Хоҷаи Абубакр мؤдб гуфт кӣ ман дар меҳана будам дар хизмати шайх , рӯзии боронӣ азим омад бо сайли қавӣ шайх гуфт слоءи оби бозӣ !у намози дигар ба саҳро берун омад . Ман дар пеш шайх рафтам то ба лаб равад , ва гуфт об бозӣ кунед ҷумлаи ҷамъи дроби ҷустанд ва ман ба хизмати шайх истода будам бо ҷомҳои покиза ва дар шайх менагиристам . То дарин будам ҳасан мؤдб даромад аз пас ману сари Бамёни ду пои ман бараду марои бардошт ва оварад то лаб равад ва дар оби андохт . Об аз сар ман даргузашт ва ман шноўндонстм , оби дсторўи кафшами барад ва ман биҳуш шудам . Маро аз об бароварданду сари зери бдоштндўи об аз гулӯии ман бзир омад . Шайх гуфт слоءи намози ҷиноза ! маро биовараданд ва дар пеш шайх биниҳоданд , шайхи саҷҷодаи баррӯии ман пӯшеду ҷамоат саф кашиду шайхи чаҳор такбир бар ман намози ҷинозаи гузорад ва бар сар пой бинишасту гӯшаи саҷҷода аз рӯй ман боз гирифт ва маро гуфт ё бобикри баъд аз мурдагӣ бархезу сухани гӯй . Чун . Чун шайх бирафт ман ҳамчунон бо мизрӣ дар миён бо шайх бирафтаму ҷамъро онҷо гузоштам , шайх босарой омад ва он шаби бсФраҳ берун наомад , дигари рӯз бртхт нишаст то маҷлис гуяд , пас аз онк ба сухан даромад ҳасани мؤдбро гуфт барпои хез , бархест гуфт турои бҷонби Балх . Ба дувоздаҳ рӯз биравӣу бдўоздаҳи рӯзи биёе ва як рӯз ба Балх бошӣу бўъмрўи хшкўиаҳ аз ншобўр онҷост . Саломи мо буии расонӣ ва бигӯе се ман авд май бояд ҷиҳати суфиён ва сад динор вомаст , бастоне ва биорӣ ҳасан мؤдб бирафт , чун ба мавзе зрдк расед вақт таркмон тоз буд ҳасанро бигирифтанду бзднд ва истихфофҳо карданд кӣ ту ҷосӯсӣ ва як шабонаи рӯз дар банд нигоҳ доштанд . Ҳасан гуфт ман дарони сармоу ранҷ бар хештан ҳдс карда будам , ним шаб ба шайх илтиҷо кардам гуфтам эй шайхи марои фарёдрас ! чун бигуфтам ин сухани солори тркмонон аз хона берун омаду дастам аз банд бикшоду маро дар харгоҳӣ фиристоду об гарм овараданд то ман хештанро бишустаму марои бихаргоҳи хеши бараду мрогФт кӣ ту ҷосӯсӣ чаҳ касе мекардӣ ? гуфтам ман шогирди зоҳид меҳанаам кӣ ӯро шайх бўсъид гӯйанд . Сифат шайх додам . Солор гуфт ин пери барин сифат кӣ ту мегӯйӣ бихоб дидам бо теғӣ кашида , ва маро гуфт он мардро бигзор ва агар на турои ҳалоки гардонам . Бтрсидму туро халос додам , ҳркҷохўоҳӣ бирав . Ман ба Балх шудам , бўъмрўи хшкў ба ғазнӣни рафта буд , бозгаштам ва бисту панҷуми бомдодро ба канор меҳана будам . Шайхи бомдод бар сар минбар гуфт ҳасан омад ӯро истиқбол кунед . Фарзандони шайхи маро истиқбол карданд ва ба хизмати шайхи омадам . Шайх гуфт марҳабо эй ҳасани ту гӯйӣ ё мо ? гуфтам шайх гуяд некӯтар . Гуфт мо донистем ки ту бўъмрўро набинӣ ва локин рафтӣ ва дар роҳи туро тркмонон гирифтанд ва банд карданд ва ранҷҳо дидӣ бмо илтиҷо кардӣ , турои халоси додем ва ба Балх рафтӣу бўъмрўро надидӣ . Ҳасан гуфт чун донистӣ кӣ чунин хоҳад буд ранҷи бечора чаро тлбидӣ ? шайх гуфт эй ҳасани он чунон нафасӣ кӣ он рӯзи бўбкрро дар оби андохти мо нарм натавонистем кард , чумоқ таркон мебоист то онро нарм кунад . Ин ҳамаи таъбия барои ман бӯдааст .

خواجه ابوبکر مؤدب گفت کی من در میهنه بودم در خدمت شیخ، روزی بارانی عظیم آمد با سیل قوی شیخ گفت صلاء آب بازی! و نماز دیگر به صحرا بیرون آمد. من در پیش شیخ رفتم تا به لب رود، و گفت آب بازی کنید جمله جمع درآب جستند و من به خدمت شیخ ایستاده بودم با جامهای پاکیزه و در شیخ می‌نگریستم. تا درین بودم حسن مؤدب درآمد از پس من و سر بمیان دو پای من برد و مرا برداشت و آورد تا لب رود و در آب انداخت. آب از سر من درگذشت و من شناوندانستم، آب دستارو کفشم برد و من بیهوش شدم. مرا از آب برآوردند و سر زیر بداشتندو آب از گلوی من بزیر آمد. شیخ گفت صلاء نماز جنازه! مرا بیاوردند و در پیش شیخ بنهادند، شیخ سجاده برروی من پوشید و جماعت صف کشید و شیخ چهار تکبیر بر من نماز جنازه گزارد و بر سر پای بنشست و گوشۀ سجاده از روی من باز گرفت و مرا گفت یا بابکر بعد از مردگی برخیز و سخن گوی. چون. چون شیخ برفت من همچنان با میزری در میان با شیخ برفتم و جمع را آنجا گذاشتم، شیخ باسرای آمد و آن شب بسفره بیرون نیامد، دیگر روز برتخت نشست تا مجلس گوید، پس از آنک به سخن درآمد حسن مؤدب را گفت برپای خیز، برخاست گفت ترا بجانب بلخ. به دوازده روز بروی و بدوازده روز بیایی و یک روز به بلخ باشی و بوعمرو خشکویه از نشابور آنجاست. سلام ما بوی رسانی و بگویی سه من عود می‌باید جهت صوفیان و صد دینار وامست، بستانی و بیاری حسن مؤدب برفت، چون به موضع زردک رسید وقت ترکمان تاز بود حسن را بگرفتند و بزدند و استخفافها کردند کی تو جاسوسی و یک شبانه روز در بند نگاه داشتند. حسن گفت من درآن سرما و رنج بر خویشتن حدث کرده بودم، نیم شب به شیخ التجا کردم گفتم ای شیخ مرا فریادرس! چون بگفتم این سخن سالار ترکمانان از خانه بیرون آمد و دستم از بند بگشاد و مرا در خرگاهی فرستاد و آب گرم آوردند تا من خویشتن را بشستم و مرا بخرگاه خویش برد و مراگفت کی تو جاسوسی چه کسی می‌کردی؟ گفتم من شاگرد زاهد میهنه‌ام کی او را شیخ بوسعید گویند. صفت شیخ دادم. سالار گفت این پیر برین صفت کی تو می‌گویی بخواب دیدم با تیغی کشیده، و مرا گفت آن مرد را بگذار و اگر نه ترا هلاک گردانم. بترسیدم و ترا خلاص دادم، هرکجاخواهی برو. من به بلخ شدم، بوعمرو خشکو به غزنین رفته بود، بازگشتم و بیست و پنجم بامداد را به کنار میهنه بودم. شیخ بامداد بر سر منبر گفت حسن آمد او را استقبال کنید. فرزندان شیخ مرا استقبال کردند و به خدمت شیخ آمدم. شیخ گفت مرحبا ای حسن تو گویی یا ما؟ گفتم شیخ گوید نیکوتر. گفت ما دانستیم که تو بوعمرو را نبینی و لکن رفتی و در راه ترا ترکمانان گرفتند و بند کردند و رنجها دیدی بما التجا کردی، ترا خلاص دادیم و به بلخ رفتی و بوعمرو را ندیدی. حسن گفت چون دانستی کی چنین خواهد بود رنج بیچاره چرا طلبیدی؟ شیخ گفت ای حسن آن چنان نفسی کی آن روز بوبکر را در آب انداخت ما نرم نتوانستیم کرد، چماق ترکان می‌بایست تا آنرا نرم کند. این همه تعبیه برای من بوده است.