Хоҷаи бўолФтҳ шайх гуфт рҳмҳоллаҳи алайҳ , вақте ҷамъӣ омаданд аз Ироқу шайхи моро ҷома фараҷӣ овараданд сӯфӣона , боФроўиз . Чун пеш шайх ниҳоданд шайх дарушед . Гурба буд ки пайвастаи гирди шайх барме омадӣ , он гурбаи гирди шайхи баромад ва бар он мураққаъи шошид . Шайх гуфт мо барон будем кӣ худро ба ҷомаи суфиёни беруни орему соъатӣ сӯфӣ бошем , ин гурба бар суфеи мо шошид ! ин фараҷӣ бустонед ва бо бўолФтҳ диҳед кӣ сӯфӣ ӯст . Он фараҷӣ аз пушти шайхи бозкрднд ва ба хоҷа бўолФтҳ доданду хоҷаи бўолФтҳи пайвастаи ин сухан бтФохр бозгуфтӣ .

خواجه بوالفتح شیخ گفت رحمةاللّه علیه، وقتی جمعی آمدند از عراق و شیخ ما را جامۀ فرجی آوردند صوفیانه، بافراویز. چون پیش شیخ نهادند شیخ درپوشید. گربۀ بود که پیوسته گرد شیخ برمی‌آمدی، آن گربه گرد شیخ برآمد و بر آن مرقع شاشید. شیخ گفت ما برآن بودیم کی خود را به جامۀ صوفیان بیرون آریم و ساعتی صوفی باشیم، این گربه بر صوفیی ما شاشید! این فرجی بستانید و با بوالفتح دهید کی صوفی اوست. آن فرجی از پشت شیخ بازکردند و به خواجه بوالفتح دادند و خواجه بوالفتح پیوسته این سخن بتفاخر بازگفتی.