Дар он вақт кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи бншобўр буд шайхи бўъбдоллаҳи Бокӯ дар хонақоҳи шайхи Абуабдурраҳмони слмӣ буду пери он хонақоҳи баъди азу ӯ буд ва ин бўъбдоллаҳи Бокӯи ҳаргоҳӣ савол кардӣ аз шайх бар ваҷҳи эътирозу шайхи онро ҷавоб гуфтӣ . Рӯзӣ аз шайх савол кард кӣ эй шайх , чанд чиз мебайнем аз ту ки аз перони хеш надидаем . Яке онаст ки перонро дар баробари ҷавонон май нишонеу хрдонро дар корҳо бо бузургони баробар май дорӣ ва дар тафриқаи миёни хираду бузурги ҳеҷ фарқ намефармое ,у дигари ҷавононро дар самоъ дар рақс кардани иҷозат май диҳӣ , дигари хирқа ки аз дарвешӣ ҷудо гардад боз бидон дарвеш мефармое ва май гӯйии алФқири аввалии бхрқтаҳу перони мо ин чунин накардаанд . Шайх гуфт дигар ҳеҷ ҳаст ? гуфт на . Шайх гуфт аммо ҳадиси хирадони вбзргон , ҳеҷ кас азишон дар чашми мо хирад нест ва ҳар ки қадам дар тариқати ниҳод агарчӣ ҷавон бошад баназари перон бояд нигоҳ кардан кӣ ончи бҳФтоди сол бмондодаҳанд раво буд ки бурузии бадви хўоҳнддод , чун эътиқод чунин бошад ҳеҷ кас дар чашм хирад нанамояду ҳадиси рақси ҷавонон дар самоъ , аммо ҷавононро нафас аз ҳаво холӣ набошад ва эшонро ҳавои нафас ғолиб бошаду ҳаво бар ҳамаи аъзо ғалаба кунад агар даст бар ҳам зананд ҳавои дасташони бирезад ва агар пой бурдоранд ҳавои поишон кам шавад , чун бад-ӣни тариқи ҳаво аз аъзоъи эшон нуқсон гирад аз дигари кбоири хештани нигоҳи тўоннддоштн , чун ҳамаи ҳавоҳо ҷамъ шаваду алъёзболлаҳ дар кабӣраи мондан , он оташи ҳўодри самоъи резади аўлитр кӣ ба чизеи дигари резад . Ва он хирқа кӣ аз он дарвеш ҷудо шавад ба ҳукм ҷамъ бошад ва дилҳои ҷамъ ва чун ба ҳукми ҷамъи дилҳои эшон машғӯл бошад ҷамъи хирқа дар сар ӯ афкананду бори хирқаи он дарвеш аз дил худ бурдоранд чун дасташон дар ҳол ба ҷома дигар нарасад , он дарвеши басари хирқаи худбирасад ва он аз даст ҷамъ бошад ин хирқаи ҳамон хирқа набӯд . Шайх бўъбдоллаҳ гуфт агар мо шайхро ндидимии сӯфии ндидимӣ .

در آن وقت کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز بنشابور بود شیخ بوعبداللّه باکو در خانقاه شیخ ابوعبدالرحمن سلمی بود و پیر آن خانقاه بعد ازو او بود و این بوعبداللّه باکو هرگاهی سؤال کردی از شیخ بر وجه اعتراض و شیخ آنرا جواب گفتی. روزی از شیخ سؤال کرد کی ای شیخ، چند چیز می‌بینیم از تو که از پیران خویش ندیده‌ایم. یکی آنست که پیران را در برابر جوانان می‌نشانی و خردانرا در کارها با بزرگان برابر می‌داری و در تفرقه میان خرد و بزرگ هیچ فرق نمی‌فرمایی، و دیگر جوانان را در سماع در رقص کردن اجازت می‌دهی، دیگر خرقۀ که از درویشی جدا گردد باز بدان درویش می‌فرمایی و می‌گویی اَلْفَقیرُ اَولی بِخِرقَتِه و پیران ما این چنین نکرده‌اند. شیخ گفت دیگر هیچ هست؟ گفت نه. شیخ گفت اما حدیث خردان وبزرگان، هیچ کس ازیشان در چشم ما خرد نیست و هر ک قدم در طریقت نهاد اگرچه جوان باشد بنظر پیران باید نگاه کردن کی آنچ بهفتاد سال بمانداده‌اند روا بود که بروزی بدو خواهندداد، چون اعتقاد چنین باشد هیچ کس در چشم خرد ننماید و حدیث رقص جوانان در سماع، اما جوانان را نفس از هوا خالی نباشد و ایشان را هوای نفس غالب باشد و هوا بر همه اعضا غلبه کند اگر دست بر هم زنند هوای دستشان بریزد و اگر پای بردارند هوای پایشان کم شود، چون بدین طریق هوا از اعضاء ایشان نقصان گیرد از دیگر کبایر خویشتن نگاه توانندداشتن، چون همه هواها جمع شود و العیاذباللّه در کبیره ماندن، آن آتش هوادر سماع ریزد اولیتر کی به چیزی دیگر ریزد. و آن خرقه کی از آن درویش جدا شود به حکم جمع باشد و دلهای جمع و چون به حکم جمع دلهای ایشان مشغول باشد جمع خرقه در سر او افکنند و بار خرقۀ آن درویش از دل خود بردارند چون دستشان در حال به جامۀ دیگر نرسد، آن درویش بسر خرقه خودبرسد و آن از دست جمع باشد این خرقه همان خرقه نبود. شیخ بوعبداللّه گفت اگر ما شیخ را ندیدیمی صوفی ندیدیمی.