Рӯзии дарвешӣ бмиҳнаҳ расед ва ҳамчунон бо пойафзор пеш шайх омад ва гуфт эй шайх бисёр сФркрдму қадами Фрсўдм ва на осудам ва на осӯдаро дидам . Шайх гуфт ҳеҷ аҷаб нест , ин сафар ки ту кардӣ муроди худ ҷустӣ , агар ту дарин сафар набӯдеу икдми бтрк худ гуфте ҳам ту биёсуде ва ҳам дигарон бтўи бёсўдндӣ . Зиндони мард буд мардаст , чун қадам аз зиндони беруни ниҳод ба роҳат расед .

روزی درویشی بمیهنه رسید و همچنان با پای افزار پیش شیخ آمد و گفت ای شیخ بسیار سفرکردم و قدم فرسودم و نه آسودم و نه آسودۀ را دیدم. شیخ گفت هیچ عجب نیست، این سفر که تو کردی مراد خود جستی، اگر تو درین سفر نبودیی و یکدم بترک خود گفتیی هم تو بیاسودیی و هم دیگران بتو بیاسودندی. زندان مرد بود مرد است، چون قدم از زندان بیرون نهاد به راحت رسید.