Аз чандини пери некӯ сират шунидам кӣ дар он вақт ки шайхи Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар ншобўр буд ҷумлаи асҳоби фарқ ваема мазоҳиби мурӣд шайх гашта буданд ва он инкорҳо боқарорҳо мубаддил шуда . Қозии Абубакри ҳираҳ кӣ аз ҷумлаема кбор буд ; ва аз ҷумлаи он чаҳор Абубакр кӣ дар ншобўр бӯдаанду ҳаркии ҳурмати эшонро бар худоӣ таъолӣ диҳад ҳоҷати вай раво шавад , рӯзии ин қозии Абубакри даъватии сохта буд ва ҷумлаема фарқро бхўондаҳу шайхи моро бхўондаҳ , чун ҷумлаемау кбор ҷамъ омаданд дар масаъла шурӯ карданд чунонк суннат фузало бошад ва аз онҷои сухан ба тафзили мазоҳиби анҷомӣд ва ҳар касе аз Фҳўлема мазоҳиб дар тақрири мазҳаби хеш суханӣ мегуфтанд ва ҳар тайифа бар ҳақиқати мазҳаби хешу бутлони дигари мазоҳиби бҳҷтӣ тамассук менамуданд то сухани дарози гашт ва бмхлсӣ намерасед , бузургон ваема барон ҷумла қарордоданд кӣ қуръони Маҷиду китоби Каримро ҳукми созанд ва ба ҳукми насу лортби влоёбси алои фии китоби мубин бар андеша ҳар мазҳабии якбори ҷомеъи қуръон боз гиранд чӣ онч аз китоби азиз рӯй намояди ҷуз ба манзалати ваҳии натавонад буд вҳичи касро дар он маҷоли таън сӯрат набандад . Ҷомеъ қуръон биовараданду ҳамаи муттафиқи шдндўи Абубакрро гуфтанд ту ҷомеъи бозгир ӯ гуфт ин мусҳаф манасту маҷол ин бошад кӣ касе гуяд кӣ ӯ авроқ нишон кардааст пас баҳр касе ишорат мекарданд то ҳама иттифоқ карданд кӣ ба шайхи бўсъид бояд дод кӣ аўмрдӣ соҳиб ҳоласт ва чун эъҷози қуръон бо каромат ӯ ҷамъ шавад онч аз Фҳўии китоби Маҷид кӣ ҷузи ҳақи натавонад буд рӯй намояд , аз муҳкамоти оёт буд на аз муташобиҳот кӣ дар тафсири он бтأўилии муҳтоҷ бояд буд . Пас ҷомеъи қуръони бадаст шайх доданд , шайхи ҷомеъи бастад ва гуфт бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим то ин мазҳаби шофиии пой бар ҳеҷ ҷой дорад ва ҳақ ҳаст ? ва гуфт ҳафтуми хат аз сӯии дасти росту ҷомеъ боз кард ва ба ҷамъ намӯд , аввали калимаи хати ҳафтуми ин буд : вистнбӣўнки аҳқи ҳўи қул эй врбии анаи лҳқ чун ин оят бархонад ҳамгинон аз эъҷози қуръон таъаҷҷуб карданд ва гуфтанд акнӯн тамом шуд , бад-ӣн ихтисор кардему дигари қуръон боз нагирифтанд барои дигари мазоҳиб . .

از چندین پیر نیکو سیرت شنیدم کی در آن وقت که شیخ ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز در نشابور بود جملۀ اصحاب فرق و ایمۀ مذاهب مرید شیخ گشته بودند و آن انکارها باقرار ها مبدل شده. قاضی ابوبکر حیرۀ کی از جملۀ ایمۀ کبار بود؛ و از جملۀ آن چهار ابوبکر کی در نشابور بوده‌اند و هرکه حرمت ایشان را بر خدای تعالی دهد حاجت وی روا شود، روزی این قاضی ابوبکر دعوتی ساخته بود و جملۀ ایمۀ فرق را بخوانده و شیخ ما را بخوانده، چون جملۀ ایمۀ و کبار جمع آمدند در مسئلۀ شروع کردند چنانک سنت فضلا باشد و از آنجا سخن به تفضیل مذاهب انجامید و هر کسی از فحول ایمۀ مذاهب در تقریر مذهب خویش سخنی می‌گفتند و هر طایفه بر حقّیقت مذهب خویش و بطلان دیگر مذاهب بحجتی تمسک می‌نمودند تا سخن دراز گشت و بمخلصی نمی‌رسید، بزرگان و ایمه برآن جمله قراردادند کی قرآن مجید و کتاب کریم را حکم سازند و به حکم نص و لارطْبٍ وَلایابِسٍ اِلّا فِی کِتابٍ مُبِینْ بر اندیشۀ هر مذهبی یکبار جامع قرآن باز گیرند چی آنچ از کتاب عزیز روی نماید جز به منزلت وحی نتواند بود وهیچ کس را در آن مجال طعن صورت نبندد. جامع قرآن بیاوردند و همه متفق شدندو ابوبکر را گفتند تو جامع بازگیر او گفت این مصحف منست و مجال این باشد کی کسی گوید کی او اوراق نشان کرده است پس بهر کسی اشارت می‌کردند تا همه اتفاق کردند کی به شیخ بوسعید باید داد کی اومردی صاحب حالست و چون اعجاز قرآن با کرامت او جمع شود آنچ از فحوی کتاب مجید کی جز حقّ نتواند بود روی نماید، از محکمات آیات بود نه از متشابهات کی در تفسیر آن بتأویلی محتاج باید بود. پس جامع قرآن بدست شیخ دادند، شیخ جامع بستد و گفت بسم اللّه الرحمن الرحیم تا این مذهب شافعی پای بر هیچ جای دارد و حقّ هست؟ و گفت هفتم خط از سوی دست راست و جامع باز کرد و به جمع نمود، اول کلمۀ خط هفتم این بود: وَیَسْتَنْبِئُونَکَ اَحقّ هُوَ قُلْ ایِ وَرَبِّی اِنَّهُ لَحقّ چون این آیت برخواند همگنان از اعجاز قرآن تعجب کردند و گفتند اکنون تمام شد، بدین اختصار کردیم و دیگر قرآن باز نگرفتند برای دیگر مذاهب..