Хоҷаи абўолқсми зрод аз мурӣдони шайхи бўдўи сафарҳо ва риёзатҳо карда . ӯ гуфт қасд ҳиҷоз кардем бо ҷамоатӣ аз машойих , чун беруни омадем баъзе гуфтанд кӣ бар таваккул рӯем . Ман гуфтам эй абўолқсми брбидории шӯ ва чунонк хоҳӣ май шӯ . Азм кардам ки ҳар қадам ки на бар бедории нуҳум бозпас оем ва барин тариқи бодияи бгзоштм . Чун бозгаштаму наздики омадам , шаб дар масҷиди шайхи бистодм ва аз пас қадамгоҳи шайхи намоз май гзордми шаби дркшид ғуслӣ кардам , нурӣ ёфтам андар , азим шодмон шудам , ва гуфтам ёфтам онч май ҷустам . Чун бомдоди шайх аз хонақоҳ берун омад ва ман пеш ӯ шудам , бо пиндорӣ дар сар , гуфт ту гӯйӣ ё гӯйем ? гуфтам шайх фармоед . Гуфт он чизе нест кӣ бидон бознгрнди андари роҳ , ва он аз бирка вузӯаст ки расӯл гуфт слии аллоҳи алайҳу силами алўзўءи алии алўзўءи нури он нур вузӯ аст бидон ғарра набояд шуд . Ман бо хештани расидам ва аз он пиндор тавба кардам .

خواجه ابوالقسم زراد از مریدان شیخ بودو سفرها و ریاضتها کرده. او گفت قصد حجاز کردیم با جماعتی از مشایخ، چون بیرون آمدیم بعضی گفتند کی بر توکل رویم. من گفتم ای ابوالقسم بربیداری شو و چنانک خواهی می‌شو. عزم کردم که هر قدم که نه بر بیداری نهم بازپس آیم و برین طریق بادیه بگذاشتم. چون بازگشتم و نزدیک آمدم، شب در مسجد شیخ بیستادم و از پس قدمگاه شیخ نماز می‌گزاردم شب درکشید غسلی کردم، نوری یافتم اندر، عظیم شادمان شدم، و گفتم یافتم آنچ می‌جستم. چون بامداد شیخ از خانقاه بیرون آمد و من پیش او شدم، با پنداری در سر، گفت تو گویی یا گوییم؟ گفتم شیخ فرماید. گفت آن چیزی نیست کی بدان بازنگرند اندر راه، و آن از برکۀ وضو است که رسول گفت صلی اللّه علیه و سلّم الوُضُوء عَلَی الوُضُّوءِ نُورٌ آن نور وضو است بدان غره نباید شد. من با خویشتن رسیدم و از آن پندار توبه کردم.