Овардаанд кӣ дарони вақт кӣ шайх дар хонақоҳи кӯии адании кӯён буд , рӯзии суфра ниҳода буданду шайх бо даравишони чизеи бакор май бурданд дар миёнаи шайхи бўмҳмд ҷўинӣ даромад ва салом кард шайхи саломи ваии ҷавоби надод ва илтифот накард , бўмҳмд бишикаст ва биринҷед ва бинишаст . Чун таоми бакори бурданд ва даст бишустанд шайх бар пой хосту саломи бўмҳмди ҷўинии ҷавоби боздод пас гуфт ки салом номӣаст аз номҳои ҳақи ҷли ҷалола ва мо раво надорем ки бо даҳони олӯдаи ном ӯ барем . Бўмҳмди хуши дили гашти вагуфти ончи шайхро ҳаст аз тариқату шариъати касро нест !у ҷумлаи мутасаввифа кӣ ҳозир буданд аз он калима фоида гирифтанд . Аз ӣнҷост кӣ чун суфиён бар суфра бошанд саломи нгўинд то фориғ нашаванд .

آورده‌اند کی درآن وقت کی شیخ در خانقاه کوی عدنی کویان بود، روزی سفره نهاده بودند و شیخ با درویشان چیزی بکار می‌بردند در میانه شیخ بومحمد جوینی درآمد و سلام کرد شیخ سلام وی جواب نداد و التفات نکرد، بومحمد بشکست و برنجید و بنشست. چون طعام بکار بردند و دست بشستند شیخ بر پای خاست و سلام بومحمد جوینی جواب بازداد پس گفت که سلام نامیست از نامهای حقّ جل جلاله و ما روا نداریم که با دهان آلوده نام او بریم. بومحمد خوش دل گشت وگفت آنچ شیخ را هست از طریقت و شریعت کس را نیست! و جملۀ متصوفه کی حاضر بودند از آن کلمه فایده گرفتند. از اینجاست کی چون صوفیان بر سفره باشند سلام نگویند تا فارغ نشوند.