Хоҷаи бўолФтҳ , гуфт чун ман дар хизмати шайх бузург шудам ва он ҳолат ӯ медидам ва риёзатҳо кӣ дар ибтидо карда буд мешунидам ва сӯрат мекардам ки ин ҳолати самараи он мҷоҳдотст , маро андеша афтод ки ман дар хФиаҳи риёзатии пеш гирам гуфтам абтдоء ин эҳтиётаст дар луқмаи маро маслиҳат онаст ки аз касби даст хеш хӯрам ва ман ҳеҷ касб ва кор надонистам . Мардӣ буд дар ҳмсроигии шайх ки хросбонӣ кардӣ , ӯро мераҳ гуфтандӣ . Ман ба наздик ӯ шудам ва аз ваии кӯбин бофтан биёмухтаму ҳаррӯзи гармгоҳ кӣ шайхи бқилўлаҳи машғӯли гаштӣ , ман пӯшида ба саҳро берун шудамӣ ва қадре дўхи оўрдмӣ ва кӯбин боФтмӣу бФрўхтмӣ ва аз баҳоии он ҷӯи бхридмӣу бдстос орад кардамӣ ва худ бпхтмӣу пайваста буруза будамӣу буқати ифтор бо суфиён дар суфраи ншстмӣ ва он як то нони ҷӯин аз остини беруни оўрдмӣу пинҳон аз он хўрдмӣ ва дар суфра аз бар шайх давр будамӣ ва ғуслҳо ва намозҳои зиёдат кардамӣу гумони ман он буд кӣ ҳеҷ касро барин сар итилоъ набӯду шайхи азин ҳол бо ман ҳеҷ намегуфт то вақте кӣ шайх аз меҳана ба ншобўр мешуд . Чун расед , Сайидӣ буд дар Тӯс , ӯро Сайиди бўтолб ҷаъфарӣ гуфтандӣу шайхро азим дӯст доштӣ чунонк шайхи ҷузи бовай таом нахурдӣ . Ва дар навқони зоҳидӣ буд ба салом шайх даромад . Чун он зоҳид салом гуфт шайх ҷавоб доду бадв илтифот накард , он зоҳид азим бишикаст ки ӯро дар миёни қавми об рӯй мебоист . Аз пеш берун омад . Сайид бўтолб гуфт эй шайхи ин зоҳиди моро ҳеҷ илтифотӣ накардӣ . Шайх гуфт зоҳид набояд ! зоҳид набояд ! пас гуфт ё Сайид бо қроён суҳбат макун кӣ эшон ғаммозон бошанд ва бар даргоҳ ҳақ бигуфт эшон халқро нагирад аммо бигуфт эшон раҳо накунад . Пас рӯй сӯй ман кард ва гуфт агар онҷои шӯии нигар то ҳадис эшон нагӯйӣ кӣ ман аз он шайхам кӣ ту дар зоҳидӣ қадам менаҳйу бхўиштни корӣ майсозӣ бе мтобъти шайх . Хоҷа бўолФтҳ гуфт чун шайхи ин сухан бигуфт ман бар замини афтодам ва аз ҳавли ин сухани ҳуш ман бирафт , зорӣ кардам то шайхи дил бо ман хуш кард . Пас гуфт аз он баргард . Пас ҷамъ аз ман савол карданд кӣ ин чаҳ ҳолат буд ? ман ҳоли хеш ҳикоят кардам . Ҳамгинон таъаҷҷуб карданд кӣ дарин муддати ҳеҷ кас барон ҳол вуқуф надошт алои шайх аз роҳи каромат .

خواجه بوالفتح، گفت چون من در خدمت شیخ بزرگ شدم و آن حالت او می‌دیدم و ریاضتها کی در ابتدا کرده بود می‌شنیدم و صورت می‌کردم که این حالت ثمرۀ آن مجاهداتست، مرا اندیشه افتاد که من در خفیه ریاضتی پیش گیرم گفتم ابتداء این احتیاطست در لقمه مرا مصلحت آنست که از کسب دست خویش خورم و من هیچ کسب و کار ندانستم. مردی بود در همسرایگی شیخ که خراسبانی کردی، او را میره گفتندی. من به نزدیک او شدم و از وی کوبین بافتن بیاموختم و هرروز گرمگاه کی شیخ بقیلوله مشغول گشتی، من پوشیده به صحرا بیرون شدمی و قدری دوخ آوردمی و کوبین بافتمی و بفروختمی و از بهای آن جو بخریدمی و بدستاس آرد کردمی و خود بپختمی و پیوسته بروزه بودمی و بوقت افطار با صوفیان در سفره نشستمی و آن یک تا نان جوین از آستین بیرون آوردمی و پنهان از آن خوردمی و در سفره از بر شیخ دور بودمی و غسلها و نمازهای زیادت کردمی و گمان من آن بود کی هیچ کس را برین سر اطلاع نبود و شیخ ازین حال با من هیچ نمی‌گفت تا وقتی کی شیخ از میهنه به نشابور می‌شد. چون رسید، سیدی بود در طوس، او را سید بوطالب جعفری گفتندی و شیخ را عظیم دوست داشتی چنانک شیخ جز باوی طعام نخوردی. و در نوقان زاهدی بود به سلام شیخ درآمد. چون آن زاهد سلام گفت شیخ جواب داد و بدو التفات نکرد، آن زاهد عظیم بشکست که او را در میان قوم آب روی می‌بایست. از پیش بیرون آمد. سید بوطالب گفت ای شیخ این زاهد ما را هیچ التفاتی نکردی. شیخ گفت زاهد نباید! زاهد نباید! پس گفت یا سید با قرایان صحبت مکن کی ایشان غمازان باشند و بر درگاه حقّ بگفت ایشان خلق را نگیرد اما بگفت ایشان رها نکند. پس روی سوی من کرد و گفت اگر آنجا شوی نگر تا حدیث ایشان نگویی کی من از آن شیخم کی تو در زاهدی قدم می‌نهی و بخویشتن کاری می‌سازی بی‌متابعت شیخ. خواجه بوالفتح گفت چون شیخ این سخن بگفت من بر زمین افتادم و از هول این سخن هوش من برفت، زاری کردم تا شیخ دل با من خوش کرد. پس گفت از آن برگرد. پس جمع از من سؤال کردند کی این چه حالت بود؟ من حال خویش حکایت کردم. همگنان تعجب کردند کی درین مدت هیچ کس بران حال وقوف نداشت الا شیخ از راه کرامت.