Ҳасан мؤдб гуфт ки рӯзии шайх дар роҳӣ буд , асб меронад ва бо хеш мегуфт ки пераму заъиф , фазл куну дргзор ! то шайхи ин калима бигуфт асби шайх хато кард ва басар даромад , шайх аз асб андар афтод , аммо ранҷӣ аз он наёфт , гуфт алҳмдллаҳу кони амри аллоҳи қдрои мқдўро . Пас саҷда шукр кард , гуфт алҳмдллаҳ кӣ он асби афтоданро вопас пушт кардем ҳасан гуфт ман бдонстм кӣ он тазаррӯъ кӣ шайх мекард , он балои дида буд .

حسن مؤدب گفت که روزی شیخ در راهی بود، اسب میراند و با خویش می‌گفت که پیرم و ضعیف، فضل کن و درگذار! تا شیخ این کلمه بگفت اسب شیخ خطا کرد و بسر درآمد، شیخ از اسب اندر افتاد، اما رنجی از آن نیافت، گفت اَلْحُمدُلِلّه و کانَ اَمْرُ اللّه قَدَراً مَقْدُوراً. پس سجدۀ شکر کرد، گفت الحمدلله کی آن اسب افتادن را واپس پشت کردیم حسن گفت من بدانستم کی آن تضرع کی شیخ می‌کرد، آن بلا دیده بود.