Овардаанд кӣ шайхи бўсъиди як рӯз маҷлис мегуфт . Мдъӣии омада буд ва дар пас сутун нишаста ва назора мекард . Шайхро дид бар тахт нишаста ва чаҳор болаши ниҳодау каромот зоҳир мегуфт ва ӯ пинҳони мушоҳидаи ҳолат шайх мекард ва ба ботин инкор менамӯд шайх рӯй буи кард ва гуфт эй мард ки дар пас сутун нишаста , инкор аз дил берун куну пеши ой . Мард аз пас сутун берун омад ва дар фарёд омад ва гуфт ин чаҳ худовандӣаст ! шайх гуфт на ғалат карда ин чаҳ бе ихтиёрӣаст ! фарёд аз ҷамъи баромад ва он мард тавба кард ва мурӣд шуд .

آورده‌اند کی شیخ بوسعید یک روز مجلس می‌گفت. مدعئی آمده بود و در پس ستون نشسته و نظاره می‌کرد. شیخ را دید بر تخت نشسته و چهار بالش نهاده و کرامات ظاهر می‌گفت و او پنهان مشاهدۀ حالت شیخ می‌کرد و به باطن انکار می‌نمود شیخ روی بوی کرد و گفت ای مرد که در پس ستون نشستۀ، انکار از دل بیرون کن و پیش آی. مرد از پس ستون بیرون آمد و در فریاد آمد و گفت این چه خداوندیست! شیخ گفت نه غلط کردۀ این چه بی‌اختیاریست! فریاد از جمع برآمد و آن مرد توبه کرد و مرید شد.