Дарвешӣ буд дар ншобўр ӯро Ҳамза алтроб гуфтандӣ аз баси тавозуъӣ ки дар вай будӣ . Рӯзӣ ба шайхи рқъаҳи набшат ки туроби қадама . Шайх бар зуҳр рқъаҳ бинвишт ин байтроу бФрстод :

درویشی بود در نشابور او را حمزة التراب گفتندی از بس تواضعی که در وی بودی. روزی به شیخ رقعۀ نبشت که تُراب قدمه. شیخ بر ظهر رقعه بنوشت این بیت را و بفرستاد:

Ва шайхи алисломи ҷади ин дуъогӯии хоҷаи бўсъид чунин овардааст ки ҷамоатӣ баронанд ки байтҳо ки ба забони шайх рафтааст ӯ гуфтааст ва на чунонаст ки аўри аи чандон астғроқ будӣ бҳзрти ҳақ ки пурвои байт гуфтан надоштӣ алои ин як байт ки бар зуҳри рқъаҳи Ҳамзаи набшат ва ин ду байти дигар дуруст нагаштааст ки шайх гуфтааст :

و شیخ الاسلام جد این دعاگوی خواجه بوسعید چنین آورده است که جماعتی برآنند که بیتها که به زبان شیخ رفته است او گفته است و نه چنانست که اور ا چندان استغراق بودی بحضرت حقّ که پروای بیت گفتن نداشتی الا این یک بیت که بر ظهر رقعۀ حمزه نبشت و این دو بیت دیگر درست نگشته است که شیخ گفته است:

Дигари ҳама он бӯдааст ки аз перон ёд доштааст .

دیگر همه آن بوده است که از پیران یاد داشته است.