Перзанӣ буд дар ншобўр дар паҳлавии хонақоҳи шайхи мо ҳуҷра дошту пайвастаи ҳовани тиҳии кӯфтӣ бефоида то даравишонро хотири бшўридӣу даравишон бо шайх гила мекарданду шайх ҳеҷ намегуфт . Як рӯзи перзан ғоиб шуд даравишон гуфтанд биравему сари ҳуҷрааш боз кунем то бидон машғӯл гардад ва моро наранҷоанд . Шайх ҳеҷ нагуфт , даравишон бирафтанду сари ҳуҷрааш бозгшоднд . Перзан биёмаду сари ҳуҷра боз дид , гуфт дареғи мардии бад-ӣни бузургӣу итобии бад-ӣни хурдӣ !

پیرزنی بود در نشابور در پهلوی خانقاه شیخ ما حجرۀ داشت و پیوسته هاون تهی کوفتی بی‌فایده تا درویشان را خاطر بشوریدی و درویشان با شیخ گله می‌کردند و شیخ هیچ نمی‌گفت. یک روز پیرزن غایب شد درویشان گفتند برویم و سر حجره‌اش باز کنیم تا بدان مشغول گردد و ما را نرنجاند. شیخ هیچ نگفت، درویشان برفتند و سر حجره‌اش بازگشادند. پیرزن بیامد و سر حجره باز دید، گفت دریغ مردی بدین بزرگی و عتابی بدین خردی!