Хоҷа алейк гуфт ки дар ншобўр будам , марои ҳавои шайх падед омад , дар як шабонаи рӯзи бмиҳнаҳи омадами хостам ки ғуслӣ кунам ҳамчунон ба пойафзор пеши шайхи омадам . Шайх дар дукон Машҳад нишаста буд , гуфт курсӣ биёред то пойафзор ӣнҷо берун кунад . Шайх гуфт онро биёред . Пойафзор бхдмти шайхи бурданд , шайхи бӯси брдоду пой то ба бастад ва биравӣ молида ва гуфт бузург бошад ҳрк барои ин ҳадиси як қадам бардорад . Онгаҳ гуфт то напиндорӣ кӣ ту омадаи мо туро оварадем .

خواجه علیک گفت که در نشابور بودم، مرا هوای شیخ پدید آمد، در یک شبانه روز بمیهنه آمدم خواستم که غسلی کنم همچنان به پای افزار پیش شیخ آمدم. شیخ در دکان مشهد نشسته بود، گفت کرسی بیارید تا پای افزار اینجا بیرون کند. شیخ گفت آن را بیارید. پای افزار بخدمت شیخ بردند، شیخ بوس برداد و پای تا به بستد و بروی مالید و گفت بزرگ باشد هرک برای این حدیث یک قدم بردارد. آنگه گفت تا نپنداری کی تو آمدۀ ما ترا آوردیم.