Падари ман нуриддин мунаввар гуфт кӣ аз хоҷа бўолФтҳ шунидам кӣ рӯзии шайхи бўсъид бар дукони Машҳад маҷлис мегуфт , дар миён сухан гуфт насимӣ май вазад аз хулди барин , ва он ҷздри қадам даравишон нест ва ба суханӣ машғӯл шуд . Дигар бор гуфт насимӣ май вазад ва он ҷуз дар қадами даравишони натавонад буд . Сдигр бор гуфт . Хоҷаи ҳасани мؤдбу абдукарими бархестанд . Донистанд кӣ даравишон мерасанд қасд карданд то басари дияи раванд , шайх ишорат кард басӯии рост , эшон бар ишорати шайхи рафтанд . Даравишон меомаданд аз сӯии шаҳри Марв , чун ҷамъи эшонро бидиданд мъонқаҳ карданду бози гаштанд чун ба хизмат шайх омаданд гуфт пойафзор эшон биёред ҳасани пои афрози эшон бхдмт шайх оварад шайхи бастад ва бар зибри сари хўдбдошт ва гуфт :

پدر من نورالدین منور گفت کی از خواجه بوالفتح شنیدم کی روزی شیخ بوسعید بر دکان مشهد مجلس می‌گفت، در میان سخن گفت نسیمی می‌وزد از خلد برین، و آن جزدر قدم درویشان نیست و به سخنی مشغول شد. دیگر بار گفت نسیمی می‌وزد و آن جز در قدم درویشان نتواند بود. سدیگر بار گفت. خواجه حسن مؤدب و عبدالکریم برخاستند. دانستند کی درویشان می‌رسند قصد کردند تا بسر دیه روند، شیخ اشارت کرد بسوی راست، ایشان بر اشارت شیخ رفتند. درویشان می‌آمدند از سوی شهر مرو، چون جمع ایشان را بدیدند معانقه کردند و باز گشتند چون به خدمت شیخ آمدند گفت پای افزار ایشان بیارید حسن پای افراز ایشان بخدمت شیخ آورد شیخ بستد و بر زبر سر خودبداشت و گفت:

Васлии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъину маҷлис хатм карду хурӯш аз халқи баромад .

وصلی اللّه علی محمد و آله اجمعین و مجلس ختم کرد و خروش از خلق برآمد.