Овардаанд кӣ дарвешӣ аз Ироқ бархесту пеш шайх омад . Чун бмиҳнаҳ расед шайхи ббоднаҳ буд , бар ду фарсангии меҳана . Дарвеши бмиҳнаҳ мақом накард ва рӯй бадӣа боднаҳ кард , чун ба хизмат шайх расед бар пои шайх бӯса дод ва дар рикоб шайх меомад . Дар роҳ суол кард кӣ эй шайхи ҳақи пер бар мурӣд чисту ҳақи мурӣд бар пер чаҳ ? шайхи он соъати ҷавоби надод , чун бмиҳнаҳ омаданд дигари рӯзи шайх берун омад то маҷлис гуяд , он дарвешро гуфт ин соъати пои афроз бояд кард ва ба ғазнӣн бояд шуд ба наздики фалони шахс ва сад динори зарро бояд хост ва ду ман авд аз ҷиҳати аўоми суфиён . Дарвеш ҳоле бархест ва рӯй бароаи ниҳоду пайғом шайх бирасонед , сад динору буии хуши бастаду бозгашт . Чун ба шаҳр ҳарӣ расед бо дарвешии ҳриўаҳ ба гармобаи дррФт . Кӯдакии покиза дар гармоба буд , он дарвешро буи назарӣ афтод , ҳол бо ҳриўаҳ боз намӯд , ӯ гуфт чизе бояд то ӯро бахонаи орми ду динор буи дод . Ҳриўаҳи тартибии бсохти хост ки қасд кӯдак кунад , шайхи бўсъидро дид кӣ аз гӯша даромаду бонг бар вай зад . Дарвеш наъра зад ва биҳуш шуд . Чун бҳўш бозомад ҳолеи пойафзор хост ва рӯй бмиҳнаҳи ниҳод . Чун барисед , шайх маҷлис мегуфт дарвеш бо пойафзор бар шайх омад , чун чашми шайх бар вай афтод гуфт ҳақи пер бар мурӣд он бошад ки чун туро ишорат кунанд ба ҳукми ишорати пер ба ғазнӣни шӯй барои фароғати даравишону ҳақи мурӣд бар пер он бошад ки чун туро дар роҳ хатое уфтад туро аз чунон ношоист монеъ гардад . Дарвеши хаҷали гашт ва истиғфор намӯд .

آورده‌اند کی درویشی از عراق برخاست و پیش شیخ آمد. چون بمیهنه رسید شیخ ببادنه بود، بر دو فرسنگی میهنه. درویش بمیهنه مقام نکرد و روی بدیه بادنه کرد، چون به خدمت شیخ رسید بر پای شیخ بوسه داد و در رکاب شیخ می‌آمد. در راه سوال کرد کی ای شیخ حقّ پیر بر مرید چیست و حقّ مرید بر پیر چه؟ شیخ آن ساعت جواب نداد، چون بمیهنه آمدند دیگر روز شیخ بیرون آمد تا مجلس گوید، آن درویش را گفت این ساعت پای افراز باید کرد و به غزنین باید شد به نزدیک فلان شخص و صد دینار زر را باید خواست و دو من عود از جهت اوام صوفیان. درویش حالی برخاست و روی براه نهاد و پیغام شیخ برسانید، صد دینار و بوی خوش بستد و بازگشت. چون به شهر هری رسید با درویشی هریوۀ به گرمابه دررفت. کودکی پاکیزه در گرمابه بود، آن درویش را بوی نظری افتاد، حال با هریوۀ باز نمود، او گفت چیزی باید تا او را بخانه آرم دو دینار بوی داد. هریوۀ ترتیبی بساخت خواست که قصد کودک کند، شیخ بوسعید را دید کی از گوشۀ درآمد و بانگ بر وی زد. درویش نعرۀ زد و بیهوش شد. چون بهوش بازآمد حالی پای افزار خواست و روی بمیهنه نهاد. چون برسید، شیخ مجلس می‌گفت درویش با پای افزار بر شیخ آمد، چون چشم شیخ بر وی افتاد گفت حقّ پیر بر مرید آن باشد که چون ترا اشارت کنند به حکم اشارت پیر به غزنین شوی برای فراغت درویشان و حقّ مرید بر پیر آن باشد که چون ترا در راه خطایی افتد ترا از چنان ناشایست مانع گردد. درویش خجل گشت و استغفار نمود.