Овардаанд кӣ шайхи қасди шаҳр Марв карду хоҷаи алии хбози ходими мутасаввифа буду пирбўълии сиёҳи пери ҷамъ буд , чун хабар расӣдан шайх шунӯданд ба якдигар гуфтанд кӣ он мурғ мерасад , чина аз пеши ман ва ту барчинад ! пас гуфтанд тартибӣ бояд сохт . Хоҷаи алии дархури таъзими шайхи тартибӣ муҳайё кард то ба ҳаддӣ кӣ ҷиҳати сегон маҳаллаи дўсри дарози гӯш фарбеҳ бихаред ва бикушт . Ходим гуфт дарози гӯш чаро киштӣ ? гуфт кам аз онки чунин подшоҳӣ май даройад , клбони маҳалла низ шикамӣ чарб кунанд . Пас бостқболи шайх берун омаданду шайх май хост кӣ брботи Абдуллоҳи муборак нузул кунад буъалӣ сиёҳ гуфт мо дар соли ҳазор кӯчро хизмат кунем то бозии дроФтд акнӯн чунин бозии дарафтоди мо бнгзорим кӣ ҷое дигар нузул кунад . Шайх гуфт ҷўомрдӣ бояд ҳама бозанад ва ҳеҷ кӯч нест . Пер буъалӣ гуфт шайхи моро бо мо намӯд вагарнаи дамор аз мо баромадӣ . Пас шайх ба шаҳр даромад ва ба хонақоҳ фурӯд омад . Пас бртхт шуду перон дар хизмат ӯ бинишастанду ҷавонони сафи бзднд . Шайх дар сухан омад . Хоҷаи алии хбозро ғайритӣ падед омад . Пас буъалӣ сиёҳ даромад , бо ҷамъи хеш ва он салтанату ҳайбат шайх бидид , бо худгуфт агар мардумон ӯро бибинанду сухан ӯ бишинаванд вилоят рафту Марвёни рафтанд . Шайх рӯй ба хоҷа алӣ кард ва гуфт эй хоҷаи бад-ӣни бозори шумо шӯи шоботии некӯ ҳамчун рӯй хеш биор . Алии беруни давиду шоботӣ покиза биоварад , шайх шоботӣ бишуд ва рӯй сӯии пер буъалӣ кард ва гуфт мо шаҳри Марву вилояти Марви бад-ӣни шоботӣ ба шумо фурухтем ва ин шоботӣ низ дар кор шумо кардему ҳоле берун омад ва ҳеҷ мақом накард бисёр алҳоҳ карданд кӣ таваққуф кунад кӣ суфра бунаанд ? фоида набӯд , таваққуф накард вбрбот Абдуллоҳ омаду хоҷаи алии хбози суфра ба саҳрои ниҳод ва чун аз суфра фориғ шуд шайхи басӯии меҳана боз омад .

آورده‌اند کی شیخ قصد شهر مرو کرد و خواجه علی خباز خادم متصوفه بود و پیربوعلی سیاه پیر جمع بود، چون خبر رسیدن شیخ شنودند به یکدیگر گفتند کی آن مرغ می‌رسد، چینه از پیش من و تو برچیند! پس گفتند ترتیبی باید ساخت. خواجه علی درخور تعظیم شیخ ترتیبی مهیا کرد تا به حدی کی جهت سگان محله دوسر دراز گوش فربه بخرید و بکشت. خادم گفت دراز گوش چرا کشتی؟ گفت کم از آنک چنین پادشاهی می‌درآید، کلبان محله نیز شکمی چرب کنند. پس باستقبال شیخ بیرون آمدند و شیخ می‌خواست کی برباط عبداللّه مبارک نزول کند بوعلی سیاه گفت ما در سال هزار کوچ را خدمت کنیم تا بازی درافتد اکنون چنین بازی درافتاد ما بنگذاریم کی جایی دیگر نزول کند. شیخ گفت جوامردی باید همه بازند و هیچ کوچ نیست. پیر بوعلی گفت شیخ ما را با ما نمود وگرنه دمار از ما برآمدی. پس شیخ به شهر درآمد و به خانقاه فرود آمد. پس برتخت شد و پیران در خدمت او بنشستند و جوانان صف بزدند. شیخ در سخن آمد. خواجه علی خباز را غیرتی پدید آمد. پس بوعلی سیاه درآمد، با جمع خویش و آن سلطنت و هیبت شیخ بدید، با خودگفت اگر مردمان او را ببینند و سخن او بشنوند ولایت رفت و مرویان رفتند. شیخ روی به خواجه علی کرد و گفت ای خواجه بدین بازار شما شو شاباطی نیکو همچون روی خویش بیار. علی بیرون دوید و شاباطی پاکیزه بیاورد، شیخ شاباطی بشد و روی سوی پیر بوعلی کرد و گفت ما شهر مرو و ولایت مرو بدین شاباطی به شما فروختیم و این شاباطی نیز در کار شما کردیم و حالی بیرون آمد و هیچ مقام نکرد بسیار الحاح کردند کی توقف کند کی سفره بنهند؟ فایده نبود، توقف نکرد وبرباط عبداللّه آمد و خواجه علی خباز سفره به صحرا نهاد و چون از سفره فارغ شد شیخ بسوی میهنه باز آمد.