Ҷадами шайхи алислом Абусаъд гуфт аз падарами хоҷаи бўтоҳр шайх шунидам ки гуфт перӣ буд дар меҳана кӣ холи волидаи ман буд , ӯро шбўиӣ гуфтандӣ , пери Муъаммар буд , қсиролқомаҳ , касифи аллҳиаҳ , дарвешу мъил буду маҷлиси шайхи ҳеҷ бнгзоштӣ , , рӯзӣ дар маҷлиси шайхи ҳолатӣ буи даромад дар миён маҷлис бинишаст кчўни сайдии бҳлқи овехта буд . Шайх гуфт ё пер чаҳ буд туро ? гуфт намедонам . Шайх гуфт пери шбўииро миён дарбандеду ҷорубӣ буи диҳед то масҷид май рўбд ва пок медорад . Ҷоруб барграфту масҷидро мерафт . Раиси меҳанаи хоҷаи ҳмўиаҳ дар пеши шайх буд , гуфт бар дилам бигузашт кӣ агар ин хизмат бурное кунад лоиқ тар бошад . Шайх , гуфт ин перро иродат ба перии падед омадаасту роҳ то нарӯй ба мақсӯд нарисӣ . Пери об дар чашм оварад ва гуфт эй шайхи пераму заъифаму мъилм , дар ҳақи ман марҳамати фармой . Пас шайхи сар дар пеши афканд ва гуфт он ҷоруб аз дасти буна ки тамом шуд . Падарами хоҷа бўтоҳр гуфт кӣ намози пешини гандуми суфиён ба осёмии бурданду рӯзгори ноэмин кӣ абтдоءи фитнаи тркмонон буд , бо шайх гуфтам кӣ ба осёкроФрстм ? шайх фармуд кӣ перро . Ман ӯро бо дарвешӣ чанд фиристодам . Чун дар андарун Асия шуданд ва дар Асияи бастанду гандум орад мекарданд , тркмонони бадар Асия омаданд ва дар бзднд , дар боз накарданд , пери фарои пас дршду пушти бадари бози ниҳод , тркмонӣ тир бшикофт дар андохти тир бар пушт пер омад вау дарҳол шаҳид шуд , ӯро бмиҳнаҳ овараданду бадари сарой шайх ниҳоданд . Шайх чун маҳосини сипед ӯ сурх шуда дид аз хӯн , бигирист ва мегуфт : Фмнҳми ман қзии нҳбаҳи вмнҳми ман интзр . Онгоҳ бар ҷиноза ӯ иқболҳо карду дигари рӯз бар сари хоки пер маҷлис гуфт . Хоҷа ҳмўиаҳ гуфт дар маҷлиси шайхи бадал ман даромад кӣ ин куштани пер чаҳ буд ? шайх ба каромоти андеша маро донист , рӯй сӯй ман кард ва гуфт эй хоҷа :

جدم شیخ الاسلام ابوسعد گفت از پدرم خواجه بوطاهر شیخ شنیدم که گفت پیری بود در میهنه کی خال والدۀ من بود، او را شبویی گفتندی، پیر معمر بود، قصیرالقامة، کثیف اللحیة، درویش و معیل بود و مجلس شیخ هیچ بنگذاشتی،، روزی در مجلس شیخ حالتی بوی درآمد در میان مجلس بنشست کچون صیدی بحلق آویخته بود. شیخ گفت یا پیر چه بود ترا؟ گفت نمی‌دانم. شیخ گفت پیر شبویی را میان دربندید و جاروبی بوی دهید تا مسجد می‌روبد و پاک می‌دارد. جاروب برگرفت و مسجد را می‌رُفت. رئیس میهنه خواجه حمویه در پیش شیخ بود، گفت بر دلم بگذشت کی اگر این خدمت برنایی کند لایق‌تر باشد. شیخ، گفت این پیر را ارادت به پیری پدید آمده است و راه تا نروی به مقصود نرسی. پیر آب در چشم آورد و گفت ای شیخ پیرم و ضعیفم و معیلم، در حقّ من مرحمت فرمای. پس شیخ سر در پیش افکند و گفت آن جاروب از دست بنه که تمام شد. پدرم خواجه بوطاهر گفت کی نماز پیشین گندم صوفیان به آسیامی‌بردند و روزگار ناایمن کی ابتداء فتنۀ ترکمانان بود، با شیخ گفتم کی به آسیاکرافرستم؟ شیخ فرمود کی پیر را. من او را با درویشی چند فرستادم. چون در اندرون آسیا شدند و در آسیا بستند و گندم آرد می‌کردند، ترکمانان بدر آسیا آمدند و در بزدند، در باز نکردند، پیر فرا پس درشد و پشت بدر باز نهاد، ترکمانی تیر بشکافت در انداخت تیر بر پشت پیر آمد و و درحال شهید شد، او را بمیهنه آوردند و بدر سرای شیخ نهادند. شیخ چون محاسن سپید او سرخ شده دید از خون، بگریست و می‌گفت: فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ. آنگاه بر جنازۀ او اقبالها کرد و دیگر روز بر سر خاک پیر مجلس گفت. خواجه حمویه گفت در مجلس شیخ بدل من درآمد کی این کشتن پیر چه بود؟ شیخ به کرامات اندیشۀ مرا دانست، روی سوی من کرد و گفت ای خواجه:

Ва слии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъину даст бар вай фурӯд оварад ва аз минбар бзир омад .

و صلی اللّه علی محمد و آله اجمعین و دست بر وی فرود آورد و از منبر بزیر آمد.