Як рӯзи шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар ншобўр маҷлис мегуфт . Чун дар сухан гарм шуд , дар миён сухан гуфт лӣси фии алҷбаҳи сӯии аллоҳу ангушт мсбҳаҳ баровард дар зери ҷбаҳ кӣ пӯшида буд , ӣнҷо кӣ синаи муборак ӯ буд ангушти муборакаши бҷбаҳи баромад ва бисёр аз машойих ҳозир буданд чун бўмҳмди ҷўинӣ ва чун устоди эмоми абўолқсми алқширӣу устоди Исмоили собӯнӣу машойихии дигар аз бузургон кӣ касе барин сухан эътироз натавонист кардану ҳамаро вақт хуш шуд чунонк бехештан шуда буданд ва ба мувофиқати шайхи ҳамаи машойихи хрқҳо дар миён ниҳоданд ва чун шайхи маҷлис тамом кард ва аз тахт нузул фармуд ҷбаҳи шайху хрқҳои машойихи пораи крдндўи ҳамаи машойих иттифоқ карданд ки он як гази карбос кӣ нишони ангушти шайх бар онҷо буд пора накунанд ва бунаанд то баҳри вақти содиру вориди онро зиёрат мекунанд ва он дар дасти хоҷаи бўолФтҳи шайху фарзандони вай буд ва то фатрати ғз бар ҷой буд ва дар он фатрат бо дигари табаррукҳои азизи зойеъи гашт .

یک روز شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز در نشابور مجلس می‌گفت. چون در سخن گرم شد، در میان سخن گفت لیْسَ فی الجبّةِ سِوَی اللّه و انگشت مسبحه برآورد در زیر جُبۀ کی پوشیده بود، اینجا کی سینۀ مبارک او بود انگشت مبارکش بجبه برآمد و بسیار از مشایخ حاضر بودند چون بومحمد جوینی و چون استاد امام ابوالقسم القشیری و استاد اسماعیل صابونی و مشایخی دیگر از بزرگان کی کسی برین سخن اعتراض نتوانست کردن و همه را وقت خوش شد چنانک بی‌خویشتن شده بودند و به موافقت شیخ همه مشایخ خرقها در میان نهادند و چون شیخ مجلس تمام کرد و از تخت نزول فرمود جبۀ شیخ و خرقهای مشایخ پاره کردندو همه مشایخ اتفاق کردند که آن یک گز کرباس کی نشان انگشت شیخ بر آنجا بود پاره نکنند و بنهند تا بهر وقت صادر و وارد آنرا زیارت می‌کنند و آن در دست خواجه بوالفتح شیخ و فرزندان وی بود و تا فترت غز بر جای بود و در آن فترت با دیگر تبرّکهای عزیز ضایع گشت.