتادند من نذر کردم که اگر از دست ایشان خلاص یابم یک خروار میویز بصوفیان میهنه دهم. اکنون ازان بلاخلاص یافتم بیایید و ببرید. ما باوی رفتیم تا بستانیم. دیگری فراز آمد و سلام کرد و گفت من نیز نذر کرده‌ام که ده من فانید دهم و بیاورد. دیگری فراز آمد و گفت من نیز عهد کرده‌ام که پنج دینار نیشابوری دهم پس زر و میویز بستاندیم و از آنجا بازگشتیم. خواجه حمویه را دیدیم، که رئیس میهنه بود پرسید از کجا می‌آیید ما قصۀ شکرانه گفتیم او نیز دویست من نان و حوایج آن بداد دعوتی بساختیم برحکم اشارت شیخ و وقت خوش گشت و یحیی سه روز آنجا مقام کرد و بعد از آن بماورالنهر رفت.